ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ

Κοίταζα μέσα στο lockdown τα βιβλία που είχα στη βιβλιοθήκη μου και μεταξύ άλλων είδα ένα που είχα πρωτοδιαβάσει σαν πρωτοετής φοιτητής,τη Χαμένη Άνοιξη του Στρατή Τσίρκα. Πολιτικό βιβλίο με αναφορά στα λεγόμενα Ιουλιανά, την αποστασία κλπ. όσο το θυμάμαι.

Αλλά ο συνειρμός μου τώρα ήταν για την περίοδο που περάσαμε και περνάμε. Μια Χαμένη Άνοιξη είναι τούτη. Μπήκαμε μέσα όταν κιτρίνιζε ο τόπος από τις βρούβες και βγήκαμε με καμένες τις μαργαρίτες και τις παπαρούνες από τον παράδοξα ζεστό ήλιο του Μάη.

Μια Χαμένη Άνοιξη για να βοηθήσουμε τη ζωή να συνεχίσει. Είθε να μπορέσουμε κάποια στιγμή να συνεχίσουμε χωρίς φόβο και όχι με μισοκρυμένο πρόσωπο πίσω από μάσκες. Και χωρίς μεγάλες ελπίδες ότι θα αλλάξουμε, μακάρι λίγο να βελτιωθούμε και για μας και για το περιβάλλον. Έστω και από φόβο, δείξαμε μια αλληλεγγύη και κοινωνική προσοχή κατά τη διάρκεια της απομόνωσης. Και τώρα προσπαθούμε να κρατάμε τις προφυλάξεις και για μας και για τους άλλους. Μπορεί από ατομικό φόβο; Ίσως. Κάποιες εικόνες των όσων ζήσαμε, ίσως όμως τελικά να μας κάνουν να σκεφτόμαστε και πέρα από το φόβο για τον εαυτό μας.

Μια ερώτηση για ένα θάνατο πριν την πανδημία, τώρα τον καιρό της πανδημίας

Με κάθε σεβασμό στη μνήμη του αποδημήσαντος άξιου ηθοποιού και αξιόλογου συνανθρώπου μας, Γιώργου Κοτανίδη, αναρωτιόμουν για την κατάληξη της ΕΔΕ, που διερευνούσε αν ο θάνατος του είχε αίτιο πιθανό ιατρικό λάθος. Η περίπτωση του μου θύμισε έντονα την παλαιότερη περίπτωση του θανάτου του δημοσιογράφου Κακαουνάκη.

Από την έναρξη της ΕΔΕ μεσολάβησε η πανδημία του κορωνοϊού. Στο διαδίκτυο δεν στάθηκε δυνατόν να βρω περαιτέρω πληροφορία.

Είναι καιροί, που η διαφάνεια, αν μη τι άλλο, θα τονώσει το ηθικό όλων να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις.
Αποφάσισα να ανεβάσω αυτή την ανάρτηση - ερώτηση γιατί παρακινήθηκα από την απώλειά του και μέσα στην πανδημία αποφάσισα να διαβάσω το βιβλίο του "Όλοι μαζί τώρα", μια αυτοβιογραφική αφήγηση μέσα στα δύσκολα χρόνια της νιότης του, που εν μέρει συνέπεσαν και με την επταετία της χούντας.
Πάντα άσχετα με ταύτιση απόψεων και ιδεών, ένιωθα και νιώθω μεγάλο σεβασμό για εκείνους που με ειλικρίνεια ζουν και δρουν με βάση ιδέες και ηθικό πιστεύω, ίσως και σε βάρος προσωπικής εξέλιξης και ατομικών συμφερόντων. Και θεωρώ ότι ο Κοτανίδης ήταν τέτοιος άνθρωπος.

Να μου πεις τώρα χάνονται πολλοί και εσύ ψάχνεις ψύλλους στ' άχυρα; Κάθε ανθρώπινη ζωή έχει αξία. Και την αξία της αυτή πρέπει να της τη δίνουμε ως το τέλος και στη μνήμη της μετά το τέλος. Και κάθε τι που ξεκαθαρίζει, αν μπορεί να ξεκαθαρίσει, είναι καλό για όλους.

Σε κάθε περίπτωση, ας θεωρηθεί και σαν ένα μνημόσυνο, στη μνήμη του μακαρίτη, που έφυγε λίγο πριν τη λαίλαπα που ζούμε και που σε τέτοιες μέρες προφανώς ούτε και συμβατικό μνημόσυνο θα μπόρεσε να έχει, παρά μόνο στις καρδιές και στο μυαλό των συγγενών και φίλων του.

https://www.ethnos.gr/politismos/theatro/86431_kotanidis-ede-gia-pithano-iatriko-lathos-apo-toys-giatroys-toy-gennimatas

ΜΠΟΜΠΑΝ - ΑΘΑΝΑΤΟΣ

AΘΑΝΑΤΟΣ
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΥΑΝΕΡΥΘΡΕΣ ΨΥΧΕΣ

Υγειονομική κρίση και Ελληνικό χρέος

Θα μπορούσε η Ελλάδα να ζητήσει την διαγραφή ή έστω αναστολή για κάποια χρόνια του χρέους της, επικαλούμενη τις έκτακτες ανάγκες λόγω της υγειονομικής κρίσης και το διεθνές δεδικασμένο στο διεθνές δικαστήριο μεταξύ Ελλάδος (κυβέρνηση Μεταξά) και Βελγίου το 1936;

Θυμίζω την περίπτωση:

"Το 1936, ἡ Ἑλλάδα (επί δικτατορικής κυβέρνησης Ἰωάννη Μεταξὰ), ἀρνήθηκε νὰ συνεχίσει τὴν ἐξυπηρέτηση τοῦ δανείου ποὺ εἶχε συνάψει μὲ τὴ βελγικὴ τράπεζα «Societe Commerciale de Belgique». Ἡ κυβέρνηση τοῦ Βελγίου προσέφυγε στὸ Διεθνὲς Δικαστήριο, ποὺ εἶχε ἱδρύσει ἡ Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν, κατηγορώντας τὴν Ἑλλάδα ὅτι ἀθετεῖ τὶς διεθνεῖς της ὑποχρεώσεις.

Ἡ Ἑλλάδα ἀπάντησε ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ ἐκπληρώσει τὶς δανειακές της ὑποχρεώσεις, διότι δὲν μπορεῖ νὰ θέσει σὲ κίνδυνο τὴν κατάσταση τοῦ Λαοῦ καὶ τῆς χώρας! Στὸ ὑπόμνημά της, ἡ Ἑλληνικὴ κυβέρνηση ἀνέφερε:

«Ἡ Κυβέρνηση τῆς Ἑλλάδος, ἀνήσυχη γιὰ τὰ ζωτικὰ συμφέροντα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ γιὰ τὴ διοίκηση, τὴν οἰκονομικὴ ζωή, τὴν κατάσταση τῆς ὑγείας καὶ τὴν ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ ἀσφάλεια τῆς χώρας, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ προβεῖ σὲ ἄλλη ἐπιλογή. Ὅποια κυβέρνηση κι ἂν ἦταν στὴν θέση της, θὰ ἔκανε τὸ ἴδιο». (Yearbook of the International Law Commission, 1980, v.l., σέλ.25).

Τὸ ἐπιστέγασμα ἦρθε μὲ τὸ ὑπόμνημα ποὺ κατέθεσε στὸ Διεθνὲς Δικαστήριο ὁ νομικὸς ἐκπρόσωπος τῆς Ἑλληνικῆς κυβέρνησης τὸ 1938, ὅπου τόνισε τὰ αὐτονόητα:

«Ἐνίοτε, μπορεῖ νὰ ὑπάρξει μία ἔκτακτη κατάσταση, ἡ ὁποία κάνει ἀδύνατο γιὰ τὶς Κυβερνήσεις νὰ ἐκπληρώσουν τὶς…ὑποχρεώσεις τους πρὸς τοὺς δανειστὲς καὶ πρὸς τὸν Λαό τους. Οἱ πόροι τῆς χώρας εἶναι ἀνεπαρκεῖς γιὰ νὰ ἐκπληρώσουν καὶ τὶς δύο ὑποχρεώσεις ταυτόχρονα. Εἶναι ἀδύνατον νὰ πληρώσει μία Κυβέρνηση τὸ χρέος καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ νὰ παρασχεθεῖ στὸν λαὸ ἡ κατάλληλη διοίκηση καὶ οἱ ἐγγυημένες συνθῆκες γιὰ τὴν ἠθική, κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη. Πρέπει νὰ ἐπιλέξει ἀνάμεσα στὰ δύο.

Καὶ φυσικά, τὸ καθῆκον τοῦ Κράτους νὰ ἐξασφαλίσει τὴν εὔρυθμη λειτουργία τῶν βασικῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν, ὑπερτερεῖ ἔναντί της πληρωμῆς τῶν χρεῶν της. Ἀπὸ κανένα κράτος δὲν ἀπαιτεῖται νὰ ἐκπληρώσει, μερικὰ ἢ ὁλικά, τὶς χρηματικές του ὑποχρεώσεις, ἂν αὐτὸ θέτει σὲ κίνδυνο τὴν λειτουργία τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν του κι’ ἔχει σὰν ἀποτέλεσμα τὴν ἀποδιοργάνωση τῆς διοίκησης τῆς χώρας (σᾶς θυμίζει κάτι;). Στὴν περίπτωση ποὺ ἡ ἀποπληρωμὴ τῶν χρεῶν θέτει σὲ κίνδυνο τὴν οἰκονομικὴ ζωὴ καὶ τὴ διοίκηση, ἡ Κυβέρνηση εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ διακόψει ἢ καὶ νὰ μειώσει τὴν ἐξυπηρέτηση τοῦ χρέους»

Με αυτά τα επιχειρήματα λοιπόν, το Διεθνὲς δικαστήριο δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικὸ προηγούμενο.

Είναι καθαρό ότι η χώρα αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε μια έκτακτη κρίσιμη κατάσταση. Και έχει και απειλή εκτός της υγειονομικής από γείτονα χώρα, που εμφανίζεται να διεκδικεί κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.

Ίσως η ειδοποιός διαφορά βρίσκεται στη μορφή του χρέους, που τότε ήταν προς μια Τράπεζα ενώ τώρα είναι προς κρατικές οντότητες. Ίσως αυτή η διαφορά δείχνει πόσο επισφαλείς ήταν οι χειρισμοί του χρέους στη δεκαετία της οικονομικής κρίσης.

Ποδόσφαιρο και δεύτερο στάδιο της αντιμετώπισης της πανδημίας

Η UEFA θέλει με κάθε τρόπο να συνεχιστούν τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα που διεκόπησαν λόγω κορωνοϊού. Αναρωτιέται κάποιος γιατί όταν όλες οι εκδηλώσεις με κόσμο και συγχρωτισμό είναι επικίνδυνες. Βέβαια από ότι καταλαβαίνω οι διοικούντες το ποδόσφαιρο αναφέρονται σε διεξαγωγή αγώνων χωρίς θεατές.

Το σύστημα λειτουργεί με χρήμα και κάπου μπαίνουν λίγο στο κάδρο και τα λοιπά όπως η υγεία, η αξία της ζωής κλπ. Ακόμα και χωρίς θεατές στις κερκίδες, τα λεφτά από τηλεοπτικά, διαφημίσεις κλπ, είναι πολλά. Τώρα για τους αθλητές; ... Το περιουσιακό στοιχείο των σπορς; Αν υπάρξουν παράπλευρες απώλειες; ...
Νέοι είναι οι αθλητές, μικρές οι πιθανότητες σοβαρής αρρώστιας. Μπροστά στον παρά τώρα, τι να λέμε. Εδώ έπαιξαν Αταλάντα-Βαλένθια και έκαναν δυο χώρες μπουρλότο από CoVid-19.
Πάντως οι αθλητές λόγω της προσπάθειας στον αγώνα γεννούν φλεγμονές στον οργανισμό τους και είναι για κάποιες μέρες πιο επιρρεπείς στις λοιμώξεις. Επίσης έχουν οικογένεια, γονείς κλπ.
Αλλά η οικονομία πρέπει να κινηθεί και όπως είπαμε τα λεφτά εδώ είναι πολλά.
Δυστυχώς δεν έχουμε κοινωνία που να κινείται με κάτι που να είναι σε προτεραιότητα παραπάνω από το κέρδος και ότι επετεύχθη από κράτη και κοινωνίες αυτούς τους δυο μήνες είναι πραγματικά εξαίρεση λαμπρή, που έσωσε ζωές. Αλλά οι μπίζνες κινούν τον κόσμο μας. Να δούμε πως θα μπορέσουν να τις συνδυάσουν με το ρίσκο τού να ξανανάψουν την πανδημία. Αυτό το στάδιο, πέρα από την εφαρμογή του στο ποδόσφαιρο, εν γένει σε όλους τους τομείς, θα είναι πάρα πολύ πιο δύσκολο από την πρώτη φάση του ριζικού περιορισμού.

Υπομονή και εγκαρτέρηση

Τα πράγματα είναι δύσκολα, όπως λέει και ο Παπαδόπουλος στη διαφήμιση ή μάλλον καλύτερα στο κοινωνικό μήνυμα, που προβάλει η τηλεόραση. Ξεκινήσαμε με κάτι σαν γρίπη και σιγά σιγά βλέπουμε να κτυπάει όχι μόνον τους γηραιότερους και όχι μόνον ανθρώπους με υποκείμενα νοσήματα έστω και αν αυτοί είναι βέβαια η πλειονότητα των κρουσμάτων και θυμάτων.
Και βέβαια δεν είναι γρίπη η ίωση για την οποία δεν έχουμε εμβόλιο, φάρμακο, αντισώματα και ανοσία και δεν έχουμε σαφή στοιχεία για τη μεταδοτικότητα και θνησιμότητα.

Η επιστήμη προσπαθεί ως τώρα υποστηρικτικά και όχι θεραπευτικά, με τα συστήματα υγείας στα περισσότερα μέρη να έχουν ξεπεράσει τα όρια τους και σε κάποιες περιπτώσει σε μεγάλο βαθμό. Υπάρχουν βέβαια οι χώρες, που συνεχίζουν να παίρνουν χαλαρά μέτρα μέσα από τη θεώρηση του να πλήξουν λιγότερο την οικονομία τους. Η οικονομία. Άλλο ένα θύμα. Πολλοί συνάνθρωποί μας χωρίς δουλειές και το κράτος καλείται να τους στηρίξει. Στην περίπτωση της Ελλάδας, αυτό είναι το κράτος που μόλις είχε βγει από την δεκαετή δημοσιονομική κρίση με χρέη και δεσμεύσεις μέχρι το λαιμό.
Και η αλληλεγγύη δοκιμάζεται και αυτή των ατόμων, ημών δηλαδή των ιδίων αλλά και εκείνη των κρατών. πχ βλέπε ΕΕ, που αδυνατεί να πάρει για μια ακόμα φορά μια ουσιαστική απόφαση αλληλεγγύης για τα μέλη της.

Αγαπητοί φίλοι, που διαδικτυακά έχουμε συνδεθεί για χρόνια τώρα και που ίσως ποτέ δεν περιμέναμε να βρεθούμε σε τέτοια κατάσταση αλά Contagion, το φιλμ, που πρόσφατα έδειξε και η τηλεόραση. Εύχομαι σε όλους σας, Συμπανιώνιους και μη, να είστε καλά στην υγεία σας, εσείς και οι δικοί σας και να βγούμε όλοι μας γεροί από την υγειονομική κρίση και να ξανασχοληθούμε με όλα αυτά, που ήταν το αλατοπίπερο της ζωής μας ως πριν την πανδημία.

ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΕΓΚΑΡΤΕΡΗΣΗ.

ΥΓ: Το διάβασα, δεν είναι δικό μου αλλά μου έκανε εντύπωση σε αναφορά στη σχετικότητα του χρόνου. Πως οι 18 μήνες φαντάζουν σαν 18 χρόνια. Αναφέρεται στο χρόνο που χρειάζεται για την ανάπτυξη του εμβολίου για τον κορωναϊό.

ΥΓ2: Και κάτι Πανιώνιο για να θυμόμαστε. Σαν σήμερα πέθανε το 1979 ο Νίκος Πεντζαρόπουλος, ένας άνθρωπος που η Πανιώνια Μνήμη θα πρέπει πάντα να έχει στην αγκάλη της.

Χριστιανοί εν μέσω του τρέχοντος βιολογικού πολέμου

Νομίζω ότι το μεγαλύτερο δίδαγμα του Χριστιανισμού είναι το "ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ" και στη δεδομένη περίσταση πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να περιορίσουμε τις επιπτώσεις του ιού στην κοινωνία γύρω μας.
Δεν είμαι ο ειδήμων στα θρησκευτικά αλλά θα ήθελα να ερωτήσω τους πάντες αν το γράμμα ή το πνεύμα του νόμου έχει σημασία σε τέτοιες περιστάσεις, που η κοινωνία βρίσκεται σε βιολογικό πόλεμο.
Επίσης στους ειδήμονες επί των θρησκευτικών, ας εκφράσω μια άποψη (που είμαι σίγουρος ότι θα την θεωρήσουν αιρετική, αλλά θα την πω με κάθε σεβασμό στο Θεό και στο Χριστό). Έχει μείζονα σημασία το κοινόν ποτήριον του Μυστικού Δείπνου ή αυτό καθ' εαυτό το αίμα του Κυρίου, το γέννημα της αμπέλου, που περιείχε; Υπάρχει τουλάχιστον ένα Ευαγγέλιο, αυτό του Λουκά, που δεν φαίνεται και τόσο καθαρά η από κοινού πόσις αλλά ο διαμοιρασμός. Και ο ίδιος ο Κύριος ομιλεί για το γέννημα της αμπέλου και αναφέρει:
"Λέγω δε υμίν, ου μη πίω απ’ άρτι εκ τούτου του γενήματος της αμπέλου έως της ημέρας εκείνης, όταν αυτό πίνω μεθ’ υμών καινόν εν τη βασιλεία του Πατρός μου".
Εν πάση περιπτώσει, για μένα η πίστη είναι σεβαστή αλλά το μέγιστο αυτής της πίστης είναι η αγάπη στο συνάνθρωπο, που μέσα από τον καθένα γύρω μας, θα έπρεπε να βλέπουμε τον ίδιο τον Χριστό.
Ξέρω ότι όλα αυτά είναι σε επίπεδο μεταφυσικό και όχι φυσικό και ερμηνευόμενο από τη λογική. Αλλά ας θεωρήσουμε και τη λογική του ανθρώπου και την επιστήμη, Θείο Δώρο και Θεία Πρόνοια.
Στον πόλεμο, αναγκάζεται ο στρατιώτης να αμυνθεί για την Πατρίδα του με μέσα που κάθε άλλο παρά σύμφωνα με το "ου φονεύσεις" και τα χριστιανικά ιδεώδη είναι. Και όμως, τους αμυνόμενους για την Πατρίδα, η εκκλησία δεν τους θεωρεί δολοφόνους. Και σήμερα σε πόλεμο είμαστε. Βιολογικό Πόλεμο απέναντι στην κοινωνία μας.

Ζούμε ένα πόλεμο. Ας πολεμήσουμε όλοι μαζί

Το 1981 είχε εκδοθεί ένα βιβλίο θρίλερ, "The eyes of darkness". Μπορείτε να το βρείτε στην Wikipedia.

Το βιβλίο ήταν άκρως προφητικό και προέβλεπε γύρω στο 2020 (!!!) επιδημία ιού του αναπνευστικού και μάλιστα τον ονόμαζε Γιουχάν...
Στο βιβλίο βέβαια, ο ιός είναι βιολογικό όπλο της Κίνας.

Άσχετα από την όποια υπόθεση συνωμοσίας, αυτό που ζούμε είναι ένας πόλεμος απέναντι σε ένα αόρατο εχθρό, που επίσης ασχέτως της προέλευσής του, δρα σαν βιολογικό όπλο.
Στις περισσότερες γενιές, τυχαίνει να έρθουν αντιμέτωπες με το δικό τους "πόλεμο", πραγματικό ή αντίστοιχο ενός πραγματικού, όπως ο σημερινός.
Ας δούμε την Πανδημία σαν τον πόλεμο των γενιών μας και όχι σαν απλή γρίπη για κάποιους. Οι κάποιοι είναι δίπλα μας, είναι η κοινωνία μας.
Ο πόλεμος κερδίζεται όταν υπάρχει θέληση για μάχη, πίστη για νίκη και σύμπνοια και συντονισμός των δράσεων όλων.
Αν στον πόλεμο, ο καθένας νοιάζεται για την πάρτη του αποκλειστικά, ο πόλεμος θα χαθεί.

Όλοι που ζητάμε κοινωνικό κράτος και όχι πολιτικές σαν του Μπόρις Τζόνσον πχ, η οικονομία πάνω από την υγεία, πρέπει να επιδείξουμε και οι ίδιοι ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.

ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ

"Θα μείνω σπίτι" είναι το logo στο διαδίκτυο για την υποστήριξη των μέτρων έναντι στην Πανδημία.

ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΗΛΑΙΔΟΝΗ ΣΕ ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ ΜΕ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΑΪΟ.
Το άλλαξα λίγο για μια νότα χιούμορ (black?) μέσα στην κατήφεια της περίστασης:

Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
λοιπόν απόψε δεν πρόκειται να βγω
Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
και θα κάνω και μπάνιο με αντισηπτικό.

Και όταν ακούω να χτυπάει το τηλέφωνο
θα το κοιτάζω και δε θα απαντώ
γιατί και πάνω στό τηλέφωνο αυτό
ε δεν μπορεί, θα έχει λίγο κορωναϊό.

γι' αυτό

Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
οχυρωμένος κι από μέσα το κλειδί
Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
γιατί τέτοιο ιό δεν έχω ξαναδεί

Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
και το 112 να καλέσει, δεν πρόκειται να βγω
Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
κι ας ακούω στα νέα των κρουσμάτων τον αριθμό.

Γιατί άν βγω θα κολλήσω κορωναϊό
κι ένας Θεός ξέρει που θα κοιμηθώ
και όπως είδαν κι οι Ιταλοί για τον ιό
επτά φορές στις εκατό είναι για κακό

γι' αυτό

Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
και δε σκοπεύω από δω να κουνηθώ…
Μη με στείλουν στην καραντίνα για να μπω.
Και άντε τότε εγώ να ξαναβγώ.

Ατρόμητος μπροστά στη δικαιοσύνη (της Ελλάδας)

Δεν φοβάται τίποτα ο Πανόπουλος της Ξάνθης. Να πάνε όλα στη δικαιοσύνη της Ελλάδας, όχι έξω, για να αποδειχθούν. Κάπως αργά όμως μου φαίνεται ότι βγήκε να κάνει αυτού του είδους τις δηλώσεις, μετά από τροπολογίες, αποφάσεις  κλπ. Και έχει και το παράπονο ότι θα του μείνει η ρετσινιά...

Εν πάση περιπτώσει, η προσωπική μου άποψη είναι πως το μέγιστο πρόβλημα του Ελληνικού ποδοσφαίρου είναι ότι εδώ και κάποια χρόνια, δεν παίζεται στα γήπεδα ως επί το πλείστον.
Επίσης τι σόι Ελληνικό ποδόσφαιρο είναι αυτό με τάγματα τριτοκλασάτων γυρολόγων μισθοφόρων και στρατιές δανεικών από 2 ομάδες της χώρας; Τι βλέπουμε πια και γιατί;

Όσο αφορά τον Πανιώνιο, ακόμα και να έπεφτε η Ξάνθη, αν σωθούμε έτσι, σε ποια καλυτέρευση μπορούμε πια να ελπίζουμε; Να πληρωθούν τα χρέη μας ίσως ευκολότερα στη μεγάλη κατηγορία με περισσότερα έσοδα; Μπορεί αλλά δεν έγινε αυτό την τελευταία πενταετία παρ' ότι το προσπαθήσαμε και πιθανόν σε ευχερέστερες συνθήκες. 

Κοροναϊός. Ήπια και μετρημένη αντιμετώπιση; Είναι πια ενδεδειγμένη;

Πόσο έξυπνο ήταν ενώ απαγορεύσαμε τις εκδρομές των σχολείων, να αφήσουμε να γίνονται αυτές των ΚΑΠΗ; Και μάλιστα όταν έχουμε να κάνουμε με έναν ιό, που είναι πιο επικίνδυνος για τους ηλικιωμένους;
Είναι σίγουρο τι επίσημα προτάσσεται; Η τιθάσευση της επέκτασης του ιού ή υπάρχει κάποια δυστοκία μέτρων, που σχετίζεται με την άμεση οικονομική επίπτωση; Ίσως η ήπια αντιμετώπιση του προβλήματος, δεν είναι τελικά τόσο ενδεδειγμένη σε όλες τις περιπτώσεις αν και πάντα το "παν μέτρον άριστον" στη ζωή φαίνεται να χρειάζεται. Αλλά ας μην μας θυμίσει η όλη αντιμετώπιση το τι έγινε με την ηπιότητα στο χειρισμό των οικονομικών προβλημάτων πριν την κρίση, το 2008 και το 2009.

Η "εύκολη" κριτική της κυρίας Γέλπκε και το "κρυφτούλι" της Ευρώπης πίσω από τη συνθήκη του Δουβλίνου

Όπως αναμενόταν, με τεράστια πλειοψηφία, η Γερμανική βουλή απέρριψε την υποδοχή ευάλωτων προσφύγων και ασυνόδευτων παιδιών από το hot spots της Ελλάδας.
Λυπηρό και ενδεικτικό της διάθεσης της Ευρώπης να αφήσει το προσφυγικό πρόβλημα στις χώρες πρώτης υποδοχής, βλέπε Ελλάδα.
Λυπηρή αλλά και αναμενόμενη είναι όμως και η "εύκολη" κριτική της Αριστεράς για την κρίση στα ελληνικά σύνορα, που εξέφρασε η κυρία Γέλπκε:

"Κριτική σε αυτή τη στάση άσκησε η εκπρόσωπος του κόμματος η Αριστερά Ούλα Γέλπκε. Κατά τη άποψή της, όχι μόνο θα πρέπει να γίνουν δεκτοί στη Γερμανία πρόσφυγες από ελληνικούς καταυλισμούς, αλλά και αυτοί που έχουν συγκεντρωθεί στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο. Σφοδρά επιτέθηκε η κ. Γέλπκε στην ελληνική κυβέρνηση. Την κατηγόρησε ότι κατήργησε το δικαίωμα ασύλου και ότι παράνομα στέλνει στα σύνορα πρόσφυγες πίσω στην Τουρκία. «Στην Ελλάδα», υποστήριξε, «αστυνομία και στρατός χέρι-χέρι με ένοπλες φασιστικές ομάδες κλείνουν τα σύνορα»."

Η κυρία Γέλπκε θα είχε δίκιο στην κριτική της αν οι συνάδελφοί της στη Γερμανική Βουλή δεν είχαν κλείσει την έξοδο από την Ελλάδα προς την ΕΕ για τους πρόσφυγες, εδώ και χρόνια και αν έβλεπε ότι τους έπειθε έστω και για το ελάχιστο, που συζητήθηκε χθες στη Γερμανική Βουλή. Θα ήταν πολύ ενδεικτικό να αφήναμε όλους τους πρόσφυγες στη χώρα μας να κινηθούν όπως και στο παρελθόν προς την Ειδομένη και τα Βόρεια σύνορά μας για να δει η κυρία Γέλπκε και όλοι στην Ευρώπη, ποιοι δεν δέχονται το προσφυγικό κύμα και ότι η Ελλάδα απλά χρησιμοποιείται σαν κυματοθραύστης και αποθήκη ανθρώπων, που δεν γέμιζε τα τελευταία χρόνια λόγω της συμφωνίας με την Τουρκία και που χωρίς ούτε και αυτήν, θα πλημμυρίσει, γκετοποιώντας παράλληλα όλους αυτούς τους ανθρώπους σε μια χώρα, που δεν έχουν διαλέξει για να παραμείνουν.

Είναι ώρα επιτέλους και ας χάσουμε το Σέγκεν, να φύγει η Ελλάδα από τη συμφωνία του Δουβλίνου για να δούμε πόσο εύκολη κριτική θα μπορέσει τότε να ασκήσει η κάθε κυρία Γέλπκε.

Βέβαια το πρόβλημα δεν είναι οι υπερθεματισμοί της Ευρωπαϊκής Αριστεράς αλλά η στοιχειώδης έλλειψη συντονισμού και αναλογικού χειρισμού του προβλήματος από την ΕΕ και οι ρατσιστικές αγκυλώσεις που κυριαρχούν στην Ευρώπη. Μια Ευρώπη, που στην πλειονότητά της, έχει βολευτεί από τη συνθήκη του Δουβλίνου και τη μετάθεση του προβλήματος στις χώρες πρώτης υποδοχής και σφυρίζει κλέφτικα.
Αν δεν αρέσκεστε εκεί στην Εσπερία στην υποδοχή των προσφύγων, που πολλοί είναι από χώρες, που και κυβερνήσεις των ισχυρών κρατών της ΕΕ κατέστρεψαν, τότε πείτε καθαρά ότι κλείνουν όλα τα Ευρωπαϊκά σύνορα και δεν μπαίνει κανένας και όχι να κάνετε αυστηρή κριτική εκ του ασφαλούς.

Κρατάω από τη συζήτηση της Γερμανικής Βουλής, τα μετρημένα λόγια του σοσιαλδημοκράτη Πιστόριους:

"Κριτική στη στάση της γερμανικής κυβέρνησης και συνεπώς και στους κομματικούς του φίλους στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, άσκησε και ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εσωτερικών της Κάτω Σαξονίας Μπόρις Πιστόριους. Μιλώντας στην ομοσπονδιακή βουλή επεσήμανε ότι ήδη πέντε ευρωπαϊκά κράτη έχουν εκφράσει τη θέλησή τους να υποδεχθούν πρόσφυγες από την Ελλάδα. Επιτιμώντας τη στάση αναμονής της γερμανικής κυβέρνησης, επεσήμανε πως «αν όλοι περιμένουν να συμμετέχουν όλοι, δεν θα κάνει κανείς τίποτα». Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα πρέπει, σύμφωνα με τον κ. Πιστόριους, να επιτρέψει στις δεκάδες γερμανικές πόλεις και τα ομόσπονδα κρατίδια που έχουν εκφράσει τη διάθεση να υποδεχτούν πρόσφυγες από την Ελλάδα."

Η απόφαση για Ξάνθη και ΠΑΟΚ

Ξέρουμε βέβαια σε ποια χώρα ζούμε και σε ποιο χώρο (ελληνικό ποδόσφαιρο = κάτι κοντά σε οχετό) αναφέρεται η συγκεκριμένη απόφαση για Ξάνθη και ΠΑΟΚ (-12 και -7 βαθμοί αντίστοιχα).
Και από νομικής πλευράς βέβαια, δεν μιλάμε για κανένα Άρειο Πάγο αλλά για το Μονομελές Πειθαρχικό όργανο της ΕΠΟ...
Εν πάση περιπτώσει, υπάρχουν κάποια περαιτέρω ερωτηματικά.
Το παράπτωμα δεν είναι στιγμιαίο και εξέλειπε αλλά όσο υπάρχει η ίδια ιδιοκτησία και μετοχολόγιο μήπως νομικά συνεχίζει η ύπαρξή του;
Και αν ναι, πως τιμωρείται πλέον; Με αφαιρέσεις βαθμών στη συνέχεια;
Αν όντως υπάρχουν οι δέουσες αλλαγές καλώς αλλά είναι άραγε η σημερινή απόφαση, η κολυμβήθρα του Σιλοάμ και από εδώ και πέρα μπορεί να συνεχίζει η κατάσταση ως είχε πριν;
Επιπροσθέτως, το πιστοποιητικό συμμετοχής, που αφαίρεσε η ΕΕΑ, δεν δίνεται πίσω με αυτή την απόφαση. Να μου πεις και ο Πανιώνιος έτσι άνευ είναι. Αλλά θα ήθελα να ρωτήσω. Το ότι αυτό το πιστοποιητικό αφαιρέθηκε, αν δεν εκλείψουν οι λόγοι για τους οποίους αφαιρέθηκε, μπορεί να δικαιολογήσει την έγκριση συμμετοχής αυτών των ομάδων στο νέο πρωτάθλημα και αν ναι πως; Με νέα αφαίρεση βαθμών;

ΥΓ: Προσωπικά σαν οπαδός του Πανιωνίου, δεν με ενδιαφέρει να υποβιβασθεί έτσι ο οιοσδήποτε για να σωθεί η ομάδα μου. Ίσως δεν αξίζει και στην ιστορία της αυτό αλλά και δώρον-άδωρον είναι όσο ο ίδιος ο Πανιώνιος είναι στο σημερινό του χάλι. Στην ιστορία άλλων, που μηχανορράφησαν και στο παρελθόν για "εθνικούς λόγους" τριπλέτες αποτελεσμάτων και πολλαπλές ισοβαθμίες για να σωθούν, μπορεί να ταιριάζει.
Σαν πολίτης αυτής της χώρας, δεν ανέχομαι όμως την εκ των υστέρων αλλαγή νόμων και την κατ' επίφαση δικαιοσύνη. Και αναλόγως θα πράξω όταν έρθει η ώρα να ασκήσω τα πολιτικά μου δικαιώματα γιατί δεν υπάρχει άλλος νόμιμος τρόπος αντίδρασης.
Και βέβαια υπάρχει και η όποια καθημερινή έκφραση της αντίθεσης σε αυτά τα φαινόμενα ώστε αν μη τι άλλο να μην μας κοροϊδεύουν μέσα στα μούτρα μας και να έχουν και την αίσθηση ότι όλα είναι όμορφα και αγγελικά πλασμένα.

ΥΓ2: Από όσο έμαθα, η Ξάνθη έχει αλλάξει μετοχολόγιο και τιμωρήθηκε γιατί δεν ενημέρωσε έγκαιρα. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο ζήτημα που εκκρεμεί ώστε να ισχύουν τα όσα έγραψα για συνέχιση της ύπαρξης των παραπτωμάτων. Βέβαια υπάρχει το παράπτωμα της αλλαγής των νόμων... Σε κάθε περίπτωση είναι κρίμα που στην Ελλάδα το ποδόσφαιρο έχει αναχθεί από αθλητικό αγώνισμα σε νομικές υποθέσεις.

Φαύλος κύκλος

Η χώρα μας έχει κληθεί να βγάλει το φίδι από την τρύπα εν μέσω ενός διεθνούς εκβιαστή, που εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό / προσφυγικό και συμμάχων που εγκλώβισαν ψυχές στην Ελλάδα για να κρατήσουν την πάρτη τους μακριά από το πρόβλημα.

Βλέπω τις προσπάθειες των Τούρκων, ποιων, των Τούρκων, που έχουν γράψει όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για την Κύπρο, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ, στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, να προσπαθούν εναγωνίως με βιντεοσκοπήσεις, να δείξουν push-backs Ελληνικού λιμενικού στο Αιγαίο. Ως θεματοφύλακες του Διεθνούς Δικαίου... Ο λύκος ενδιαφέρεται για τα πρόβατα.
Βλέπω τα τούρκικα χημικά που ρίχνουν όσοι προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα στον Έβρο.
Δεν βλέπω την άφαντη Frontex και το ΝΑΤΟ και όλους εκείνους, που φοβούνται μην χάσουν τα αφεντικά τον παρά στην Τουρκία.
Ακούω κάποια ζορισμένα αχ και βαχ από την Εσπερία (αντί βέβαια να κάνουν και κάτι που θα βοηθούσε κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους να γυρίσουν στις πατρίδες τους αντί να θεωρούν σαν μόνη ελπίδα την Ευρώπη (άραγε γιατί όχι πχ και την αναπτυσσόμενη Ανατολή ή τη Ρωσία; Εκεί μάλλον οι πόρτες είναι ερμητικά κλειστές. Εκεί δεν μπορούν οι ΜΚΟ να δράσουν...).

Σε αυτό το λυπηρό περιβάλλον, χάνεται κάθε έννοια ανθρωπιάς. Τίποτα. Όλα για τα συμφέροντα αυτών, που διαφεντεύουν τον κόσμο και έχουν φτιάξει αυτό το δράμα, που παρακολουθούμε. Ένας φαύλος κύκλος, που απλοί άνθρωποι έχουν γίνει θύματα και έρμαια και τα πιο αδύνατα κράτη, υποχείρια των παγκόσμιων ολιγαρχών και των γεωπολιτικών συμφερόντων.

ΥΓ: Και η μυλωνού τον άνδρα της... Αναφέρομαι στο Βούλγαρο πρωθυπουργό Μπορίσοφ, που είναι και εταίρος στην ΕΕ της Ελλάδας (!!!), που πήγε στον Ερντογάν υποτίθεται να μεσολαβήσει.  Για ανίερες συμμαχίες, που θα τον κρατήσουν στο απυρόβλητο και πιθανόν να του αποφέρουν και κάποια πλεονεκτήματα, αναλόγως των εξελίξεων, πήγε. Τυχαίο ότι δεν υπάρχει καμιά μεταναστευτική / προσφυγική ροή προς Βουλγαρία; Τίποτα εκεί. Μήπως ξέρει ο κος Μπορίσοφ τίποτα για κλειστά σύνορα; Λέω, μήπως θυμάται άραγε;

Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα είναι ένας σάκος του μποξ στο πρόβλημα και έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου για να μας κατηγορεί ο ένας και ο άλλος και για να κάνει τα παιχνίδια του ο Σουλτάνος. Ο Σουλτάνος στον οποίο η Ευρώπη με τις συμφωνίες, που έχει κάνει, έχει δώσει τα κλειδιά του προβλήματος. Ο ασκός του Αιόλου είναι ανοικτός και από το γεγονός ότι δεν είναι δυνάμεις της συντεταγμένης πολιτείας μόνον στα σύνορα και όσοι άλλοι εμπλεκόμενοι υπάρχουν είναι προφανώς επιρρεπείς στο να μην τηρούν τα όσα πρέπει να γίνονται.

Το μεταναστευτικό / προσφυγικό ζήτημα έχει επίσης δώσει δουλειά σε πολλούς για αρκετό καιρό τώρα και είναι φανερό ότι δεν είναι ένα πρόβλημα που θα λυθεί με τη δουλειά τέτοιων και με χρηματοδοτήσεις, παρά μόνον όταν τα παγκόσμια συμφέροντα, που συγκρούονται στις επίμαχες περιοχές των δεινοπαθούντων, σταματήσουν να διαλύουν τις χώρες τους. Αν μη τι άλλο έτσι, ένας κλάδος του προβλήματος, το καθαρά προσφυγικό, δεν βρει σχετική διέξοδο. Το πρόβλημα των ροών των οικονομικών μεταναστών θα παραμείνει και δεν μπορεί να λυθεί βέβαια με αποθήκες ψυχών και αρκετές ΜΚΟ που βοηθούν στην αποθήκευση και κράτη, που δεν θέλουν να συνεισφέρουν σε τίποτα πέραν του να πληρώνουν άλλους για να αποφύγουν οι ίδιοι το ζήτημα.

ΥΓ2: Το άκουσα από τον κύριο Φίλη στην ΕΡΤ1 και νομίζω δικαιολογεί το πως και γιατί πρόσφυγες και μετανάστες δεν μένουν στην Τουρκία. Σαφώς και οι οικονομικές συνθήκες στην Ευρώπη είναι πιο ελκυστικές αλλά υπάρχει και άλλο ζήτημα. Στην Τουρκία δεν υφίσταται το να πάρουν πολιτικό άσυλο αλλά μόνον ένα καθεστώς προσωρινής προστασίας. Συνεπώς είναι σε πλήρη αβεβαιότητα εκεί με δυνατότητες μαύρης εργασίας ως επί το πλείστον και με καμιά προοπτική εκτός του να μπορέσουν να φύγουν.

ΥΓ3: Πρέπει να διαχωρίσουμε την περίπτωση τη σημερινή από τη γενικότερη θέση στο προσφυγικό.  Οι πρόσφυγες έχουν δικαιώματα κατοχυρωμένα από το διεθνές δίκαιο και σεβαστά.
Το τωρινό ζήτημα είναι ότι η μαζικότητα των ανθρώπων στα σύνορα, δεν οφείλεται στο Ιντλίμπ και στο προσφυγικό κύμα εκεί από τα τρέχοντα γεγονότα. Οφείλονται στα παιχνίδια πίεσης των Τούρκων προς τη Δύση. Και σε πράξη δολιοφθοράς προς την Ελλάδα όπως αποδεικνύει και η ανυπαρξία ροών προς Βουλγαρία. Και το δεδομένο είναι ότι η Ελλάδα είναι κλειστή για τους πρόσφυγες όχι ως είσοδος, που είναι τώρα, αλλά ως έξοδος κυρίως και αυτό από το 2015. Και συνάμα δεσμεύεται σαν χώρα υποδοχής από τις συνθήκες του Δουβλίνου.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το να φωνάζουμε "ανοίξτε τα σύνορα", που πολλοί φωνάζουν και διαδηλώνουν, θα έπρεπε περισσότερο και πρώτιστα να αφορά την Ευρώπη.
Ειδάλλως ζητάμε από την Ελλάδα να σηκώσει ένα βάρος που δεν της αναλογεί και δεν μπορεί και να σηκώσει αντικειμενικά. Και που οι ίδιοι οι πρόσφυγες δεν το θέλουν γιατί δεν θέλουν να μείνουν αλλά να περάσουν από την Ελλάδα για ισχυρότερους οικονομικά προορισμούς στην μεγάλη τους πλειονότητα. Είναι πολύ καλός ο ανθρωπισμός και η συμπόνια αλλά πολύ καλύτερος όταν είναι ρεαλιστικός και μπορεί να αποβεί σε πραγματική προσφορά προς όσους δεινοπαθούν. Ειδάλλως φωνάζουμε σαν κύμβαλα αλαλάζοντα για να δείξουμε και όχι για να προσφέρουμε.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι πρέπει να ρίξουμε το ανάθεμα στους πρόσφυγες ή και μετανάστες, που αποζητούν μια λύτρωση από πολέμους και βασανισμούς ή έστω μια καλύτερη ζωή.
Και κυρίως δεν πρέπει να κάνουμε τις οποιεσδήποτε απάνθρωπες ακρότητες και να αφήσουμε ΜΟΝΟΝ τη συντεταγμένη πολιτεία να αντιδράσει οργανωμένα.
Προσωπικά θεωρώ ότι η νυν κρίση αποδεικνύει ότι η χώρα πρέπει να φύγει από το Δουβλίνο έστω και σε βάρος της συμμετοχής της στο Σέγκεν. Ή να απειλήσει έστω ότι θα φύγει κάτω από τις νυν περιστάσεις. Αυτό θα έκαναν ηγέτες του παρελθόντος που είχαν το απαιτούμενο πολιτικό ανάστημα.
Δεν είναι δυνατόν να βάζουμε τα ΜΑΤ, το στρατό και τους ακρίτες κατοίκους να πληρώνουν το μάρμαρο (και να έχουν και την κατακραυγή ένθεν και εκείθεν). Αν κάποιος λέει ότι είναι πολιτικός ηγέτης, οφείλει να το αποδεικνύει στις κρίσεις και με τρόπους, που θα δώσουν λύσεις και όχι θα συντηρήσουν το πρόβλημα σε βάρος εν τέλει όλων εκτός όσων θα έπρεπε να επωμιστούν ευθύνες και βάρη, που τους αναλογούν.

Στη χώρα που πέφτουμε από τα σύννεφα και δρούμε μετά εορτής

Αιφνιδιαστήκαμε λέει τώρα ο Πρωθυπουργός από το μέγεθος του προσφυγικού προβλήματος. Μα που βρισκόταν τόσο καιρό άραγε; Έπρεπε να φθάσει κόσμος και αστυνομία να αλληλοδέρνονται στα νησιά για να το κατανοήσει; Ήταν στα πλαίσια των δηλώσεων του προκατόχου του για την κρίση και τα μνημόνια, που έλεγα θα βαράει τα νταούλια και θα χορεύουν οι αγορές και άλλα τέτοια ευτράπελα.
Να μου πεις πιο ευτράπελοι, είμαστε εμείς τελικά.

Τώρα με το θέμα της δημόσιας υγείας και τον κοροναϊό, ενώ ήξεραν από την Παρασκευή το πρόβλημα στην Ιταλία, δεν πήραν κανένα περαιτέρω μέτρο ελέγχου στις εισόδους της χώρας και πέραν των λίγων τωρινών κρουσμάτων, πιστεύω ότι πιθανόν υπάρχουν περισσότερα μη διαγνωσμένα και κατ' ουσίαν αφήσαμε ανεμπόδιστη την είσοδο της νόσου στη χώρα σε σημείο που θα δυσκολέψει τον έλεγχό της.
Σίγουρα δεν είναι για πανικό και πιθανόν σε άλλα απαιτούμενα, υπάρχει καλύτερη προετοιμασία, αλλά δημιουργεί κάποια εντύπωση ότι εφησυχάσαμε μέχρι να υπάρξει κρούσμα, όσο και αν δεν ήταν πανάκεια ο έλεγχος και κάποια πιθανή καραντίνα για κάποιες μέρες όσων έρχονταν από τη Λομβαρδία (και μάλιστα δεν πάρθηκαν μέτρα ως το κρούσμα παρόλο που και η ίδια η Ιταλία πήρε άμεσα σημαντικά μέτρα).

Σε αυτή τη χώρα φαίνεται συνέχεια να πέφτουμε τελικά από τα σύννεφα και να πιανόμαστε εξαπίνης...

ΥΓ: Διαβάζω ότι την πάτησαν στην Ιταλία επειδή άλλαξαν την οδηγία για το ποιος πρέπει να υποβάλλεται στο τεστ για κορωνοϊό. Η αρχική οδηγία συμπεριελάμβανε άτομα τα οποία παρουσιάζουν απροσδόκητη κλινική πορεία ή επιδείνωση παρά την κλινική θεραπεία. Ο ασθενής 0 ήταν μαραθωνοδρόμος και ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής, που παρουσίασε εικόνα πνευμονίας και με βάση αυτή την οδηγία έπρεπε να υποβληθεί στο τεστ. Αλλά η οδηγία είχε αλλάξει και προέβλεπε εξέταση μόνον ατόμων με κάποια συσχέτιση με την Κίνα. Έτσι ο ασθενής 0 έμεινε χωρίς διάγνωση να διασπείρει τον ιό για 36 ώρες.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΟΚΟΛΟΣ

Δυο άνθρωποι συνδέονται και με τις δυο ανόδους του Πανιωνίου από τη Β στην Α Εθνική, τη δεκαετία του 1990. Ο ένας ήταν ο μακαρίτης ο Κυράστας ως προπονητής της ομάδας. Ο άλλος ήταν ο αρχηγός του Κυπέλλου του 1998, Λεωνίδας Βόκολος.
Μάλλον στον τελευταίο θα δοθεί και μια τρίτη ευκαιρία του χρόνου να επαναλάβει το παρελθόν του.
Εκτός και αν φέτος, γίνει το θαύμα των θαυμάτων.
ΥΓ: Μάλλον θα επανέλθει σε κάποια παιχνίδια των play-outs και ο Μαξίμοβιτς. Από τις βασικές μας πληγές φέτος, ο τραυματισμός του. Λήγει και το συμβόλαιό του, οπότε μάλλον δεν θα τον ξαναβλέπαμε αν δεν έπαιζε. Να δούμε.

Ήττα στο Αγρίνιο στον "τελικό" - Το ναυάγιο συνεχίζεται

Προσωπικά ελάχιστες ελπίδες είχα ότι ο Πανιώνιος θα έπαιρνε θετικό αποτέλεσμα στο Αγρίνιο. Οι ισχυρότατες ενδείξεις ήταν σε αυτή την κατεύθυνση. Η ομάδα είναι σε κατιούσα φορά από το τέλος Νοεμβρίου. Ο προπονητής "την έκανε" πριν το λεγόμενο "τελικό" σαν λαγός και διασπείροντας τη φήμη, που είναι υποψία πάρα πολλών, ότι παίκτες και τιμ είναι απλήρωτοι καιρό τώρα. Την ομάδα αναλαμβάνει ο Κοροπούλης, φιλότιμος εργάτης του συλλόγου, αλλά πως να το κάνουμε με τι εμπειρία από επίπεδο Super League (βέβαια και ο Παπαβασιλείου σιγά την εμπειρία που είχε). Ίσως σε άλλες εποχές είχαμε τις μνήμες να φεύγει ο Κυράστας και να αναλαμβάνει ο Εμβολιάδης και να παίρνουμε κύπελλο. Αλλά υπήρχε τότε και ηθικό και διοίκηση που μπορούσε κάπως να ανταπεξέλθει οικονομικά και οι παίκτες ήταν οι παίκτες που πήραν το κύπελλο.

Χθες στο γήπεδο είχαμε 4 άντε 5 παίκτες, που αξίζουν να παίζουν σε αυτή την κατηγορία και προφανώς δεν είχαμε συγκροτημένη ομάδα. Ο Κοροπούλης προσπάθησε με αυτό το υλικό, που διέθετε, να παίξει ταμπούρι και οριακά δεν τα κατάφερε. Αλλά μετά το γκολ που δεχθήκαμε, δεν μπορούσαμε τίποτα παραπάνω. Δεν γινόταν να αντιδράσουμε με αυτή την ομάδα.
Ας σκεφθούμε ότι παίξαμε φέτος 4 φορές με τον Παναιτωλικό και χάσαμε την τέταρτη και μάλλον πιο κρίσιμη, όπου τον αντιμετωπίσαμε με την πιο αποδυναμωμένη ομάδα όχι από άτομα τόσο αλλά από ψυχολογία.

Τέλος πάντων. Φέτος τίποτα δεν πήγε σωστά. Κάναμε προετοιμασία με τον προπονητή - στρατιώτη, που όποια ομάδα ως τώρα έχει ο ίδιος προετοιμάσει, έχει υποβιβαστεί. Δεν μας έκανε ούτε αυτός, γιατί ζήτησε κάτι σωστό, ένα παίκτη στο κέντρο, που έβλεπε το χάος και αντ' αυτού που ζήταγε, φέραμε έναν παίκτη, που δεν ήθελε να παίξει στην ομάδα, ήρθε και πήγε άμεσα για ... εγχείριση... και όσο έπαιξε, έδειξε το τι αισθανόταν έκδηλα μέσα στο γήπεδο και με το τι πρόσφερε. Φέραμε για τεχνικό έναν άνθρωπο χωρίς εμπειρία της κατηγορίας, που τυχοδιωκτικά έφυγε από εκεί, που έφυγε και τυχοδιωκτικά μας εγκατέλειψε και εμάς. Έναν προπονητή, που ούτε το στοιχειώδες στην άμυνα, που προσπάθησε χθες ο Κοροπούλης, δεν το μπόρεσε σχεδόν μια ολόκληρη σεζόν.
Δυο ξένους χαφ με εμπειρία, που είχαμε παρακαταθήκη από πέρυσι, τους χάσαμε και τους δυο, μάλλον ανεπιστρεπτί (Να δούμε). Ο μόνος έμπειρος σέντερ μπακ, έμεινε εκτός ομάδας σχεδόν ενάμισι γύρο. Ο βασικός τερματοφύλακας, πότε έπαιζε και πότε όχι για αιτίες ιατρικές (και μη ιατρικές μάλλον).
Ενίσχυση το Γενάρη, δεν έγινε γιατί η ρύθμιση δεν ήταν δυνατή και η ομάδα δεν πήρε ενημερότητα. Την ίδια στιγμή, οι ανταγωνιστές, πχ Παναιτωλικός, ενισχύθηκαν σημαντικά.
Οι νέοι, που ήρθαν στην ομάδα, με αυτό το κλίμα, που βρήκαν, δεν μπόρεσαν να φανούν ή να βελτιωθούν και πολλοί παίκτες από την περυσινή ομάδα, έκαναν σαφή βήματα πίσω.

Το μόνο, που ελπίζουμε είναι να μην μεγαλώσουν τα χρέη προς παίκτες και προπονητές και να μπορέσουμε να μείνουμε στη ρύθμιση για τα χρέη στο Δημόσιο. Αν τα εξωαγωνιστικά τουλάχιστον γίνει κατορθωτό να κρατηθούν σε έναν έλεγχο, ίσως ο Πανιώνιος έχει κάποιο μέλλον.
Η διοίκηση της ΠΑΕ, θα έλεγα πως οφείλει στην Ιστορία της ομάδας, να ζητήσει την αρωγή και συνεργασία όποιων από τον Πανιώνιο Κόσμο έχουν τη δυνατότητα να βοηθήσουν και να δημιουργηθεί μια νέα διοίκηση για να μπορέσει να κρατήσει τον Πανιώνιο σε μια κατάσταση επιβίωσης. Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να γίνει. Αγωνιστικά υπάρχουν βέβαια και τα play-outs αλλά ο τελευταίος Πανιώνιος θα παίξει σε αυτά με τη χαμηλότερη βαθμολογία και με το δυσμενέστερο πρόγραμμα. Ελάχιστη πιθανότητα. Ίσως υπάρχει και το θέμα της Ξάνθης αλλά σε αυτή τη χώρα, που όλα δουλεύουν όχι με βάση το γράμμα του νόμου αλλά το τι βολεύει και πως, δεν κρατάω ούτε καν μικρό καλάθι.

Πολλές εξελίξεις χθες στον Πανιώνιο

Πολλές εξελίξεις έγιναν χθες στον Πανιώνιο.

Θεωρώ σημαντικότερη και για το μέλλον την ένταξη της ΠΑΕ σε εξωδικαστικό συμβιβασμό για τα χρέη προς το Δημόσιο σε 72 δόσεις.  Ήταν κάτι τέτοιο εκ των ουκ άνευ για την ύπαρξη της ΠΑΕ ασχέτως των αγωνιστικών της αποτελεσμάτων.
Βέβαια έχουμε ουκ ολίγες εκκρεμότητες πλέον με παίκτες κλπ οπότε δεν είναι και για να πανηγυρίζουμε. Που θα βρεθούν άραγε όλα αυτά τα χρήματα;

Η δεύτερη εξέλιξη ήταν η παραίτηση Παπαβασιλείου για να πάει μάλλον στην Αίγυπτο. Ο άνθρωπος, που όχι μόνον με δική του υπαιτιότητα, έγινε συνώνυμος της ΗΤΤΑΣ σε αντίθεση με το όνομά του (Νίκι), μας αφήνει γεια πρό του αγώνος, που ο ίδιος ονόμασε ΤΕΛΙΚΟ για το φετινό Πανιώνιο, αυτόν του Αγρινίου!!! Αν δεν τον έδιωξαν ... το να φεύγει έτσι δείχνει αν μη τι άλλο δειλία ή προσπάθεια να αποφύγει τις ευθύνες στα χειρότερα.
Όχι ότι είχαμε και προσδοκίες ότι θα συνεισέφερε κάτι στην ομάδα η παραμονή του,
Ούτε στοιχειωδώς να φτιάξει λίγο την άμυνα δεν μπόρεσε τόσο καιρό. Και βέβαια είχε τη δικαιολογία των πολλών και σοβαρών απωλειών αλλά μπάλα έστω και στοιχειωδώς καλύτερη, δεν έπαιξε μαζί του η ομάδα σχεδόν ποτέ.
Από ότι διάβαζα, ο Κοροπούλης θα πάει την ομάδα να δώσει τον τελικό στο Αγρίνιο. Οι ελπίδες δεν είναι ιδιαίτερες. Ας έχουμε τουλάχιστον λίγο τύχη, που και αυτή φέτος λείπει.

Στο μπάσκετ, ο Σάμουελς έφυγε Γαλλία αν και λέγεται ότι έχει συμβόλαιο με Πανιώνιο και δεν είναι καθόλου σαφές ποιες ενέργειες έγιναν, γίνονται ή θα γίνουν γι' αυτό. Το μόνο που είναι καθαρό είναι ότι οι μεταγραφές της ομάδας μπλοκάριστηκαν από τη FIBA για παλιά χρέη προς παίκτες, οπότε δεν γίνεται να αντικατασταθεί ο Σάμουελς. Τώρα πως αυτή η ομάδα, που ήταν σάκκος του μποξ πριν έρθει ο Σάμουελς, θα μπορέσει να ανταπεξέλθει από δω και μπρός. μαύρο και σκοτεινό φαίνεται.

ΥΓ: Δεν κάνει πια σε κανέναν εντύπωση το μέγεθος της ΞΕΦΤΙΛΑΣ των ποδοσφαιρικών πραγμάτων. Συνεπώς το παρακάτω είναι και αυτό στα αναμενόμενα μια που οι παράγκες χρώματα αλλάζουν αλλά ποτέ δεν πεθαίνουν:

"Ο Ουρουγουανός χαφ Ντίας (και αρχηγός του Παναιτωλικού) απέκτησε δικαίωμα συμμετοχής στον τελικό με τον Πανιώνιο, καθώς έπεσε η ποινή που πρωτόδικα του είχε επιβληθεί."

ΚΑΛΑ ΚΡΑΣΙΑ...

Τι ασχολούμαστε; Πάμε να δούμε κανέναν αγώνα κατς καλύτερα.

H "επέτειος" του Σπανέα

Σε αυτή τη χώρα ζούμε σε πολιτική και επαγγελματικό αθλητισμό, χρωματικές περιόδους, όπως αυτές που έχουν οι καλλιτέχνες. Πχ μιλάμε για μπλε και ροζ περίοδο του Πικάσο.

Έτσι και στην "ΠΑΡΑΓΚΑ" υπάρχουν οι κόκκινες περίοδοι, οι μαύρες και κάποτε υπήρχε η περίοδος της Πράσινης Παράγκας.

Σημαντικό εκπρόσωπό της βλέπουμε εδώ το Γιώργο Σπανέα που στις 18/2/1996 "μεγαλούργησε" στον τομέα της ταχυδακτυλουργικής διαιτησίας και ανέτρεψε το αποτέλεσμα του αγώνα Πανιωνίου-ΠΑΟ, μένοντας για πάντα στην ποδοσφαιρική ιστορία της χώρας, μιας χώρας, που το ποδόσφαιρό της φημίζεται πιο πολύ για τέτοια περιστατικά παρά πχ για το κατόρθωμα του Euro 2004.

Το εν λόγω περιστατικό, δεν είναι κάτι μεμονωμένο. Σε μικρότερη κλίμακα υπήρχαν και υπάρχουν τέτοια και πολύ δύσκολα θα σταματήσουν να υπάρχουν. Και δεν είναι μόνον αθλητικό θέμα αφού παρόμοια βλέπουμε σε πολύ πιο σοβαρούς τομείς της κοινωνίας. Ας πούμε από τα πιο πρόσφατα, Novartis.

Για τους Πανιώνιους, το 1996 ήταν ίσως η χειρότερη χρονιά της ποδοσφαιρικής ομάδας. Χάλια παντού. Που να ξέραμε βέβαια...

Όταν στηρίζουμε ο ένας τον άλλον

«Ήμουν κάθαρμα όλη μου την ζωή, ήμουν εγωιστής. Υπήρξα σκληρός μερικές φορές, δύσκολος στη συνεργασία και είμαι ευγνώμων που τόσοι εδώ μέσα μου έδωσαν δεύτερη ευκαιρία. Νομίζω πως τότε είμαστε στα καλύτερά μας: όταν στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Όχι όταν ακυρώνουμε ο ένας τον άλλον για παλιά μας λάθη, αλλά όταν βοηθάμε ο ένας τον άλλον να αναπτυχθεί. Όταν μορφώνουμε ο ένας τον άλλον, όταν αλληλοκαθοδηγούμαστε προς την εξιλέωση. Αυτό είναι το καλύτερο στην ανθρωπότητα».

Από την ομιλία του Χοακίμ Φοίνιξ στη βράβευσή του στα βραβεία Όσκαρ.