Πως αντιλαμβάνονται οι γείτονες τις διαδικασίες συμφιλίωσης

Παραπέμπω σε άρθρο του nooz, το οποίο αναφέρεται στα προβλήματα που δημιουργήθηκαν σχετικά με τη συμφωνία συμφιλίωσης Αρμενίας-Τουρκίας. Το συνταγματικό δικαστήριο της Αρμενίας έκρινε εν γένει συνταγματικές αυτές τις συμφωνίες αλλά υπογράμμισε ότι η απόρριψη από τη Τουρκία της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915 έρχεται σε αντίθεση με άρθρο της Διακήρυξης Ανεξαρτησίας της Αρμενίας.

Η απάντηση Ερντογάν:

"Η ερμηνεία του δικαστηρίου της Αρμενίας δε μπορεί ποτέ να γίνει αποδεκτή. Αυτό θα πρέπει να διορθωθεί, διαφορετικά θα βλάψει τη διαδικασία της συμφιλίωσης"

Δηλαδή τους λέει, ελάτε να γίνουμε φίλοι αλλά με τη συμφωνία της φιλίας, σας αναγκάζουμε έμμεσα να απαρνηθείτε την ιστορία σας και τη διακήρυξη της Ανεξαρτησίας σας. Να γίνουμε μεν φίλοι αλλά όπως εμάς μας συμφέρει.

Οι φίλοι μας οι Αρμένιοι (μάλλον η ηγεσία και όχι ο λαός) δυστυχώς αγνόησαν ότι ο Τουρκικός εθνικισμός με τις κατά περιόδους εκφάνσεις του (Νεότουρκοι, Κεμαλιστές, Νεο-Οθωμανοί) δεν πρόκειται να πει ποτέ συγγνώμη για τίποτα. Έτειναν λοιπόν χείρα φιλίας ("λυκοφιλίας" από την άλλη πλευρά) στο νέο πρόσωπο της ίδιας ψυχής. Μιας ψυχής, που ουτε την απλή αναφορά του εγκλήματός της δεν ανέχεται και ζητά να παραγραφεί.

Όσο υπάρχουν εκφάνσεις των μεγαλοϊδεατισμών σαν αυτούς που δυστυχώς διαβιούν ακόμα στον 21ο αιώνα στη Βαλκανική και στην Τουρκία, δεν μπορεί να υπάρξει συνεργασία αυτών των λαών προς όφελος τους και για την απο κοινού πρόοδό τους. Όσο δεν βλέπουμε όλοι μας την ιστορία ΚΑΤΑΜΑΤΑ ώστε να δεχθούμε τα λάθη μας δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ομόνοια.

Ο Πάπας Ιωάννης-Παύλος ο Β' είχε το θάρρος να ζητήσει μετά από 800 χρόνια συγγνώμη για τις σταυροφορίες. Δυστυχώς τα εθνικά κράτη δεν μπορούν να κάνουν κάτι παρόμοιο εύκολα και μάλιστα για γεγονότα πιο πρόσφατα.

Μετά βίας πρόκριση στους 8 του κυπέλλου

ΣΚΟΡΕΡ: 90'+2 Μπάλαμπαν.

ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ: Ζαχαριάδης (Μακεδονίας).

ΚΙΤΡΙΝΕΣ:

ΚΟΚΚΙΝΕΣ: 83' Όμο (δεύτερη κίτρινη).

ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ: Κωστάκης, Πιπίνης, Χαρίδημος Μίχος (79' Αλεξάντροβιτς), Βασιλείου, Ζώνας, Στέργιος Μίχος, Κόμπο, Χατζηπαντελίδης, Ντοριβάλ, Κατσίκης (68' Παπαδόπουλος), Καραμαλίκης.

ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ: Ανδριόλας, Μανιάτης, Κοντοές, Όμο, Λάτκα, Νικολάου, Κούκετς (89' Ουέλινγκτον), Ριέρα, Κουμορτζί, Μπουβάλ, Μπάλαμπαν.

Να λοιπόν που γύρισε ο Ριέρα. Να που έπαιξε και ο Κούκετς και ήταν και καλός. Να που παίξαμε και με δυο φορ μπροστά. Και αποτέλεσμα; Μια από τα ίδια. Μιά ομάδα χωρίς ουσία, χωρίς να δημιουργεί ευκαιρίες. Και πάλι τα ίδια από τον Όμο που σε κρίσιμο σημείο αφήνει την ομάδα με 10. Και να παίζουμε με το συμπαθέστατο και αγωνιστικότατο αλλά ασθμαίνοντα στο τέλος της Β' Εθνικής, Θρασύβουλο. Και να γλυτώνουμε και από έμφραγμα εκεί νωρίς στο Β' μέρος, ελέω Λάτκα.
Και αν και γίνονται όλα τα παραπάνω, δεν αλλάζουμε τίποτα από τον πάγκο παρά μόνο στο 89' με τον πασπαρτού Μπαρόνι.

Ναι προκριθήκαμε και είναι σημαντικό γιατί συνεχίζουμε να ελπίζουμε σε κάποια πιθανή διάκριση φέτος. Αλλά μήπως έχουμε πια συνηθίσει να ζούμε με την ελπίδα απλά γιατί όσο ζούμε ελπίζουμε. Μήπως η ελπίδα αρχίζει να ξεθωριάζει έντονα;

Ο αγώνας αυτός ας αναλυθεί από τους υπεύθυνους, γιατί πέραν της χρησιμότητας της πρόκρισης, ίσως και η ανάλυσή του ματς να είναι πιο χρήσιμη ακόμα και πιο απαραίτητη να γίνει σε λεπτομέρειες αν θέλουμε να προχωρήσουμε κάπως παραπάνω.

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΦΕΡΕΡΑ: «Δεν υπάρχουν εύκολα παιχνίδια. Είμαι ικανοποιημένος επειδή σε κάθε αγώνα έχουμε καλή απόδοση στα τελευταία λεπτά. Είμαστε στην 7η θέση στο πρωτάθλημα, συνεχίζουμε στο κύπελλο και δεν περνάμε κρίση. Ποια ομάδα, άλλωστε, έχει συνεχώς υψηλή απόδοση;».

Τι να πει κανείς; Μερικές φορές οι δηλώσεις γίνονται απλά για ν' ακουστούν και όχι γιατί τις πιστεύουμε ούτε οι ίδιοι...Κε Φερέρα περίπου ενάμιση μήνα έχουμε να παίξουμε της προκοπής, από τον αγώνα με την ΑΕΚ. Δεν είναι απλά μια εξαίρεση η σημερινή. Και η πορεία της απόδοσης δείχνει να είναι αρκετά κατηφορική. Αντί για δικαιολογίες και εφησυχασμό, χρειάζεται ανάλυση και δουλειά. Και να θυμίσω και την off the record δήλωση του Ριέρα την Κυριακή όταν κάποιος του είπε, ότι ο Θρασύβουλος είναι εύκολος αντίπαλος. "Έτσι όπως είμαστε, τίποτα δεν είναι εύκολο".

... Kαι παίξαμε και με τις γουρλίδικες εμφανίσεις ...
Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι και στην προηγούμενη "ανάκαμψη" (βλέπε ματς με Ατρόμητο) έτσι χάλια παίξαμε και στο παρα πέντε κερδίσαμε. Και μετά πήραμε τα πάνω μας. Λες η ιστορία να επαναλαμβάνεται;

Υπάρχει κάποιο θέμα;

Δεν ξέρω αν υποδηλώνει κάποιο πρόβλημα ή απλά οφείλεται στη σχετική βραδύτητα που παρατηρείται τελευταία στις ενημερώσεις από τον επίσημο Πανιώνιο. Στο επίσημο site της Superleague πάντως, ο Τσότσαλιτς εμφανίζεται χωρίς νούμερο και ο Σάμαρης καθόλου σε αντίθεση με την πλήρη ενημέρωση της σελίδας για Μπουβάλ. Επίσης αν δεν κάνω λάθος, επισήμως από τον Πανιώνιο, μόνο οι κατ' αρχάς συμφωνίες έχουν ανακοινωθεί σε αυτές τις περιπτώσεις. Τρέχει τίποτα ή απλά είναι μια αργοπορία στην ενημέρωση;
Για Σάμαρη πάντως είναι ενδιαφέρον να περιηγηθεί κάποιος το διαδίκτυο και να διαβάσει τα τόσα καλά σχόλια των φίλων της Παναχαϊκής για το παιδί αυτό. Σε αντίθεση, η διοίκηση της Πατρινής ομάδας (βλέπε κος Κούγιας) μάλλον τον παραπαίδεψε επειδή δεν συμφωνούσε σε μακροχρόνιο συμβόλαιο. Τι "δολοφόνος συμπαικτών" αποκλήθηκε, τι "Πάσαρης του ποδοσφαίρου" ονομάστηκε. Ας ελπίσουμε στον Πανιώνιο να βρει καλό κλίμα και να αναπτύξει ποδοσφαιρικές ικανότητες ανάλογες των καλών σχολίων των φίλων του στο διαδίκτυο.

Έχουμε το "γνώθι σαυτόν"

Από exedrasports:

"...Αισιόδοξα μηνύματα αφήνει η αντίδραση του Σίτο Ριέρα που λόγω τιμωρίας είχε την «τύχη» να διαπιστώσει από πρώτο χέρι το πως φαίνεται η ομάδα όταν είσαι απ’ έξω. «Έτσι όπως είμαστε τίποτε δεν είναι εύκολο» απάντησε σε οπαδό των Κυανέρυθρων που του είπε πως με τον Θρασύβουλο τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα...".

Αν μη τι άλλο δείχνουμε να έχουμε αυτογνωσία και ίσως η επίγνωση της κατάστασης να μας κάνει να δείξουμε σοβαρότητα, αυτοσυγκράτηση και προσοχή. Γιατί το μυαλό καμιά φορά μπορεί να καλύψει μερικές από τις αδυναμίες του κουρασμένου σώματος.

Μετά από άκαρπη συμμετοχή Ρεκόμπα για 59' (!!!), Ντανούμπιο-Νασιονάλ Μοντεβιδέο 2-4 στα πέναλτι (1-1 κανονικός αγώνας)

Και στη δεύτερη συμμετοχή του στο Copa Bimbo με τη Danubio, ο Αλβάρο Ρεκόμπα δεν φαίνεται να είχε καμμιά ιδιαίτερη διάκριση. Έμεινε για 59 άκαρπα λεπτά στον αγωνιστικό χώρο. Η ομάδα του αν και προηγήθηκε ισοφαρίστηκε στο 90' και εν τέλει έχασε στα πέναλτι, όπου ο κινέζος δεν συμμετείχε λόγω της αλλαγής του.
Δείχνουν να δικαιώνονται οι απόψεις όσων πίστευαν ότι δεν μπορούσε ο Ρεκόμπα να προσφέρει το κάτι παραπάνω στον Πανιώνιο στο Β' γύρο.

Τι είναι η πατρίδα μας

Παρακολουθώ όλη αυτή την ανταλλαγή διαξιφισμών που ξεκίνησε από την κριτική του πονήματος "Τι είναι η Πατρίδα μας" των Δραγώνα και Φραγκουδάκη από την Καρατζαφέρειο κριτική και στη συνέχεια ενεπλάκησαν πολλοί και διάφοροι, με πιο διακεκριμένο το Μίκη Θεοδωράκη. Σήμερα διάβασα και συνέντευξη της κας Ρεπούση, την οποία ανέμενα να φανεί στο σχετικό προσκήνιο αυτής της υπόθεσης κάποια στιγμή.

Το ερώτημα του βιβλίου είναι υπαρκτό και το blog το έχει θέσει με πιο ορθή έκφραση. "Τι θέλουμε να είναι η Πατρίδα μας". Το τι ήταν και περίπου ακόμα είναι, νομίζω πως είναι καθαρό. Η Ελλάδα ιδρύθηκε και έζησε ως τώρα ως κράτος-έθνος, όπως όλα τα κράτη των Βαλκανίων, που προέκυψαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Και όχι μόνον είχε εθνικό χαρακτήρα αλλά ήταν και αλληλένδετη η ύπαρξή της με την Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία, η οποία ηγείτο του Χριστιανικού πληθυσμού των Βαλκανίων, καθ' όλη τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας, με βάση μάλιστα θεσπισμένων προνομίων του Σουλτάνου. Ο εθνικός χαρακτήρας της Ελλάδας σφυρηλατήθηκε από τον μεγαλοϊδεατισμό των αρχών του 20ου αιώνα και από τη δικτατορία του Μεταξά και παγιώθηκε από τις ανταλλαγές πληθυσμών με βάση τις διάφορες διεθνείς συνθήκες του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Ακόμα και η ιδεολογικά διεθνιστική Αριστερά, στην Ελλάδα έχει μια ειδική εθνική χροιά, την οποία νομίζω καθαρά εξέφρασε ο κος Θεοδωράκης στις αναφορές του στη διάρκεια αυτής της υπόθεσης.

Αυτό λοιπόν το εθνικό κράτος είναι σίγουρο ότι θα το καλέσουν οι περιστάσεις της παγκοσμιοποίησης του σύγχρονου κόσμου να αναδιαμορφωθεί για να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες όπου οι λαοί καλούνται να συνεργαστούν σε επίπεδο ατόμων πλέον και όχι κρατών και άνθρωποι διαφορετικών φυλών ταξιδεύουν, εργάζονται ή εγκαθίστανται σε άλλα μέρη του κόσμου από αυτά που είναι η ρίζα του έθνους τους. Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μας σε αυτό, που ήδη συμβαίνει και το οποίο ίσως και μεις αναγκαστούμε να πράξουμε σε αντίθετη πορεία με αυτή των μεταναστών που έρχονται στη χώρα μας (πχ οι Έλληνες νέοι γιατροί σε αρκετές περιπτώσεις εγκαθίστανται στη Βρετανία, που βρίσκουν ευκολότερα εργασία και μπορούν πιο άνετα να αποκτήσουν ειδίκευση και μάλλον έχουν καλύτερο περιβάλλον εργασίας απ' ότι στη χώρα μας).
Άποψή μου είναι ότι τη νέα εικόνα της πολυπολιτισμικής Ελλάδας με διατήρηση της εθνικής της ταυτότητας, θα πρέπει να τη στηρίξουμε στις εμπειρίες άλλων κρατών, που έχουν επί χρόνια δοκιμασμένες πολιτικές σε αυτό τον τομέα και έχουν δημιουργήσει λειτουργικές δομές και νόμους, που καλό είναι με κριτικό τρόπο να υιοθετήσουμε. Να διδαχθούμε από την εμπειρία τους, γιατί και εκείνοι είχαν προβλήματα όταν πρωτοήρθαν σε επαφή με το πρόβλημα.

Τώρα για το θόρυβο της υπόθεσης Δραγώνα, θα ήθελα να πω ότι σίγουρα σε πολλές περιπτώσεις έγινε αποσπασματική κριτική, που αλλοτρίωνε σκέψεις και απόψεις. Από την άλλη, φαίνεται να υπάρχει μια τάση που θα την περιγράψω μ΄ένα ιστορικό παράδειγμα.
Στη Σμύρνη κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία, ο Βενιζέλος επέμενε ιδιαίτερα στο διορισμό του Αριστείδη Στεργιάδη ως Ύπατου Αρμοστή. Πιθανότατα οι εντολές Βενιζέλου προς τον Αρμοστή ήταν να επιδείξει και να επιβάλλει το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την προστασία των Τούρκων των ευρισκομένων υπό την Ελληνική διοίκηση. Ο Στεργιάδης (τον οποίο διατήρησε στη θέση του και η κυβέρνηση Γούναρη προφανώς κατόπιν επιταγών των "συμμάχων") φαίνεται να υπερέβαλλε σε φιλοτουρκική συμπεριφορά ακόμα και εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. Απέτρεψε τη δημιουργία Μικρασιατικής Άμυνας από τους Ίωνες κατοίκους ώστε να αμυνθούν των εστιών τους και εγκατέλειψε τη Σμύρνη με πλοίο ξένης δύναμης μια μέρα πριν την καταστροφή χωρίς να οργανώσει διόλου την προστασία των κατοίκων και χωρίς να τους ενημερώσει καν για τους κινδύνους, που θ' αντιμετώπιζαν. Δεν γύρισε ποτέ στην Ελλάδα. Ναι την καταστροφή την έφεραν αμετροεπείς μεγαλοϊδεάτες και πατριδοκάπηλοι. Αλλά υπήρχαν και οι Στεργιάδηδες, που κόπτονταν για τα δικαιώματα των Τούρκων και άφησαν τους Χριστιανούς στο μαχαίρι των Τσετών, σώζοντας εαυτόν και μόνον. Πολλοί αρχίζουν τούτη την εποχή να θυμίζουν Στεργιάδηδες έντονα...
Έχει δίκιο η κα Ρεπούση ότι οι εθνολατρικές κολακείες δεν κάνουν καλό και η κριτική ωφελεί. Έχει δίκιο ότι η ιστορική αλήθεια δεν βλάπτει αλλά αντίθετα διδάσκει και από τα λάθη μας μαθαίνουμε να μην τα επαναλαμβάνουμε. Αλλά αυτό ισχύει για την ιστορική αλήθεια και όχι για την ωραιοποίηση των συνωστισμών της προκυμαίας της Σμύρνης. Ναι, να έχουμε το θάρρος να παραδεχτούμε ότι και μεις κάναμε βανδαλισμούς στη Μικρά Ασία και μεις καίγαμε πόλεις που εγκατέλειπε ο Ελληνικός Στρατός αλλά όχι να μιλάμε για συνωστισμούς για να καλύψουμε με το βαμβάκι τα γεγονότα και να γαλουχήσουμε με ψέμματα τις νέες γενιές γιατί έτσι μας επιβάλλεται άνωθεν.
Κατά συνέπεια ναι στην πλήρη ιστορική αλήθεια είτε μας συμφέρει είτε όχι και όχι στην επιβαλλόμενη από κέντρα αποφάσεων ιστορική αλλοτρίωση. Ναι στην πατριωτική ταυτότητα που θα αποφασίσουμε μόνοι μας να διαμορφώσουμε για να καλύψουμε τις νέες συνθήκες και προκλήσεις με γνώμονα τον ανθρωπισμό και το σεβασμό της διαφορετικότητας των ατόμων, όχι όμως στην επιβαλλόμενη μετεξέλιξη, που συμφέρει κάποιους. Και για να προλάβουμε να μη μας επιβάλλουν κάποιοι το τι θέλουν αυτοί να γίνουμε, θα πρέπει να ασχοληθούμε εμείς κάποια στιγμή με το θέμα. Και υπ' αυτή την οπτική γωνία και το βιβλίο Δραγώνα-Φραγουδάκη και οι συζητήσεις που προκλήθηκαν καλό κάνουν γιατί βάζουν το θέμα στην ατζέντα και πιστεύω αν κάπως ξεφύγουμε από τα τωρινά ανελαστικά μας κρατικά προβλήματα, θα πρέπει τα κόμματα και η κοινωνία να δώσουν κάποια προτεραιότητα στο ζήτημα για ν' αρχίσουν να διαμορφώνονται αρχές και βάσεις για τη σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα του 21ου αιώνα.

Όταν κτίζεις παλάτια στην άμμο

Σκεπτόμενος την πάγια κατάσταση που συμβαίνει ετησίως, με τους αγρότες να κλείνουν το οδικό δίκτυο για να τους δώσει κάποιος σημασία και να πάρουν επιδοτήσεις για να διαβιώσουν, αναρωτιέμαι για την κατάντια, στην οποία ακόμα ένας παραγωγικός τομέας της χώρας έχει πέσει. Αντί να ζει από τα προϊόντα και την παραγωγή του, αναζητά το κύριο εισόδημα του σε επιδοτήσεις προϊόντων, που δεν πουλιούνται γιατί έπαυσαν να είναι ανταγωνιστικά και καλλιεργούνται για να πετιούνται εν τέλει ή για να αποτελέσουν αιτία διεκδικήσεων ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και μόνο. Εδώ και χρόνια το βαμβάκι για παράδειγμα, δεν αποτελεί προϊόν, που μπορεί να πουληθεί και δημιουργεί και η καλλιέργειά του προβλήματα στον υδροφόρο ορίζοντα και όμως συνεχίζει να καλλιεργείται.

Μήπως τελικά η βεβιασμένη και στηριγμένη σε δημιουργικές λογιστικές είσοδός μας στην ΟΝΕ δεν ήταν τελικά σωτηρία αλλά καταστροφή;

Μια ανέτοιμη και μη ανταγωνιστική οικονομία απέκτησε ένα σκληρό νόμισμα που διέλυσε τελείως τις δυνατότητές της για εξαγωγές, έσπρωξε το ισοζύγιο των εμπορικών της συναλλαγών στην κατάρρευση και κατέστρεψε ολοκληρωτικά τους όποιους παραγωγικούς της τομείς, των οποίων το λειτουργικό κόστος δεν ήταν δυνατόν να οδηγήσει σε εμπορεύσιμα και κερδοφόρα προϊόντα. Αν προσθέσουμε και την τραγική ανέκαθεν ελληνική γραφειοκρατία και τη δαιδαλώδη και συνεχώς μεταβαλλόμενη φορολογική νομοθεσία, που έδιωξε τους όποιους πιθανούς επενδυτές κατανοούμε που οδηγηθήκαμε. Και μάλιστα χωρίς την ευκαμψία μέτρων, που μια οικονομία εκτός ΟΝΕ και χωρίς σύμφωνα σταθερότητας μπορεί να πάρει.

Χαιρόμασταν που στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης μας στήριζε η ασπίδα του Ευρώ και ίσως σωστά χαιρόμασταν τότε. Τώρα που το πρόβλημα είναι πιο πολύ δικό μας πρέπει να βρούμε λύσεις σε μια κατάσταση, που οι δεσμεύσεις που έχουμε, την κάνουν ασφυκτική. Ακουγόταν ότι αποχωρώντας ο κος Αλμούνια, άτυπα είπε στον αντικαταστάτη του, κο Ρεν, ότι ίσως το καλύτερο για την Ελλάδα θα ήταν να ζητήσει δάνειο από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, του οποίου είναι και ιδρυτικό μέλος και να προσπαθήσει πάνω εκεί να κάνει μια αρχή ανάκαμψης. Το ΔΝΤ έσπευσε να δηλώσει αναρμόδιο (!!!!) για την Ελλάδα και την κάλεσε να βρει λύσεις μέσα στα πλαίσια της ΕΕ. Από τον Άννα στον Καΐάφα Και όλα αυτά για τα παλάτια στην άμμο της εισόδου στην ΟΝΕ, που στηρίξαμε σε φούσκες. Κάναμε τα φύκια μεταξωτές κορδέλες για αρκετά χρόνια. Τώρα που αυτές ξέφτισαν, πρέπει να βρούμε τρόπους να "πουλήσουμε" τα φύκια και με ότι πάρουμε να φτιάξουμε επιτέλους πραγματικές μεταξωτές κορδέλες.

Αποφύγαμε τα χειρότερα στο τσακ ... Πανιώνιος-Λεβαδειακός 2-2

Αυτή η ομάδα αδικεί τον εαυτό της. Έχοντας ένα αντίπαλο που δεν δημιούργησε φάση στο Α' μέρος ... κατάφερε στο τσακ να φύγει με το βαθμό της ισοπαλίας, αφού έχανε 0-2 ως το 86'.

Και αν στο πρώτο γύρο μας έφταιγε στη Λιβαδειά, αυτός ο "τελειώμένος" Ρεκόμπα, που χάλαγε την ομάδα με το παιχνίδι του, τώρα θα πρέπει οι υπεύθυνοι να δούνε χωρίς παρωπίδες τι έφταιγε.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η ομάδα παίζει, παίζει, παίζει άκαρπα και κάποια στιγμή ρίχνει και μια και χύνει το γάλα από την καρδάρα και μετά αρχίζει το τρέξιμο να προλάβουμε.
Σήμερα έγινε ολοφάνερη η βλαπτική επίδραση του κου Φερέρα ως προς την αδυναμία του να κάνει τις κινήσεις που χρειάζονται στο χρόνο που πρέπει. Έχοντας κλείσει τον Λεβαδειακό στα καρέ του στα τελευταία 5' λεπτά του Α΄μέρους, χρειαζόταν άμεσα να βάλει τον Μπουβάλ από την αρχή του Β' μέρους και να "σκοτώσει" τον αντίπαλό του. Πόσο μάλλον, που υπήρχε ένας Γουνδουλάκης να παραπαίει και να μη φαίνεται ικανός δυστυχώς για τίποτα το θετικό σήμερα. Αντί γι' αυτό τον ζέσταινε το Μπουβάλ επί μεγάλο διάστημα και ανέμενε στωικά να φάμε το πρώτο γκολ για να αποφασίσει την αλλαγή.
Τέλος φανερό έγινε για μια ακόμα φορά ότι αμυντικά παθαίνουμε αποσυντονισμούς κραυγαλέους, που στοιχίζουν ακριβά. Και καλά στο πρώτο γκολ υπάρχει και η δικαιολογία ότι από τα αριστερά έπαιζε αναγκαστικά ο Κοντοές λόγω τραυματισμού του Τζαβέλα. Στο δεύτερο γκολ μετά τη φοβερή απόκρουση Ανδριόλα στο τετ-α-τετ ήμασταν ανίκανοι να πάρουμε το ριμπάουντ και όχι μόνο αυτό αλλά αφήνουμε και τον Μπάρκογλου ελεύθερο και ωραίο!

Όταν χάνεις 5 βαθμούς από τη Λιβαδειά δεν μπορείς να κοιτάς Ευρώπες και διακρίσεις. Δυστυχώς!

Όλα τα λεφτά σήμερα ήταν ο Μάριος Νικολάου. Δίκαια τα χειροκροτήματα και δίκαιες οι ιαχές με τ' όνομά του στο τέλος του αγώνα. Ο άνθρωπος ήταν παντού, ήταν αλάνθαστος, ήταν η ψυχή της ομάδας.

Ο Μπουβάλ πιστεύω θα βοηθήσει. Έδειξε καλά στοιχεία.

Είναι ειλικρινά κρίμα να έχουμε τις δυνατότητες και να μην τις εκμεταλλευόμαστε. Λυπάμαι αλλά σε αυτό έχει και ο προπονητής ευθύνες. Ξέρω τώρα ότι θα βγουν διάφοροι και θα πουν για Κουμορτζήδες με χαμηλή απόδοση και άλλα τέτοια και μπορεί να έχουν και δίκιο, αλλά σίγουρα ο προπονητής δεν κατάφερε για μια ακόμα φορά να πάρει το 100% της ομάδας του αλλά πολύ λιγότερο και βέβαια αυτό είναι δική του δουλειά και ευθύνη.

Ας ελπίσουμε ο τραυματισμός Τζαβέλα να μην είναι τόσο σοβαρός όσο φάνηκε στο γήπεδο. Πάντως όσο και να ήθελε ο παίκτης να συνεχίσει, ο πάγκος και το ιατρικό τιμ δεν θα έπρεπε να μην βιάσει τα πράγματα για να αποφύγει πιθανή επιδείνωση του τραυματισμού; Ας ευχηθούμε να μην έχουμε και άλλες απώλειες.

ΥΓ1: Αυτή τη φορά δεν κουνήσαμε λευκά μαντήλια και στη μεγάλη μας πλειοψηφία μείναμε και στηρίξαμε την ομάδα ως το τέλος. Ο παράγοντας φίλαθλος δεν μπορεί να κατηγορηθεί σήμερα από όσους ψάχνουν και αυτή την πλευρά στις αποτυχίες.

ΥΓ2: Βασίλη Καράβολα, μάλλον καθόμουν σήμερα κοντά σε κάποιον σαν τον εβδομηκονταετή που είχες αναφέρει νομίζω στο ματς με Καβάλα και που κάποιοι του φώναζαν να μην ξανάρθει στο γήπεδο. Ο δικός μου γηραιός κύριος φάνταζε να γκρινιάζει για όλα και λίγο πριν από το 80' πέταξε και ένα "εγώ φταίω που έρχομαι και σας βλέπω" και την έκανε προς την έξοδο. Ελπίζω να άκουσε τα Πανιώνια γκολ στο δρόμο της αποχώρησης. Είναι κρίμα που 70 και βάλε ετών δεν έχει καταλάβει γιατί ερχόμαστε τόσα χρόνια στο γήπεδο δίπλα στον Πανιώνιο, αλλά ας θεωρήσουμε ότι τα γηρατειά μειώνουν τα αποθέματα υπομονής και εγκαρτέρησης που μας διέπουν και χωρίς αυτές τις αρετές είναι δύσκολο να σταθεί κάποιος κοντά σε αυτό το σύλλογο.

ΥΓ3: Για να μη λέμε μόνο τα στραβά, στα συν της ομάδας καταγράφεται η επιτυχής προσπάθεια ανατροπής του εις βάρος της σκορ, που δείχνει ότι έχει τα κότσια για το παραπάνω αλλά ... αυτοβραχυκυκλώνεται και αυτοχειριάζεται συχνά.

ΥΓ4: Διάστρεμμα είναι η πρώτη εκτίμηση για τον τραυματισμό του Τζαβέλα. Ας κρατάμε ακόμα μικρό καλάθι γιατί η διάγνωση διάστρεμμα είναι πολύ γενική και έχουμε δει πολλά. Τη φάση του τραυματισμού την είδα από κοντά γιατί έγινε σχεδόν μπροστά από κει που καθόμουν. Η εντύπωσή μου είναι ότι εκτός πιθανού κτυπήματος από τον αντίπαλο, το πόδι του Τζαβέλα φαίνεται να "κολλάει" στο χόρτο την ώρα που παει να κινηθεί προς την μπάλα.

ΥΓ5: O Μπάρκογλου έχει βάλει 7 γκολ με το Λεβαδειακό (τα 2 σε μας...). Πόσο βαρύ ήταν το συμβόλαιό του για να του δίναμε μια δεύτερη ευκαιρία το καλοκαίρι;

ΥΓ6: ...Έκανα ρεκόρ υστερογράφων...Διαβάζοντας το Μάκη Διόγο στα Κυανέρυθρα Νέα και ξαναβλέποντας τη φάση, νομίζω ότι τελικά έχει δίκιο και το δεύτερο γκολ του Λεβαδειακού είναι οφσάιντ με όμοιo τρόπο, όπως ήταν το δεύτερο γκολ της Καβάλας. Ο Μπάρκογλου είναι μπροστά από Ανδριόλα και άλλους αμυντικούς και με μόνο απέναντί του τον αμυντικό μας στη γραμμή της εστίας. Συνεπώς δεν υπάρχουν οι δυο απαραίτητοι αντίπαλοι να τον καλύπτουν και είναι οφσάιντ. Το περίεργο είναι ότι και ο διαιτητής, που το κατεκύρωσε είναι Ο ΙΔΙΟΣ με τον αγώνα με την Καβάλα. ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥΣ. ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΤΕ!

Επαγγελματικά δικαιώματα και άξία των αρχών της ΕΕ στην πρακτική εφαρμογή τους

Για μια ακόμα φορά φαίνεται ότι οι αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί μεν ν' αντανακλούν ένα κλίμα ισονομίας και δικαίου αλλά απέχουν ιδιαίτερα από το να είναι πρακτικά εφαρμόσιμες και ορθές στην υλοποίησή τους.

Δημοσιοποιείται σήμερα ότι θα έρθει προς ψήφιση νομοσχέδιο για την αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων βασισμένο στην εξής βασική αρχή της ΕΕ:

"Ο τόπος ή το ίδρυμα στο οποίο έχει πραγματοποιήσει τις σπουδές του ένας πολίτης της ΕΕ δεν έχουν καμία σημασία, εφόσον οδηγούν σε επαγγελματικά δικαιώματα στη χώρα προέλευσης των τίτλων σπουδών του".

Ηχεί μεν δίκαιο και σωστό αλλά στην εφαρμογή του απαιτείται, όλα τα ιδρύματα και όλα τα κράτη-μέλη να έχουν κάποια βασικά στάνταρτς σπουδών κοινά και ελεγμένα. Ισχύει αυτό; Αν όχι, τότε μιλάμε για υποβάθμιση των υπηρεσιών, που θα προσφέρονται σε αυτά τα επαγγέλματα στις χώρες με υψηλά επίπεδα σπουδών.

Μπάσκετ Α1: Πανιώνιος-Τρίκαλα 71-69. Πολύ δύσκολα.

Τα δεκάλεπτα: 20-16, 39-29, 53-51, 71-69

Πανιώνιος (Μάρκοβιτς): Ράις 18 (1τρίπ., 5ασ.), Μπράιαντ 9 (1τρίπ., 7ρ.), Ζορόσκι (4ασ., 2λ.), Έρτσεγκ 17 (3τρίπ., 6ρ., 2ασ., 3λ.), Χαριτόπουλος 4, Καλαμπόκης 10 (0/4τρίπ.), Γιάνκοβιτς 4, Γιαννόπουλος 3 (1), Παραγιός 4, Έλντερ 2

Τρίκαλα (Γιαπλές): Γκιζόγιαννης 3 (1), Μπιγκς 12 (1τρίπ., 9ρ., 3λ.), Σύμτσακ, Νοέας, Κατσαρές 5 (1), Τσαϊρέλης, Αποστολίδης 6 (0/3τρίπ.), Πάουελ 2 (5λ.), Τζικάνοβιτς 8 (5ρ.), Ζούπαν 19 (1τρίπ., 9ρ., 2ασ., 2λ.), Σακελλαρίου 6 (2), Ντίκελ 8 (3ρ., 7ασ., 3κλ., 3λ.)

Όποιες διαφορές πήραμε στο πρώτο μέρος τις κάλυψαν τα Τρίκαλα, ιδίως με το διαμόνιο Ζούπαν. Το ματς έφθασε να κρυθεί στα 2 τελευταία λεπτά με εύστοχους τους Καλαμπόκη και Γιάνκοβιτς και λάθη από τα Τρίκαλα.

Από πλευράς στατιστικών (από SPORT24) υπάρχει βελτίωση στα λάθη (11 έναντι 19 των Τρικάλων, 1 μόνο ο Ράις) αλλά χάθηκε η μάχη των αιθέρων με 11 λιγότερα ριμπάουντς και δεν θα πρέπει να είμαστε περήφανοι για τις τρίποντες επιλογές μας με 7/25 τρίποντα και 0 στα 10 σε σύνολο από τους Ζορόφσκι και Καλαμπόκη. Μάλλον βιασύνη και νευρικότητα αναδεικνύει ένα τέτοιο στατιστικό.

Σε ματς με τέτοια εξέλιξη, απλά λέμε "Τέλος καλό όλα καλά".

Ευρωλίγκα Πόλο. Πανιώνιος-Γιουγκ 6-8

Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε απόψε και έτσι μειωθήκανε αρκετά πλέον οι όποιες ελπίδες πρόκρισης στους 8 της Ευρωλίγκα, μετά τη σημερινή ήττα από τη Γιουγκ Ντουμπρόβνικ με 6-8.

Τα οκτάλεπτα: 0-2, 1-2, 2-3, 3-1

Γκολ Πανιωνίου: Κοκκινάκης 2, Παπαδόγκωνας 2, Μιράλης, Κουκής.

Για 61' λεπτά ο Ρεκόμπα στο 5-2 της Ντανούμπιο στο Copa Bimbo

Ο τέως ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου Αλβάρο Ρεκόμπα αγωνίστηκε για 61' λεπτά στον πρώτο αγώνα του στην Ουρουγουάη με τη νυν ομάδα του Ντανούμπιο, που νίκησε με 5-2 τη Νασιονάλ του Ασουνσιόν της Παραγουάης και προκρίθηκε στα τελικά του Copa Bimbo. O Ρεκόμπα δεν έβαλε κάποιο γκολ. Στη φωτογραφία ο Κινέζος μαρκάρεται από παίκτη της Νασιονάλ. Σημειώστε τη σύμπτωση της κυανέρυθρης πρώτης αντιπάλου του Ρεκόμπα στην επανεμφάνισή του στην Ουρουγουάη...

Θα μπουν λίγο στην "πρίζα" εν όψει "Καλλικράτη";

Με τον ανακοινωθέντα "Καλλικράτη" προ των πυλών (όσο μακρά στο χρόνο και αν φαίνονται αυτές λόγω διαφορετικών προτεραιοτήτων που θέτει η οικονομική κρίση, έλλειψης χρημάτων, αοριστιών στις εξαγγελίες κλπ), μήπως θα ήταν καλό κάποιοι δήμαρχοι να μάθουν να συνεργάζονται από τώρα. Για παράδειγμα, εδώ και αρκετά χρόνια οι Δήμοι Νέας Σμύρνης και Δάφνης προβληματίζονται ιδιαίτερα με το "κολοσσιαίο" πρόβλημα της μονοδρόμησης δρόμων, που είτε μοιράζονται είτε είναι κοντά στα όρια τους.
Για παράδειγμα στους δρόμους που μοιράζονται δεν παίρνουν καμιά απόφαση ρίχνοντας ο ένας το μπαλάκι στον άλλο. Οι δρόμοι αυτή είναι συνήθως μικρού πλάτους με διπλοπαρκαρίσματα (γιατί ούτε γι' αυτά λαμβάνεται απόφαση) και η συνέπεια είναι οδηγοί ερχόμενοι σε αντίθετη κατεύθυνση να πλακώνονται για το ποιος θα περάσει και ποιος θα κάνει όπισθεν.
Για δρόμους παράλληλους των ορίων τους, μονοδρομεί ο ένας χωρίς ενημέρωση του άλλου (παλαιότερο συμβάν σε δρόμους πλησίον της Αιγαίου) και μεταφέρεται όλη η κυκλοφορία σε δρόμους του άλλου Δήμου, που με τη σειρά του μονοδρομεί και εκείνος και μπλοκάρεται τελείως η κίνηση.
Ας προσπαθήσουν λοιπόν από τώρα να συνεργαστούν κάπως, γιατί ποιος ξέρει στο μέλλον μπορεί να ανήκουν στον ίδιο Δήμο (άντε μήπως και λυθούν κάτι τέτοιες αστειότητες επιτέλους).

Μικρή δόση από "Μεταναστευτικό" και πάλι

Αισθάνομαι ότι όσα έγραψα πριν μερικές μέρες σχετικά με το Μεταναστευτικό χωρούν πολύ αντίλογο και κατά συνέπεια θεωρώ ότι κάποιες περαιτέρω σκέψεις μου και διευκρινήσεις δεν θα έβλαπταν.

Στήριξα τα όσα έγραψα στην πρόταση διαχωρισμού της ιθαγένειας από την υπηκοότητα και στην με κάποιο τρόπο εκχώρηση της υπηκοότητας σε τέκνα μεταναστών, μια εκχώρηση που τους δίνει την πλειονότητα των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του Έλληνα πολίτη.

"Μα, με τέτοιες προτάσεις θα έχουμε Έλληνες πολίτες δυο ταχυτήτων, τους υπηκόους και τους ιθαγενείς" θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει. Ναι, αλλά ο υπήκοος θα έχει όλη την ευχέρεια να επεκτείνει το καθεστώς της σχέσης του με την Ελληνική πολιτεία, με την πολιτογράφησή του κατά την ενηλικίωσή του. Και ακόμα και αν δεν το κάνει και πάλι θα υπάρχουν νομοθετημένα δικαιώματα και υποχρεώσεις, που σαφώς δεν αντιτείνουν με τα ανθρώπινα δικαιώματά του και παράλληλα τα δικαιώματά του υπηκόου βρίσκονται σε αναλογία με τις υποχρεώσεις του σε σύγκριση με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του ιθαγενούς Έλληνα Πολίτη. Και το κυριότερο κανείς δεν τον θεωρεί παράνομο στη χώρα που έχει μεγαλώσει και έχει πάει σχολείο και που ασχέτως εθνικότητας τη θεωρεί πατρίδα του, γιατί εδώ ζει χρόνια, έχει τους φίλους και την οικογένειά του.

Ένα άλλο ερώτημα είναι ο χρόνος, οι όροι και ο τρόπος εκχώρησης της ελληνικής υπηκοότητας σε αλλοδαπούς μετανάστες. Μια πρόταση θα ήταν να εκχωρείται με τη γέννησή τους και με βάση τη χρονική διάρκεια νόμιμης διαμονής των γονέων τους στη χώρα μας, κατόπιν αιτήσεως των γονέων, ή αυτόματα με την περάτωση της υποχρεωτικής εκπαίδευσής των σε Ελληνικό σχολείο ή αν έχουν εγκαταλείψει το σχολείο για να εργασθούν στα 12 χρόνια τους για παράδειγμα κατόπιν αιτήσεως των γονέων τους. Σίγουρα πολλές εναλλακτικές προτάσεις μπορεί να γίνουν σε σχέση με αυτό το σημείο.

Να θυμίσω ότι και οι σημερινές διατάξεις κτήσης της ιθαγένειας, την εκχωρούν άμεσα σε πρόσωπο άγνωστης ιθαγένειας ή που δεν έχει κατά τη γέννηση του άλλη ιθαγένεια ("Την Ελληνική Ιθαγένεια αποκτά από τη γέννηση του και όποιος γεννιέται σε ελληνικό έδαφος, εφόσον δεν αποκτά με τη γέννηση του αλλοδαπή ιθαγένεια ή είναι άγνωστης ιθαγένειας").

Πιθανότατα να χρειάζονται να θεσμοθετηθούν και όροι έκπτωσης του ατόμου από την Ελληνική υπηκοότητα. Αν πχ του έχει εκχωρηθεί από τη γέννηση του κατόπιν αιτήσεως των γονιών του, που έχουν παρατεταμένη νόμιμη διαμονή και εργασία στη χώρα, ίσως να χρειάζεται ν' ανανεώνεται στα 12 ή / και στα 18 χρόνια του ατόμου με βάση περαιτέρω δεδομένα της κατάστασής του.

Κάποιοι θα πουν, "είναι λογικό να δίνουμε την ελληνική υπηκοότητα ή ιθαγένεια σε αλλοδαπούς χωρίς καμιά πολιτιστική επαφή με το ελληνικό έθνος και την ελληνική κουλτούρα";"Μα θα κάνουμε Έλληνες, Πακιστανούς και Αφγανούς μουσουλμάνους, που δεν έχουν καμιά σχέση με το Ελληνικό κοινωνικό γίγνεσθαι";

Είναι προφανές με βάση τον χάρτη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ότι όσο και αν το έθνος των Νεοελλήνων είναι αλληλένδετο με τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, δεν είναι λογικό να βάζεις θρησκευτικά κριτήρια στην εκχώρηση της υπηκοότητας ή της ιθαγένειας, χωρίς να παραβιάζεις ανθρώπινα δικαιώματα.
Επίσης η εθνική επιλογή μεταναστών που θεωρούμε κατάλληλους για να πάρουν την υπηκοότητα ούτε μας τιμά ούτε είναι ασφαλές κριτήριο. Αν δηλαδή ο Πακιστανός ή ο Αφγανός είναι απόγονος των Κάλας, που έλεγαν ότι προέρχονται από τους αξιωματικούς και στρατιώτες του Μεγάλου Αλέξανδρου, τότε θα μας αρέσει; Και γιατί για παράδειγμα να θεωρήσουμε αξιωματικά ότι ο Πολωνός ή ο Αλβανός είναι σε κάθε περίπτωση πιο προσαρμόσιμος στην Ελληνική κοινωνία από τον Πακιστανό; Υπάρχει και η λογική ότι ο Πακιστανός είναι πλέον πλήρως αποκομμένος από την πρώτη του πατρίδα και έχει μεγαλύτερη διάθεση να προσαρμοστεί στην Ελληνική κοινωνία και να ταυτιστεί μαζί της απ' ότι κάποιοι κάτοικοι γειτονικών Βαλκανικών χωρών, που το βλέπουν και΄ελαφρώς "δίπορτο".

Ένα άλλο σημείο, που θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούμε, είναι το πόσο δύσκολα έπαιρναν την Ελληνική ιθαγένεια ομογενείς μας που μετανάστευσαν στην Ελλάδα από την Κωνσταντινούπολη τις δεκαετίες 60 και 70 κυρίως. Το Ελληνικό Κράτος αρνιόταν την εκχώρηση της ιθαγένειας για πάρα πολλά χρόνια (πιθανότατα θέλοντας να τους ωθήσει με κάποιο τρόπο να μην εγκαταλείψουν τελείως τις πατρογονικές τους εστίες ώστε να μην αποκοπεί οριστικά ο Ελληνισμός από αυτές τις ρίζες του). Με παρόμοιο τρόπο περίπου αντιμετωπίστηκαν αργότερα και αρκετοί Βορειοηπειρώτες Έλληνες. Δεν λέω ότι επειδή τότε ίσχυσαν τέτοιες περιπλοκές, πρέπει και σήμερα να δημιουργήσουμε ένα αδιάβατο τείχος σχετικά με την πολιτογράφηση των μεταναστών. Αλλά όταν για εθνικούς λόγους βάζαμε μύρια προσκόμματα σε ομογενείς, θα πρέπει και στη σημερινή περίπτωση να σκεφθούμε ικανές δικλείδες ασφαλείας, που ναι μεν δεν θα διαιωνίζουν τη σημερινή αδικία της δημιουργίας ανθρώπων χωρίς πατρίδα αλλά δεν θα κάνει και τη χώρα ξέφραγο αμπέλι και δεν θα αλλοτριώσει το στάτους κβο της πληθυσμιακής της σύνθεσης. Και θα πρέπει να σκεφθούμε και τη συσχέτιση των όποιων αλλαγών στην εκχώρηση της υπηκοότητας η / και ιθαγένειας με τη συνθήκη του Σέγκεν. Πολλοί μετανάστες (έστω και δεύτερης γενιάς) πιθανότατα να κόπτονται ν' αποκτήσουν την ιθαγένεια για να την χρησιμοποιήσουν ως όχημα για τη νόμιμη μεταπήδησή τους σε άλλες πιο πλούσιες χώρες της ΕΕ. Ίσως σε μια τέτοια περίπτωση να χρειάζεται η θέσπιση κάποιων όρων για έλεγχο του υπηκόου όπου εκχωρήθηκε η υπηκοότητα / ιθαγένεια ως προς τη χρήση της εκχωρηθήσας υπηκοότητας ή ιθαγένειας.

Ως προς το αιτούμενο δημοψήφισμα, σήμερα άκουσα απαξιωτική απόρριψη από την κυβέρνηση. Το δημοψήφισμα δεν θα έχει καμιά σημασία αν είναι σε στυλ ΝΑΙ/ΟΧΙ αλλά πρέπει να τεθούν προς ψήφιση περισσότερες των δυο προτάσεων, που με περιφραστικό τρόπο να δίνουν τις εκφάνσεις της επίλυσης του ζητήματος.
Οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις δεν διεξήγαν δημοψηφίσματα θεωρώντας ότι ο Λαός είναι ανώριμος και επιρρεπής σε δημαγωγίες και εθνικιστικές κορώνες. Πως μπορούν όμως κυβερνήσεις να θεωρούν το λαό ανώριμο όταν πρόκειται για δημοψηφίσματα και ώριμο όταν τους ψηφίζει στις εκλογές για να τον κυβερνήσουν;
Δεν θεωρώ απαραίτητο το δημοψήφισμα αλλά τη διακομματική επιτροπή που θα θεσπισθεί για να βρει τα κοινά σημεία και να προτείνει νομοσχέδιο με την ευρύτερη δυνατή σύμπνοια των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, αλλά δεν μου αρέσει μια εκ προοιμίου απόρριψη της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος, που κρύβει φοβίες ότι ο "ανώριμος" Ελληνικός Λαός θ' αποφασίσει λάθος παρασυρόμενος από τους φωνασκούντες. Αν περάσουμε σε αυτού του είδους τις σκέψεις και τους χειρισμούς και μάλιστα απ' αυτούς που μίλαγαν για "συμμετοχική δημοκρατία" τότε μάλλον θέτουμε σε αμφιβολία αυτή καθ' εαυτή τη δημοκρατία (συμμετοχική ή μη...).

Σιδηρόπουλος και πάλι...

Μετά το Πανιώνιος-Καβάλα, ο κος Σιδηρόπουλος επανέρχεται στη Νεα Σμύρνη ως διαιτητής του αγώνα Πανιώνιος-Λεβαδειακός.

Ευελπιστούμε να δει αυτή τη φορά και αυτός και οι επόπτες του σωστά τις φάσεις και όχι όπως στο οφσάιντ δεύτερο γκολ της Καβάλας προ εβδομάδων.
Επίσης ελπίζουμε να μην επιτρέψει κατς των αμυντικών της αντιπάλου ομάδας χωρίς κάρτες, που φαίνεται να είναι πάγια διαιτητική τακτική των αγώνων της τρέχουσας περιόδου στη Νεα Σμύρνη και ένας εύσχημος τρόπος να σταματάνε το παιχνίδι κάποιων παικτών του Πανιωνίου με υψηλή τεχνική κατάρτιση. ΙΔΩΜΕΝ.

Τα στοιχεία του σεισμού της Αϊτής

Μπροστά στην ανείπωτη καταστροφή των κατοίκων, δεν έχει βέβαια ιδιαίτερη σημασία η παράθεση των σεισμολογικών δεδομένων και λεπτομερειών του σεισμού της Αϊτής. Σαν κάτοικοι μιας ιδιαίτερα σεισμογενούς χώρας, εμείς οι Έλληνες σε πολλές περιπτώσεις διαχρονικά έχουμε βιώσει την οργή του Εγκέλαδου και συνεχίζουμε να ζούμε με το ρίσκο των αιφνίδιων ξεσπασμάτων του και υπάρχει από μέρους μας μια σχετική κατανόηση της κατάστασης.

Παραθέτω απλά τα στοιχεία για καλύτερη κατανόηση των παραμέτρων που οδήγησαν στο εύρος της καταστροφής (στη φωτογραφία χάρτης με βαθμονομήσεις διαφόρων στοιχείων όπως η μέγιστη επιτάχυνση και ταχύτητα κλπ).

Ο σεισμός λοιπόν εντάσεως 7.3 (άλλοι δίνουν 7) βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ ήταν τεκτονικός σεισμός και οφείλετο στην κίνηση σε αντίθετες κατευθύνσεις των δυο τεκτονικών πλακών που κινούνται κάτω από τη νήσο, της πλάκας της Καραϊβικής και αυτής της Βόρειας Αμερικής.
Αν και η Καραϊβική είναι σεισμογενής περιοχή, η ένταση του σεισμού είναι μη αναμενόμενη και πιθανότατα δημιουργεί ανάγκη περαιτέρω επιστημονικών μελετών.

Το βάθος του σεισμού ήταν επιφανειακό (~10 χλμ) και σε συνάρτηση με τη μικρή απόσταση του επίκεντρου (~16 χλμ) από την πρωτεύουσα Πορτ-ο-Πρενς ευθύνονται για την τεράστια ζημιά που δημιούργησε ο σεισμός. Η διάρκεια που ο σεισμός έγινε έντονα αισθητός αναφέρεται να είναι της τάξης του 1 λεπτού όταν συνήθεις σεισμοί διαρκούν κάποια δευτερόλεπτα.

Ο Ερυθρός Σταυρός θεωρεί ότι το 1/3 του πληθυσμού της Αϊτής (~3.000.000) έχει υποστεί διάφορης κλίμακας επιπτώσεις από το σεισμό, ενώ φαίνεται ότι μόνο ένα νοσοκομείο της χώρας έχει μείνει σε λειτουργία προς το παρόν.

Ας ελπίσουμε ότι η επέμβαση της Διεθνούς Κοινότητας (...και η Θεία Πρόνοια συνάμα) θα βοηθήσει τους υποφέροντες σεισμοπαθείς και ότι με τη βοήθεια του Θεού, τα σωστικά συνεργεία που έχουν σπεύσει, θα απεγκλωβίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους συνανθρώπους μας.

Παιχνίδια δημοσκοπήσεων, λαϊκισμών αλλά και εθελοτυφλίας και υπεραπλουστεύσεων στο θέμα της χορήγησης ιθαγένειας σε μετανάστες.

Μετά τις χθεσινές δηλώσεις Σαμαρά, τις σχετικές με τη μη στήριξη του νομοθετήματος της κυβέρνησης για τη χορήγηση ιθαγένειας σε μετανάστες, έχω την εντύπωση ότι το θέμα πλέον κινείται στο πως διαμορφώνονται οι δημοσκοπήσεις. Η πάγια άρνηση του ΛΑΟΣ για νομιμοποίηση όσων ονομάζει λάθρομετανάστες, αν και η συζήτηση αφορά δεύτερης και τρίτης γενιάς αλλοδαπούς μετανάστες, που έχουν φοιτήσει σε Ελληνικά σχολεία, φαίνεται να σπρώχνει δυστυχώς τον κο Σαμαρά σε διαμόρφωση πολιτικής άποψης επί του θέματος, που ωθείται εν πολλοίς από το σκεπτικό της αποφυγής απωλειών της δεξιάς του πτέρυγας προς το ΛΑΟΣ ή την επάνοδο των υπαρχουσών του απωλειών. Και μια τέτοια τακτική θεωρώ ότι θα τον βλάψει σε βάθος χρόνου, πόσο δε μάλλον που καθόλου δεν την έχει ανάγκη, δεδομένης της ύπαρξης καθαρών εναλλακτικών δρόμων, όπως θα προσπαθήσω να δείξω παρακάτω. Βέβαια η χθεσινή δήλωση θέλω να πιστεύω, ότι ήταν μια δήλωση μη συμφωνίας με τις βουλές της κυβέρνησης επί του θέματος, αλλά όχι μια στείρα άρνηση να το κοιτάξουμε κατάματα και να βρούμε αναλυτικές προσεγγίσεις του προβλήματος.

Το ζήτημα σίγουρα δεν είναι απλό και πιθανότατα και το ότι φέρει η κυβέρνηση προς ψήφιση δεν είναι δυνατόν να ζητήσει από τα κόμματα να το ψηφίσουν άκριτα. Θα ήταν πλέον σώφρον πιστεύω, για να μη γίνει το ζήτημα βορά λαϊκιστικών δημαγωγιών, να διαμορφωνόταν μια κοινοβουλευτική διακομματική επιτροπή, που να επεξεργαζόταν τον νόμο και να κατέληγε σε κοινής αποδοχής σημεία, που πιθανότατα θα έλυναν τις σημερινές αδικίες και παράλληλα δεν θα έδινε έναυσμα σε άνευ ουσίας εθνικιστικές κορώνες. Ήδη και από τις δυο πλευρές που αντιδικούν για το θέμα ζητείται δημοψήφισμα, που δεν θα έλεγα ότι είναι άτοπο, αλλά εξαρτάται η ορθότητα του στο πως θα τίθεται το ερώτημα του δημοψηφίσματος. Αν τίθεται σαν μαύρο ή άσπρο, ναι ή όχι, είναι σίγουρο ότι οδηγεί σε μη ωφέλιμες απλουστεύσεις και δεν θα λύσει προβλήματα.
Προβλήματα λύνονται όταν υπάρχουν αναλύσεις και βρίσκονται οι κοινές συνισταμένες.

Για παράδειγμα θ' αναφέρω ένα σχετικό σημείο.

Σε άλλες χώρες υπάρχει διαχωρισμός του όρου "ιθαγένεια" από τον όρο "υπηκοότητα" (ΗΠΑ, Βρετανία κλπ). Ο πρώτος προσεγγίζει περισσότερο την εθνική προέλευση του ατόμου. Θα μπορούσε λοιπόν και στη Ελλάδα να εισαχθεί μια διαφοροποίηση των δυο όρων και να δίνεται η υπηκοότητα σε ανηλίκους, που έχουν γεννηθεί στη χώρα μας και είναι δεύτερης ή τρίτης γενιάς μετανάστες. Οι Έλληνες αυτοί υπήκοοι θα έχουν το δικαίωμα χορήγησης διαβατηρίου, ταυτότητας κλπ και οι Άρρενες εφόσον δεχθούν να στρατευθούν θα λαμβάνουν και την ιθαγένεια χωρίς ανάγκη περαιτέρω πολιτογράφησης. Οι γυναίκες θα ακολουθούν με την ενηλικίωσή τους την ισχύουσα μέθοδο πολιτογράφησης για ν' αποκτήσουν την ιθαγένεια, ειδάλλως θα παραμένουν όπως και οι μη στρατευθέντες άντρες μόνον με την υπηκοότητα. Η ιθαγένεια θα σημαίνει πλήρη πολιτικά δικαιώματα των ατόμων που την κατέχουν ενώ η υπηκοότητα μερικά μόνο σε τοπικό αυτοδιοικητικό επίπεδο. Επίσης η μη ιθαγένεια θα αποκλείει πιθανόν τους υπηκόους από κάποιες καίριες διοικητικές κρατικές θέσεις. Όποιος λοιπόν θέλει όντως την Ελληνική ιθαγένεια και τα δικαιώματα που του δίνει θα πρέπει να πληροί και τις προϋποθέσεις πολιτογράφησής του με την ενηλικίωση του. Και προφανώς κάποιος που όντως θέλει να είναι Έλληνας θα προχωρεί στην πολιτογράφησή του, ειδάλλως θα παραμένει μόνιμος κάτοικος της χώρας και υπήκοος της με αντίστοιχα δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Καλό είναι να σημειώσουμε ότι οι υπάρχουσες διατάξεις είναι σαφείς στα περί κτήσεως της ιθαγένειας από αλλοδαπούς ενήλικες και το ζητούμενο κυρίως είναι κάποιες απλουστεύσεις της γραφειοκρατικής διαδικασίας ως προς τους ενήλικες αιτούντες την ιθαγένεια ή και κάποια σμίκρυνση των χρονικών ορίων, που απαιτούνται.

Θεωρώ ότι με την εισαγωγή με ξεχωριστή σημασία του όρου υπηκοότητα στην Ελληνική νομοθεσία σε σχέση με την ιθαγένεια, θα υπάρξει εναρμόνιση της με το ότι συμβαίνει σε άλλα πολυπολιτισμικά κράτη, που έχουν εμπειρίες ετών στο μεταναστευτικό ζήτημα.

Όπως προανέφερα το θέμα είναι πολυσχιδές και πολυπαραμετρικό και χρειάζεται προσοχή και ανάλυση σε ένα κράτος των Βαλκανίων, που είναι εκ γενέσεώς του εθνοκεντρικό. Δεν ισχυρίζομαι προφανώς ότι με τα όσα παρουσίασα παραπάνω μπορεί να λυθεί ένα τέτοιο ζήτημα αλλά είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορεί να λυθεί χωρίς διακομματική συναίνεση και αποφυγή μισαλλοδοξιών και φανατισμού όπως και υπεραπλουστεύσεων και τάσεων να εθελοτυφλούμε στις ιδιαιτερότητες που έχει η Ελληνική Κρατική οντότητα.

Βάζει ένα ΜΠΟΥΒΑΛ-Ο στη μηχανή του

Απ' ότι όλα δείχνουν (δείτε SPORT24) ο Πανιώνιος θα ενισχυθεί και επιθετικά με τον δυναμικό Γάλλο φορ του Πανθρακικού Μπέντι Μπουβάλ.
Θεωρούμε ότι για μια ακόμα φορά φέτος, η ΠΑΕ παίρνει απόφαση προς τη σωστή κατεύθυνση και αν μη τι άλλο θα έχει πάρει όλα τα δυνατά μέτρα για να διεκδικήσει η ομάδα ότι μπορεί να διεκδικήσει φέτος.
Δυό λόγια ακόμα για Μπουβάλ. Ο παίκτης προερχόταν από την Νανσί και από 16 ετών πήγε στη Μπόλτον αλλά σύμφωνα με την Wikipedia ποτέ δεν κατάφερε να φτάσει στην Α΄ ομάδα λόγω ενός ΥΠΟΤΡΟΠΙΑΖΟΝΤΟΣ τραυματισμού στο γόνατο (μήπως να το δουν κάπως έκει στην ΠΑΕ μη ξαναέχουμε Σμόγιε αν και ο Μπουβάλ δεν είχε τέτοια συμπτώματα στις μετέπειτα ομάδες του). Πριν τον Πανθρακικό έπαιξε στη Δανέζικη Ράντερς για 2 σεζόν (2007-2009) με 15 γκολ σε 57 παιχνίδια ενώ και φέτος έχει 3 γκολ με την ομάδα της Κομοτηνής σε 17 αγώνες.

Στο ίδιο άρθρο του SPORT24 γίνεται επίσης αναφορά στην άφιξη αύριο του Τσότσαλιτς στην Αθήνα και πιθανότατα μάλλον έχει κλείσει το όποιο πρόβλημα υπήρξε στη μεταπήδησή του στον Πανιώνιο. Να ευχηθούμε όλοι να είναι καλορίζικοι και να σταδιοδρομήσουν στην ομάδα βοηθώντας την να φτάσει σε επιτυχίες.
Κατά τ' άλλα λίγο στραβά μας πάει η προετοιμασία για Λεβαδειακό αφού Εστογιανόφ και Ριέρα δεν προπονήθηκαν λόγω ίωσης.

Σκωτσέζικα ντουζ

Διαβάζουμε φήμες σήμερα στον τύπο για ενδιαφέρον του Πανιωνίου για τον φορ του Πανθρακικού Μπουβάλ, αλλά δυστυχώς συνοδεύονται παράλληλα από νέα για προβλήματα στη μεταγραφή Τσότσαλιτς.

Ωραίο σκωτσέζικο ντουζ είναι αυτό. Από τη μια συνειδητοποιούμε σωστά το πρόβλημα και πάμε για φορ, από την άλλη αδυνατούμε να δώσουμε τα 75000 του Τσότσαλιτς σε μια δόση, φθάνοντας στο σημείο να χάσουμε μια μεταγραφή που θεωρείται ευκαιρία... Ίσως τώρα με το πρόστιμο σε Εστογιανοφ... Άλλη ανεπιβεβαίωτη είδηση αυτή. Πόσο διασταυρωμένο είναι αυτό με τις 200.000 Ευρώ! Μόνο στην exedra το είδα. Δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση για το ύψος των προστίμων. Βέβαια το παράπτωμα δεν ήταν και μικρό και στοίχισε στην ομάδα αλλά σε αντίστοιχα του Τζιμπούρ στο παρελθόν, που συνοδεύονταν και από απουσίες από τις προπονήσεις άντε να είχαμε φθάσει τα 30.000 Ευρώ. Πόσα παίρνει ο Εστογιανόφ για να του ρίξουμε 200.000 Ευρώ πρόστιμο; Και αν του ρίξουμε πρόστιμο εφάμιλλο των ετησίων αποδοχών του τότε τι κίνητρο θα έχει για να παίξει; Εκτός και αν υπάρχουν και άλλα κρυφά δεδομένα, που δεν ξέρουμε.

ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ: Τελικά το πρόστιμο είναι 12.000 Ευρώ. Δείτε το σχετικό link στο goalday . Κάποιοι μάλλον δεν ξέρουν αριθμητική ... ή είχαν στο νου τους δημοσιονομικά ελλείμματα!
Και μια που μιλάμε για σχεδιασμό βασισμένο στα ταλέντα ... 8 γκολ φάγανε από τον Εργοτέλη οι νέοι!

Εξελίξεις του Κυπριακού ξανά

Προ ημερών είχα κάνει μια ανάρτηση σχετική με την πιθανή ύπαρξη σχεδίου προς δημοψήφισμα βασισμένο σε ότι στη σύγχρονη έκφανσή της σημαίνει η δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία.

Πως έρχονται τα πράγματα και η θέση των Τουρκοκυπρίων φαίνεται να σκληραίνει και όχι μόνο αυτό αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στις εκλογές του Απριλίου στα κατεχόμενα αναμένεται ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ θα ηττηθεί από τον πιο άτεγκτο υποστηρικτή της διχοτόμησης, Ντερβις Έρογλου (από Nooz. "...ο Ντερβίς Έρογλου δηλώνει ότι θα προσέλθει με τις δικές του θέσεις και ότι από το μέχρι τώρα υλικό των διαπραγματεύσεων θα κρατήσει ό,τι ο ίδιος θα θεωρήσει ως κατάλληλο. Επίσης, τονίζει ότι οι «κόκκινες γραμμές» του είναι η διατήρηση των εγγυήσεων της Τουρκίας , η «παρθενογένεση» και η παραμονή όλων των «πολιτογραφημένων» μέχρι τη λύση Τούρκων εκ Τουρκίας").

Η όλη αλληλουχία αυτών των γεγονότων χωράει ίσως δυο ερμηνείες.

Η πρώτη ερμηνεία είναι ότι πρέπει να εκμεταλλευτούμε τη συγκυρία της εύρεσης στην εξουσία των κατεχομένων της πλέον διαλλακτικής μερίδας και να βρούμε τα κοινά σημεία, που θα φέρουν σύντομα ένα σχέδιο, που θα τεθεί σε δημοψήφισμα προ της επικράτησης των αδιάλλακτων. Έτσι δεν θα επαναληφθεί και στην Κύπρο, το ιστορικό λάθος της Ελλάδας στο θέμα των Σκοπίων, που όταν ίσως μπορούσε να το λύσει με τους πιο διαλλακτικούς Σκοπιανούς του Γκριγκόροφ, δεν το έκανε και έχει τώρα απέναντί της, το ανελαστικό VMRO με το οποίο δεν βρίσκεται τρόπος συνεννόησης.

Η δεύτερη ερμηνεία είναι ότι υπό την απειλή της επικράτησης των αδιάλλακτων οπαδών της διχοτόμησης, το Τουρκικό / Τουρκοκυπριακό μπλόκ πιέζει τις τρέχουσες συνομιλίες ώστε υπό το άγχος της ανάγκης εξεύρεσης λύσης να διαμορφωθούν πιο ευνοϊκές γι' αυτούς θέσεις και η όποια κατ' ευφημισμό δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία να είναι κατ' ουσίαν de facto διχοτομική λύση.

Για μια ακόμα φορά η κατάσταση δείχνει να δυσκολεύει ως προς την εύρεση μιας βιώσιμης λύσης για την Κυπριακή Δημοκρατία, που θα τερματίσει την εκ του Αττίλα διχοτόμηση του νησιού. Αν προ ημερών μιλάγαμε για ανάγκη ιδιαίτερης προσοχής, τώρα δείχνουν τα πράγματα να έχουν ακόμα πιο δύσκολη τροπή, που ίσως για μια ακόμα φορά είναι έρμαιο των τετελεσμένων γεγονότων του 1974 και των εκβιασμών της Τουρκικής κατά βάση διπλωματίας, που δεν καταλαβαίνει από υποστηρίξεις για είσοδο στην ΕΕ και τέτοιες ιστορίες, όπως εις μάτην πιστευαμε.