Ακόμα και αν παίρναμε σήμερα το κατοχικό δάνειο από τους Γερμανούς, αυτό δεν θα σήμαινε την αυτόματη λύση των προβλημάτων της Ελλάδας. Θα είχαμε λεφτά να κινηθούμε σαφώς, αλλά αν αυτό σήμαινε τη συνέχιση του ίδιου μοντέλου διαχείρισης που ως τώρα έχουμε τότε σε ένα εύθετο χρονικό διάστημα θα φθάναμε και πάλι στο σημερινό τέλμα.
Συνεπώς η αλλαγή ρότας είναι εκ των ουκ άνευ να γίνει.
Τώρα γι' αυτό καθ' εαυτό το θέμα της επιστροφής του κατοχικού δανείου, νομίζω ότι οι αιτιάσεις που συνοδεύουν την άρνηση της σημερινής Γερμανικής κυβέρνησης είναι εντελώς αβάσιμες.
Από το 1945-46, που ετέθη το ζήτημα της επιστροφής του αναγκαστικού κατοχικού δανείου της Γερμανίας από την Τράπεζα της Ελλάδος, προς χρηματοδότηση των Γερμανικών δυνάμεων του Ρόμμελ, είχε παραπεμφθεί η ικανοποίηση του αιτήματος όταν λυθεί οριστικά το Γερμανικό ζήτημα, δηλαδή με την ενοποίηση Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας, όποτε αυτή συμβεί...Μάλλον δεν περίμεναν ποτέ να γίνει!
Στην επαναφορά του θέματος στη δεκαετία του 60 από τον Γεώργιο Παπανδρέου, ο υπουργός εξωτερικών της Δυτικής Γερμανίας Έρχαρντ, επίσης παρέπεμψε το ζήτημα στο ενοποιημένο Γερμανικό κράτος.
Το ζήτημα το επανέφερε τη δεκαετία του 90 ο Ανδρέας Παπανδρέου και το απέρριψε ο Χέλμουτ Κολ, που μη έχοντας πια τη δικαιολογία της μη ενοποιημένης Γερμανίας, παρέπεμψε σε μυστικές συμφωνίες με την Ελληνική κυβέρνηση το 1958, με τις οποίες η Ελλάδα αποποιήθηκε την επιστροφή του δανείου. Αργότερα οι Γερμανοί αναίρεσαν και μίλησαν για "προφορικές συμφωνίες", μετά από την νότα της Προεδρίας της Δημοκρατίας (Κ. Καραμανλής, 27-5-1991) με την οποία τονιζόταν ότι δεν υπήρχαν τέτοιες συμφωνίες.
Ο Ξενοφών Ζολώτας ανέφερε για το κατοχικό δάνειο:
"Για την κάλυψη των "εκτάκτων δαπανών", υποχρεώθηκε η Τράπεζα της Ελλάδος να χορηγεί πιστώσεις προς τις γερμανικές αρχές, εξοφλητέες σε πρώτη ευκαιρία. Ηταν κανονικές τραπεζικές πιστώσεις, οι οποίες μάλιστα είχαν αρχίσει να εξοφλούνται μερικώς κατά τη διάρκεια του Πολέμου. Όταν όμως τελείωσε ο Πόλεμος και ανακινήσαμε το ζήτημα των πιστώσεων αυτών, συναντήσαμε άρνηση".
Αυτά για την ιστορία του ζητήματος του κατοχικού δανείου, που έχει πολλές πτυχές, μυστικές και φανερές.
Είναι σαφές ότι το σημερινό Ελληνικό πρόβλημα είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο για να το διασυνδέσουμε απλά και μόνο με το ζήτημα της επιστροφής του κατοχικού δανείου, αλλά επίσης σαφές είναι ότι όσοι μιλάνε για τους τεμπέληδες απατεώνες της Ευρώπης, θα πρέπει να το σκέφτονται λιγάκι περισσότερο, σε σχέση με τα όσα οι ίδιοι έχουν κάνει και δεν έχουν επ' ουδενί παραγραφεί.
Και κάτι τελευταίο. Μια παράκληση στα ΜΜΕ. Δεν έχουμε ανάγκη των συμβουλών νεοφιλελεύθερων του Γερμανικού κοινοβουλίου, που τυχαίνει να έχουν ελληνική καταγωγή αλλά προ πολλού έχουν διαλέξει πατρίδα. Η Ελλάδα είχε πολλούς Έλληνες της διασποράς, βουλευτές και γερουσιαστές σε ξένα κοινοβούλια και γερουσίες. Η πλειονότητα προσπάθησε να βοηθήσει την Ελλάδα, έχοντας βέβαια κατά νου ότι η θέση τους απαιτούσε την προάσπιση των συμφερόντων των κρατών που αντιπροσώπευαν. Ήταν απόλυτα κατανοητό αυτό και πολλούς τίμησε η Ελλάδα για τις προσπάθειές τους. Υπήρχαν και υπάρχουν και οι άλλοι, που απλά θέλουν ν' αποδείξουν στη νέα πατρίδα τους πόσο υπεράνω της καταγωγής τους βρίσκονται. Ε, αυτούς εμείς εδώ στη ψωροκώσταινα δεν χρειάζεται να τους προβάλλουμε και κάθε τόσο να βγαίνουν και να μας κραδαίνουν τη βέργα της τιμωρίας που μας χρειάζεται σαν να 'ναι παλαιοί δημοδιδάσκαλοι. Προτιμούμε τον Αλμούνια και το Ρεν να το κάνουν. Ας μας απαλλάξουν λοιπόν τα ΜΜΕ από την παρουσία των ελληνικής καταγωγής θαυμαστών του Μέττερνιχ.
Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010
Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2010
Αποστολή Πανιωνίου με ΠΑΟ
Ανδριόλας, Μπεθέρα, Μανιάτης, Κοντοές, Γουέλινγκτον, Γιόνσον, Σιόβας, Τζαβέλλας, Τσοτσαλίτς, Νικολάου, Κουμορτζί, Κούκετς, Γουνδουλάκης, Αναστασόπουλος, Σκούφαλης, Σάμαρης, Μπουβάλ, Μπάλαμπαν, Ριέρα.
Ουδεμία έκπληξη, καθώς πια οι εναλλακτικές λύσεις που έχουμε δεν είναι και πολλές.
Ακούγεται ότι ο Κοντοές προορίζεται για να πιάσει το Σισέ λόγω ταχύτητας. Δύσκολη και επικίνδυνηγ αποστολή, όσο και αν συνάδει με το γνωστό σύνθημα των οπαδών της ομάδας, που ακούγεται φέτος αρκετά, ακόμα και από τον Αγιασμό της φετινής περιόδου. Όσο να 'ναι το να βάλεις ένα όχι κλασσικό κεντρικό μπακ να πιάσει τον πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος με τις διεθνείς εμπειρίες του Σισέ είναι πραγματικά ριψοκίνδυνο, αλλά αυτοί είμαστε και έτσι θα πάμε για να προσπαθήσουμε το καλύτερο. Χρειάζεται πίστη στις δυνάμεις μας και συνεχής εγρήγορση. Αν μπορέσουμε ν' αποφύγουμε τα λάθη πίσω, τότε θα έχουμε ακέραιες πιθανότητες να διεκδικήσουμε θετικό αποτέλεσμα.
Βλέποντας και το σημερινό 0-4 του Ηρακλή επί του Αστέρα στην Τρίπολη, συνεχίζω να θεωρώ ότι δεν χρειάζεται εφησυχασμός. Και το αυριανό ματς χρειάζεται και μυαλό πάνω απ' όλα. Ναι στο πάθος, όχι στο φανατισμό και στα νεύρα, που μπορεί να επιφέρουν κάρτες και τραυματισμούς. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να κρατήσουμε το δυναμικό της ομάδας αλώβητο και για τα επόμενα ματς, που θα είναι κρίσιμα.
Ουδεμία έκπληξη, καθώς πια οι εναλλακτικές λύσεις που έχουμε δεν είναι και πολλές.
Ακούγεται ότι ο Κοντοές προορίζεται για να πιάσει το Σισέ λόγω ταχύτητας. Δύσκολη και επικίνδυνηγ αποστολή, όσο και αν συνάδει με το γνωστό σύνθημα των οπαδών της ομάδας, που ακούγεται φέτος αρκετά, ακόμα και από τον Αγιασμό της φετινής περιόδου. Όσο να 'ναι το να βάλεις ένα όχι κλασσικό κεντρικό μπακ να πιάσει τον πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος με τις διεθνείς εμπειρίες του Σισέ είναι πραγματικά ριψοκίνδυνο, αλλά αυτοί είμαστε και έτσι θα πάμε για να προσπαθήσουμε το καλύτερο. Χρειάζεται πίστη στις δυνάμεις μας και συνεχής εγρήγορση. Αν μπορέσουμε ν' αποφύγουμε τα λάθη πίσω, τότε θα έχουμε ακέραιες πιθανότητες να διεκδικήσουμε θετικό αποτέλεσμα.
Βλέποντας και το σημερινό 0-4 του Ηρακλή επί του Αστέρα στην Τρίπολη, συνεχίζω να θεωρώ ότι δεν χρειάζεται εφησυχασμός. Και το αυριανό ματς χρειάζεται και μυαλό πάνω απ' όλα. Ναι στο πάθος, όχι στο φανατισμό και στα νεύρα, που μπορεί να επιφέρουν κάρτες και τραυματισμούς. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να κρατήσουμε το δυναμικό της ομάδας αλώβητο και για τα επόμενα ματς, που θα είναι κρίσιμα.
Πανιώνιος-Πανελλήνιος 85-87
Το παιχνίδι ήταν ντέρμπι σε όλα τα δεκάλεπτα. Στο 26' ο Πανιώνιος είχε πάρει "κεφάλι" με 60-49, αλλά ήρθε η καθίζηση. Στο τέταρτο δεκάλεπτο η αφλογιστία του Πανιωνίου έδωσε την ευκαιρία στο Πανελλήνιο να ξεφύγει με 10 πόντους και να διατηρήσει αυτή τη διαφορά ως το 38', οπότε ο Πανιώνιος άρχισε σιγά-σιγά να τη ροκανίζει.
Η φάση που έκρινε τον αγώνα οφείλεται τελικά ... στους διαιτητές. Στα 35'' ο Έρτσεκ κόβεται από τον Μπλάκνεϊ, οι διαιτητές δεν βλέπουν φάουλ, ο Έρτσεκ διαμαρτύρεται και χρεώνεται με τεχνική ποινή. Επακολουθεί καταιγισμός προς τον πάγκο του Πανελληνίου (δυστυχώς εκτός της ήττας θα πληρώσουμε και από πάνω ... και όπως είμαστε τα πρόστιμα πληγώνουν περισσότερο από την απώλεια βαθμών).
Και πάλι ο Πανιώνιος ίσως μπορούσε να πάει σε παράταση αφού στα 2.4'' ο Καλαμπόκης επιχείρησε ένα τρικ, χάνοντας τη δεύτερη βολή επίτηδες, για να πάρει μεν το ριμπάουντ αλλά ν' αστοχήσει στο τελικό σουτ.
Τα δεκάλεπτα: 20-17, 41-42, 61-62, 85-87
Πανιώνιος (Μάρκοβιτς): Ράις 17(1), Μπράιαντ 11, Ζορόσκι 1, Παπανικολάου 8(2), Παραγυιός, Χαριτόπουλος 2, Καλαμπόκης 15(3), Γιαννόπουλος, Έρτσεγκ 22(2), Αθηναίου, Έλντερ 9(3).
Πανελλήνιος (Ζούρος): Ξανθόπουλος 2, Παπαμακάριος 7, Καλαϊτζής 6(2), Όουενς 2, Σμιθ 26(2), Πέτρουλας, Γεωργαλής, Μπλάκνεϊ 21(2), Όστοϊτς 15, Κολώκας, Βουγιούκας 8.
Στατιστικά (Galanis Sports Data) υπήρξε η ίδια ισορροπία που δείχνει και το σκορ.
Όπως έχουμε πει πολλές φορές, φέτος δεν έχουμε τις προσδοκίες τις μεγάλες. Ήταν ένα οριακό ματς, που θα μπορούσαμε να κερδίσουμε. Δεν το πήραμε, αλλά το φετινό στοίχημα δεν χάνεται εξ αιτίας τέτοιων ηττών. Πιθανόν να χάνεται γιατί δε φαίνεται να μπορούμε να κτίσουμε μια νέα ομάδα στηριγμένη στη φετινή, ή γιατί δεν φαίνεται να μπορούμε να βρούμε πόρους για να στηρίξουν μια νέα προσπάθεια, αλλά αυτή είναι μια μεγάλη κουβέντα, που δεν είναι η ώρα να γίνει ακόμα. Ας κλείσει πρώτα ... το φετινό ταμείο ... να δούμε που βρισκόμαστε.
Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010
Οι Διόσκουροι
Συνέντευξη Τζαβέλα και Μανιάτη έχει αναρτηθεί σήμερα στo Sentragoal. Αν και συνήθως θεωρώ αυτές τις συνεντεύξεις απλά στα πλαίσια του ποδοσφαιρικού σταρ σύστεμ, η συγκεκριμένη έχει διάφορα ενδιαφέροντα σημεία και βγάζει και αποχρώσεις των απόψεων των δυο ποδοσφαιριστών, που δείχνει πέραν της φυσιολογικής διαφοράς ανθρώπινων χαρακτήρων και κάπως διαφορετικές προσεγγίσεις, που υπήρχαν και υπάρχουν στα κυανέρυθρα αποδυτήρια.
1. Η αναφορά τους στον τέως προπονητή Φερέρα γίνεται από την πλευρά Τζαβέλα με μια πομπώδη διαπίστωση, πως πρόκειται για τον καλύτερο προπονητή της ως τώρα καριέρας του, ενώ η απάντηση Μανιάτη δείχνει άτομο που δεν θέλει να πει πολλά για το θέμα, κάτι σαν να λέμε "ας μην το κουβεντιάσουμε καλύτερα". Η διαπίστωση ότι ο Φερέρα ανέλυε πολύ καλά τον αντίπαλο δεν επαληθεύεται ιδιαίτερα στην πράξη από τον ανελαστικό τρόπο που ο Φερέρα παρέτασσε την ομάδα και από την ακραία διστακτικότητά του να αλλάζει το σύστημα ανάλογα με τη ροή του αγώνα ή να κάνει έστω αλλαγές, που να βοηθούσαν την ομάδα. Κατ' ουσίαν στην ερώτηση αν ο Φερέρα ήταν απόμακρος, απάντησε μόνο ο Μανιάτης και αυτός όχι καθαρά, ακολουθώντας μάλλον τη γνώμη Τσακίρη, ότι τον προπονητή τον έχουμε για τις τεχνικές του γνώσεις και όχι για ψυχολόγο.
2. Έβαλε μάλλον μόνος του το θέμα Ρεκόμπα ο Τζαβέλας, θεωρώντας ότι ήρθε με λάθος τρόπο στην ομάδα και τελικά δημιουργώντας μεγάλες και αβάσιμες προσδοκίες, εν τέλει έβλαψε. Άποψή μου είναι ότι ο Τζαβέλας περίεργα κατά καιρούς ενοχλείτο από το γεγονός ότι ο Ρεκόμπα, λόγω ονόματος και μόνο, αποτελούσε τη βεντέτα της ομάδας. Ίσως είναι και θέμα νεανικής ανωριμότητας, ίσως και ζήτημα μιας κατά κάποιο τρόπο δίκαιης ενόχλησης, ενός ανθρώπου που βλέπει να προσφέρει πιο πολλά απ' αυτόν ή αυτούς, που συγκεντρώνουν πάνω τους περισσότερο τα φώτα της δημοσιότητας.
Όντως ο Ρεκόμπα δεν ωφέλησε την ομάδα και πιθανότατα ήρθε άκαιρα και δε χρησιμοποιήθηκε σωστά και ωφέλιμα. Το ότι ανέβασε τις προσδοκίες, δεν είναι μόνο δικό του το φταίξιμο αλλά όσων τον έφεραν σαν "κράχτη" πιο πολύ και τελικά χωρίς την απαιτούμενη υποδομή επεχείρησαν τη λεγόμενη υπέρβαση, που απέτυχε οικτρά.
Νομίζω πως ο Μανιάτης και εδώ θίγει το ζήτημα με σοφία, λέγοντας πως τα πράγματα ήρθαν έτσι, που ο Ρεκόμπα δεν βοήθησε αλλά δεν βοηθήθηκε κιόλας από την ομάδα.
3. Οι ποδοσφαιριστές θεωρούν ότι βασικό πρόβλημα της ομάδας τα τελευταία δυο χρόνια είναι ότι ο πήχυς έμπαινε ψηλά. Η τοποθέτηση αυτή δεν δικαιολογείται από το γεγονός ότι ειδικά φέτος κανένας επίσημος φορέας του Πανιωνίου δεν έβαλε σαφή στόχο, πόσο δε μάλλον ψηλό στόχο. Ας ανατρέξουν σε όλες τις συνεντεύξεις του Προέδρου για παράδειγμα. Κατ' ουσίαν φέτος ο στόχος είναι στο στυλ "θα δούμε πως θα μας βγει", που λίγο πολύ θεωρούν επιθυμητό στόχο οι δυο ποδοσφαιριστές, αναφέροντας ότι θα πρέπει να βλέπουμε παιχνίδι με παιχνίδι. Ναι ρε παιδιά, να το βλέπουμε έτσι και ειδικά κανένας φέτος δεν μίλαγε για πλέι οφ και Ευρώπη αναγκαστικά, αλλά το να φθάσουμε να μιλάμε για σωτηρία με οριακές νίκες, μάλλον μακριά πέφτει από στόχους με πήχεις ψηλά κλπ.
4. Ένα άλλο ζήτημα που αναφέρουν σαν βασικό πρόβλημα οι ποδοσφαιριστές είναι οι αλλαγές προπονητών, που δεν τους επιτρέπουν να εντρυφήσουν στα απαιτούμενα να γίνονται στο γήπεδο και στην αφομοίωση των συστημάτων.
Και σ' αυτό το θέμα, θεωρώ ότι φέτος δεν έχει βάση η αιτίαση των ποδοσφαιριστών. Η διοίκηση κράτησε όσο έπαιρνε τον προπονητή, που τελικά την "έκανε" μόνος του, εγκαταλείποντας το πλοίο. Η καταβαράθρωση της ομάδας έγινε πολύ πριν φύγει ο τέως προπονητής (από τα μέσα Δεκεμβρίου) και σ' αυτό δεν έχει να κάνει ο νέος προπονητής, για τον οποίο αναφέρουν, ότι το περισσότερο που πρέπει να συνεισφέρει είναι στον τομέα της ψυχολογίας.
Σίγουρα δεν είναι καλό ν' αλλάζουμε προπονητές, αλλά σίγουρα δεν είναι ζήτημα φέτος η αλλαγή προπονητή. Εκτός και αν οι Τζαβέλας και Μανιάτης αναφέρονται στην αλλαγή προπονητή στο τέλος της περυσινής χρονιάς ή το Νοέμβριο / Δεκέμβριο πέρυσι, γεγονός που θεωρώ ιδίως για τον Τζαβέλα απίθανο, με βάση τις απόψεις που σε αυτή και άλλες συνεντεύξεις έχει αναφέρει.
5. Η αναφορά των παικτών στα "Λαϊκά Δικαστήρια" και στα επακόλουθά τους στην ψυχολογία ατόμων και ομάδας, είναι καλό να διαβαστούν προσεκτικά απ' όλους όσους θεωρούν ότι με τέτοιες παρεμβάσεις προσφέρουν έργο.
1. Η αναφορά τους στον τέως προπονητή Φερέρα γίνεται από την πλευρά Τζαβέλα με μια πομπώδη διαπίστωση, πως πρόκειται για τον καλύτερο προπονητή της ως τώρα καριέρας του, ενώ η απάντηση Μανιάτη δείχνει άτομο που δεν θέλει να πει πολλά για το θέμα, κάτι σαν να λέμε "ας μην το κουβεντιάσουμε καλύτερα". Η διαπίστωση ότι ο Φερέρα ανέλυε πολύ καλά τον αντίπαλο δεν επαληθεύεται ιδιαίτερα στην πράξη από τον ανελαστικό τρόπο που ο Φερέρα παρέτασσε την ομάδα και από την ακραία διστακτικότητά του να αλλάζει το σύστημα ανάλογα με τη ροή του αγώνα ή να κάνει έστω αλλαγές, που να βοηθούσαν την ομάδα. Κατ' ουσίαν στην ερώτηση αν ο Φερέρα ήταν απόμακρος, απάντησε μόνο ο Μανιάτης και αυτός όχι καθαρά, ακολουθώντας μάλλον τη γνώμη Τσακίρη, ότι τον προπονητή τον έχουμε για τις τεχνικές του γνώσεις και όχι για ψυχολόγο.
2. Έβαλε μάλλον μόνος του το θέμα Ρεκόμπα ο Τζαβέλας, θεωρώντας ότι ήρθε με λάθος τρόπο στην ομάδα και τελικά δημιουργώντας μεγάλες και αβάσιμες προσδοκίες, εν τέλει έβλαψε. Άποψή μου είναι ότι ο Τζαβέλας περίεργα κατά καιρούς ενοχλείτο από το γεγονός ότι ο Ρεκόμπα, λόγω ονόματος και μόνο, αποτελούσε τη βεντέτα της ομάδας. Ίσως είναι και θέμα νεανικής ανωριμότητας, ίσως και ζήτημα μιας κατά κάποιο τρόπο δίκαιης ενόχλησης, ενός ανθρώπου που βλέπει να προσφέρει πιο πολλά απ' αυτόν ή αυτούς, που συγκεντρώνουν πάνω τους περισσότερο τα φώτα της δημοσιότητας.
Όντως ο Ρεκόμπα δεν ωφέλησε την ομάδα και πιθανότατα ήρθε άκαιρα και δε χρησιμοποιήθηκε σωστά και ωφέλιμα. Το ότι ανέβασε τις προσδοκίες, δεν είναι μόνο δικό του το φταίξιμο αλλά όσων τον έφεραν σαν "κράχτη" πιο πολύ και τελικά χωρίς την απαιτούμενη υποδομή επεχείρησαν τη λεγόμενη υπέρβαση, που απέτυχε οικτρά.
Νομίζω πως ο Μανιάτης και εδώ θίγει το ζήτημα με σοφία, λέγοντας πως τα πράγματα ήρθαν έτσι, που ο Ρεκόμπα δεν βοήθησε αλλά δεν βοηθήθηκε κιόλας από την ομάδα.
3. Οι ποδοσφαιριστές θεωρούν ότι βασικό πρόβλημα της ομάδας τα τελευταία δυο χρόνια είναι ότι ο πήχυς έμπαινε ψηλά. Η τοποθέτηση αυτή δεν δικαιολογείται από το γεγονός ότι ειδικά φέτος κανένας επίσημος φορέας του Πανιωνίου δεν έβαλε σαφή στόχο, πόσο δε μάλλον ψηλό στόχο. Ας ανατρέξουν σε όλες τις συνεντεύξεις του Προέδρου για παράδειγμα. Κατ' ουσίαν φέτος ο στόχος είναι στο στυλ "θα δούμε πως θα μας βγει", που λίγο πολύ θεωρούν επιθυμητό στόχο οι δυο ποδοσφαιριστές, αναφέροντας ότι θα πρέπει να βλέπουμε παιχνίδι με παιχνίδι. Ναι ρε παιδιά, να το βλέπουμε έτσι και ειδικά κανένας φέτος δεν μίλαγε για πλέι οφ και Ευρώπη αναγκαστικά, αλλά το να φθάσουμε να μιλάμε για σωτηρία με οριακές νίκες, μάλλον μακριά πέφτει από στόχους με πήχεις ψηλά κλπ.
4. Ένα άλλο ζήτημα που αναφέρουν σαν βασικό πρόβλημα οι ποδοσφαιριστές είναι οι αλλαγές προπονητών, που δεν τους επιτρέπουν να εντρυφήσουν στα απαιτούμενα να γίνονται στο γήπεδο και στην αφομοίωση των συστημάτων.
Και σ' αυτό το θέμα, θεωρώ ότι φέτος δεν έχει βάση η αιτίαση των ποδοσφαιριστών. Η διοίκηση κράτησε όσο έπαιρνε τον προπονητή, που τελικά την "έκανε" μόνος του, εγκαταλείποντας το πλοίο. Η καταβαράθρωση της ομάδας έγινε πολύ πριν φύγει ο τέως προπονητής (από τα μέσα Δεκεμβρίου) και σ' αυτό δεν έχει να κάνει ο νέος προπονητής, για τον οποίο αναφέρουν, ότι το περισσότερο που πρέπει να συνεισφέρει είναι στον τομέα της ψυχολογίας.
Σίγουρα δεν είναι καλό ν' αλλάζουμε προπονητές, αλλά σίγουρα δεν είναι ζήτημα φέτος η αλλαγή προπονητή. Εκτός και αν οι Τζαβέλας και Μανιάτης αναφέρονται στην αλλαγή προπονητή στο τέλος της περυσινής χρονιάς ή το Νοέμβριο / Δεκέμβριο πέρυσι, γεγονός που θεωρώ ιδίως για τον Τζαβέλα απίθανο, με βάση τις απόψεις που σε αυτή και άλλες συνεντεύξεις έχει αναφέρει.
5. Η αναφορά των παικτών στα "Λαϊκά Δικαστήρια" και στα επακόλουθά τους στην ψυχολογία ατόμων και ομάδας, είναι καλό να διαβαστούν προσεκτικά απ' όλους όσους θεωρούν ότι με τέτοιες παρεμβάσεις προσφέρουν έργο.
Συναντώντας "Γερμανούς" στο μακρύ δρόμο της Ελληνικής περιπέτειας
Επειδή κάθε λαός έχει προτερήματα και μειονεκτήματα ως είναι φυσικό,
επειδή οι Γερμανοί είναι Γερμανοί, οι Έλληνες Έλληνες κλπ κλπ,
επειδή σε κάθε λαό υπάρχουν και νοήμονες και λιγότερο νοήμονες,
επειδή οι Γερμανοί έβγαλαν και μισέλληνες και μεγάλους φιλέλληνες,
επειδή στη Γερμανία υπήρξαν και υπάρχουν μεγαλύτεροι αρχαιολάτρες,
αλλά και οι εκδότες του Focus με την Αφροδίτη απεικονισμένη σύμφωνα με το διεστραμμένο μυαλό τους,
επειδή πια δυστυχώς οι συνειδήσεις των ανθρώπων καθοδηγούνται και σχηματίζονται από συμφέροντα,
επειδή πρέπει να βλέπουμε πέρα απ' ότι φαίνεται και απ' ότι θέλουν κάποιοι να καταλάβουμε,
επειδή καμιά πρόκληση δεν γίνεται χωρίς απώτερους σκοπούς,
δεν έχουν σημασία οι γενικεύσεις και οι φανατισμοί,
αλλά η ψύχραιμη θεώρηση των πραγμάτων,
μέσα από ενέργειες που αποκρούουν υβριστές
και παράλληλα δεν χάνουν τη θεώρηση και την αντιμετώπιση των προβλημάτων,
που οφείλονται στα δικά μας ατοπήματα και ελαττώματα.
Γιατί ζητούμενο είναι να δούμε τα δικά μας λάθη,
να τα κατανοήσουμε και να τα διορθώσουμε.
Και τα λάθη μας δυστυχώς είναι μεγάλης γκάμας,
από το ότι δεν διεκδικήσαμε όταν έπρεπε να διεκδικήσουμε
τις αποζημιώσεις για την καταστροφή της χώρας μας,
από την αντανάκλαση των εαυτών μας στις ηγεσίες μας,
ως την συγχρώτισή μας και την ανοχή μας χωρίς αντίδραση με όσους έκαναν για 35 χρόνια "φαγοπότια",
σε βάρος της πατρίδας τους και του μέλλοντος των επόμενων γενεών.
Όταν είσαι πεσμένος στο καναβάτσο, δεν έχεις χάσει ακόμα τον αγώνα,
αν έχεις τη δύναμη να ξανασηκωθείς.
Την έχουμε; Και αν την έχουμε στη βάση, την έχουν και όσοι ηγούνται;
Και αν ναι, μπορούμε να συντονιστούμε για να ξεπεράσουμε τα προβλήματα;
Και τα προβλήματα δεν είναι ο πρώτος αυτός σκόπελος, που λέγεται έλλειμμα,
αλλά όσα τoν ακολουθούν, το χρέος, η ανυπαρξία εξαγωγών, παραγωγικότητας
και ανταγωνιστικότητας.
Ο δρόμος είναι μακρύς και στο δρόμο θα συναντήσουμε πολλούς "Γερμανούς".
Έχουμε τη δύναμη να προσπαθήσουμε;
επειδή οι Γερμανοί είναι Γερμανοί, οι Έλληνες Έλληνες κλπ κλπ,
επειδή σε κάθε λαό υπάρχουν και νοήμονες και λιγότερο νοήμονες,
επειδή οι Γερμανοί έβγαλαν και μισέλληνες και μεγάλους φιλέλληνες,
επειδή στη Γερμανία υπήρξαν και υπάρχουν μεγαλύτεροι αρχαιολάτρες,
αλλά και οι εκδότες του Focus με την Αφροδίτη απεικονισμένη σύμφωνα με το διεστραμμένο μυαλό τους,
επειδή πια δυστυχώς οι συνειδήσεις των ανθρώπων καθοδηγούνται και σχηματίζονται από συμφέροντα,
επειδή πρέπει να βλέπουμε πέρα απ' ότι φαίνεται και απ' ότι θέλουν κάποιοι να καταλάβουμε,
επειδή καμιά πρόκληση δεν γίνεται χωρίς απώτερους σκοπούς,
δεν έχουν σημασία οι γενικεύσεις και οι φανατισμοί,
αλλά η ψύχραιμη θεώρηση των πραγμάτων,
μέσα από ενέργειες που αποκρούουν υβριστές
και παράλληλα δεν χάνουν τη θεώρηση και την αντιμετώπιση των προβλημάτων,
που οφείλονται στα δικά μας ατοπήματα και ελαττώματα.
Γιατί ζητούμενο είναι να δούμε τα δικά μας λάθη,
να τα κατανοήσουμε και να τα διορθώσουμε.
Και τα λάθη μας δυστυχώς είναι μεγάλης γκάμας,
από το ότι δεν διεκδικήσαμε όταν έπρεπε να διεκδικήσουμε
τις αποζημιώσεις για την καταστροφή της χώρας μας,
από την αντανάκλαση των εαυτών μας στις ηγεσίες μας,
ως την συγχρώτισή μας και την ανοχή μας χωρίς αντίδραση με όσους έκαναν για 35 χρόνια "φαγοπότια",
σε βάρος της πατρίδας τους και του μέλλοντος των επόμενων γενεών.
Όταν είσαι πεσμένος στο καναβάτσο, δεν έχεις χάσει ακόμα τον αγώνα,
αν έχεις τη δύναμη να ξανασηκωθείς.
Την έχουμε; Και αν την έχουμε στη βάση, την έχουν και όσοι ηγούνται;
Και αν ναι, μπορούμε να συντονιστούμε για να ξεπεράσουμε τα προβλήματα;
Και τα προβλήματα δεν είναι ο πρώτος αυτός σκόπελος, που λέγεται έλλειμμα,
αλλά όσα τoν ακολουθούν, το χρέος, η ανυπαρξία εξαγωγών, παραγωγικότητας
και ανταγωνιστικότητας.
Ο δρόμος είναι μακρύς και στο δρόμο θα συναντήσουμε πολλούς "Γερμανούς".
Έχουμε τη δύναμη να προσπαθήσουμε;
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010
Όχι μεγάλα λόγια - Να η ευκαιρία να χαρούμε το παιχνίδι και να δείξουμε τις όποιες δυνατότητές μας
Για το επόμενο παιχνίδι του ιστορικού Πανιώνιου με τον Παναθηναϊκό, δεν χρειαζόμαστε τα μεγάλα λόγια. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να πάμε στον αγώνα χωρίς άγχος και με ηρεμία να παίξουμε το παιχνίδι μας. Και τον αγώνα αυτό θα τον δώσουμε ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΙΩΝΙΟ και για την ιστορία του. Δεν μας αρμόζει κανενός είδος ρεβανσισμός, ούτε για τον Α΄Γύρο και τα φαλτσοσφυρίγματα και τις φαλτσο-τηλεμεταδόσεις, ούτε και για την προϊστορία με Σπανέες και άλλα.
Και δεν θα παίξουμε για κανένα άλλο παρά για μας και τη φανέλα μας όπως σε κάθε αγώνα.
Η προσπάθεια μας στο γήπεδο θα είναι για τη νίκη με σεβασμό πρώτα απ' όλα στον ίδιο τον εαυτό μας.
Όπως έχουν έρθει τα πράγματα, μας δίνεται το δικαίωμα και η ευκαιρία να μπούμε στον αγωνιστικό χώρο για να χαρούμε τον αγώνα και να παίξουμε χωρίς τόσο πολύ το μαχαίρι στο λαιμό, όπως το είχαμε τον τελευταίο καιρό. Κανενός είδους φανατισμός δεν θα πρέπει να μας χαλάσει αυτό το κλίμα, που στο κάτω-κάτω αξίζει τον κόπο να το εκμεταλλευτούμε και ν' αποδείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε.
ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΙΩΝΙΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΙΩΝΙΟ.
Και δεν θα παίξουμε για κανένα άλλο παρά για μας και τη φανέλα μας όπως σε κάθε αγώνα.
Η προσπάθεια μας στο γήπεδο θα είναι για τη νίκη με σεβασμό πρώτα απ' όλα στον ίδιο τον εαυτό μας.
Όπως έχουν έρθει τα πράγματα, μας δίνεται το δικαίωμα και η ευκαιρία να μπούμε στον αγωνιστικό χώρο για να χαρούμε τον αγώνα και να παίξουμε χωρίς τόσο πολύ το μαχαίρι στο λαιμό, όπως το είχαμε τον τελευταίο καιρό. Κανενός είδους φανατισμός δεν θα πρέπει να μας χαλάσει αυτό το κλίμα, που στο κάτω-κάτω αξίζει τον κόπο να το εκμεταλλευτούμε και ν' αποδείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε.
ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΙΩΝΙΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΝΙΩΝΙΟ.
Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010
Λίγα πράγματα και πάλι ο Ρεκόμπα...
Και πάλι ο Ρεκόμπα δεν έδειξε τίποτα το ιδιαίτερο και μάλιστα η ομάδα του, Ντανούμπιο, γνώρισε βαριά ήττα από τη Ρίβερ Πλέιτ, βέβαια εκτός έδρας, αλλά παίζοντας έναντι 10 της αντιπάλου ομάδας από το 60'. Ο Ρεκόμπα αντικαταστάθηκε γύρω στο 70' όταν έχαναν 2-0 αλλά και μετά την αντικατάστασή του δεν μπόρεσαν να βελτιωθούν και δέχθηκαν και τρίτο γκολ (τελικό σκορ 3-0). Ο Αλβάρο δεν μπορούσε να ξεφύγει από τα μαρκαρίσματα των αντιπάλων και ιδίως στο δεύτερο μέρος εκμηδενίστηκε. Ένα καλό απ' ευθείας κόρνερ στο τέλος του ημιχρόνου και μια προσπάθεια ασσίστ ήταν ότι το καλύτερο μπόρεσε.
Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω απ' ευθείας μεγάλο μέρος του αγώνα. Δυστυχώς παρά τη ποδοσφαιρική του μεγαλοφυΐα, δεν είναι δυνατόν να σταθεί πια σε επίπεδο τέτοιο, που να αποτελέσει σημαντική ενίσχυση για μια ομάδα κάποιων αξιώσεων. Προερχόταν βέβαια από τραυματισμό την προηγούμενη βδομάδα, αλλά γνωρίζουμε πια καλά ότι η συνήθης κατάσταση Ρεκόμπα είναι ... να έχει διάφορες "ενοχλήσεις".
Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω απ' ευθείας μεγάλο μέρος του αγώνα. Δυστυχώς παρά τη ποδοσφαιρική του μεγαλοφυΐα, δεν είναι δυνατόν να σταθεί πια σε επίπεδο τέτοιο, που να αποτελέσει σημαντική ενίσχυση για μια ομάδα κάποιων αξιώσεων. Προερχόταν βέβαια από τραυματισμό την προηγούμενη βδομάδα, αλλά γνωρίζουμε πια καλά ότι η συνήθης κατάσταση Ρεκόμπα είναι ... να έχει διάφορες "ενοχλήσεις".
H Απεργία
Πιστεύω ότι η αυριανή απεργία δεν υποδηλώνει την άρνηση των Ελλήνων εργαζομένων να ληφθούν μέτρα, με τα οποία να ανακάμψει αρχικά το δημόσιο από τα ελλείμματά του και στη συνέχεια η οικονομία. Αυτό θα ήθελαν πολλοί, κυρίως καλοθελητές στο εξωτερικό, να είναι το μήνυμα που θα επικρατήσει για να τους δοθούν ευκαιρίες μεγαλύτερες κατασυκοφάντησης του συνόλου των Ελλήνων, όπως γίνεται το τελευταίο καιρό (και όχι του Ελληνικού πολιτικού συστήματος, που δεν θα είχαν άδικο να ψέγουν).
Πάρα πολλοί εργαζόμενοι είναι διατεθειμένοι για θυσίες εφόσον αυτές είναι για το καλό της χώρας τους και για το καλύτερο μέλλον των παιδιών τους.
Το διακύβευμα της αυριανής απεργίας αφορά το γεγονός ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν δημιουργήθηκε από το ύψος των μισθών και των συντάξεων των εργαζομένων, που αποτελούν και το 80 με 85% της φορολογητέας βάσης. Για να είμαστε ρεαλιστές, το ασφαλιστικό ήταν και είναι ένα σημαντικό πρόβλημα. Και οι πρόωρες συντάξεις και οι εθελούσιες έξοδοι αποτέλεσαν συντελεστές της κρίσης του δημοσιονομικού ελλείμματος. Πιθανότατα πρόβλημα είναι και ο μεγάλος αριθμός δημοσίων υπαλλήλων ίσως και η διάρθρωση της στελέχωσης του δημοσίου από υπαλλήλους, που κάθε άλλο παρά αποδοτική και παραγωγική είναι.
Αλλά αυτοί καθ' εαυτοί οι μισθοί και οι συντάξεις στο γενικό τους πλαίσιο αποτελούν απαράδεκτο στόχο των μέτρων, που υπαγορεύουν όσοι παραπληροφορούν τους λαούς τους και την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, περί τεμπέληδων και καλοπληρωμένων Ελλήνων, έχοντας κατά νου άλλες επιδιώξεις και άλλους στόχους.
Είναι οι μισθοί και οι συντάξεις ενός κόσμου που έχει λιγότερη από τα 3/4 της αγοραστικής δύναμης της Ιρλανδίας, που της υπαγόρευσαν παρόμοια μέτρα με μόνο αποτέλεσμα ως τώρα, την αύξηση της ανεργίας και της μετανάστευσης.
Είναι οι μισθοί και οι συντάξεις όσων δεν φοροδιαφεύγουν και όλα αυτά τα χρόνια κράτησαν αυτό το πλοίο για να μη βουλιάξει ενώ άλλοι έτρωγαν με χρυσά κουτάλια και έφτιαχναν off-shore εταιρίες.
Όταν μάλιστα οι περισσότερες κατηγορίες εργαζομένων δέχτηκαν το πάγωμα και κάποιοι δέχτηκαν και μειώσεις λογικής μορφής, έρχονται αυτοί που "βουλιάζουν" την Ευρώπη με τις μονεταριστικές τους στραγγαλιστικές πολιτικές ετών, να ζητούν ολοένα και άλλα μέτρα κτυπήματος του μέσου Έλληνα πολίτη, πχ να καταργηθούν μέρη της μισθοδοσίας του κόσμου (14ος μισθός), να καταργηθούν οι συλλογικές συμβάσεις για να δημιουργηθούν εύκαμπτες μορφές εργασίας και ευκολίες απολύσεων και μάλιστα σε ένα περιβάλλον συνεχούς επιβολής και νέων έμμεσων φόρων, της πιο άδικης μορφής χαρατσιού, που κτυπάει και τους φτωχούς στο ίδιο βαθμό λες και είναι πλούσιοι.
Η απεργία αναγκαστικά είναι ετερόκλιτη γιατί συγχρωτίζει δημόσιους και ιδιωτικούς μαζί και κακά τα ψέματα, οι δημόσιοι χάνουν σε αυτή τη φάση πιο πολύ προνόμια ενώ ο ιδιωτικός τομέας, που έτσι και αλλιώς ήταν στην πλειονότητα του υπό μεσαιωνικές συνθήκες, γίνεται πλέον κόλαση.
Παρ' όλα αυτά η απεργία αποτελεί τη μόνη διέξοδο αντίδρασης, έστω και αν ο διπλανός σου χάνει ίσως μόνο κάποια κέρδη και συ αυξάνεις σημαντικά τις ζημιές σου.
Το ξέρω ότι δεν είναι ούτε στο δημόσιο παντού το παραπάνω σωστό και πιθανόν αδικεί κάποιους.
Η προσπάθεια όλων μας θα πρέπει να είναι να μη φέρουμε τη χώρα πιο μέσα στη γωνία, που την έχουν κλείσει η ιθαγενής παταγώδης πολιτική ανικανότης ετών, η ευρωπαϊκή έλλειψη στοιχειώδους κοινοτικής αλληλεγγύης και η θηριώδης κερδοσκοπική δραστηριότητα. Το κράτος είμαστε εμείς και μέσα σε αυτή την κρίση γίνεται φανερό ότι δεν υπάρχει εύκολη προσωπική ευδοκίμηση όταν το κράτος απαξιώνεται.
Η απεργία λοιπόν δεν γίνεται για να κρατήσουμε την παγιωμένη χρόνια κατάσταση, που οδήγησε στην κρίση και που συνηθέστατα ως σήμερα αποτελούσε τον στόχο των απεργιών κατά τους συνδικαλιστές (να κρατήσουμε τα "κεκτημένα").
Ο στόχος είναι να δείξουμε ότι το γαϊδούρι δεν αντέχει να σηκώνει τα βάρη για να βόσκουν τ' άλογα πιο παχύ τριφύλλι στα λιβάδια.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι οι εργαζόμενοι. Και πρέπει να το φωνάξουμε αυτό δυνατά όχι για να το ακούσουν οι ντόπιοι ιθύνοντες (είναι άραγε ιθύνοντες;) αλλά η εις την Εσπερίαν ιθύνοντες, που όσο αφορά το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, μάλλον βλέπουν τα δέντρα και όχι το δάσος.
Πάρα πολλοί εργαζόμενοι είναι διατεθειμένοι για θυσίες εφόσον αυτές είναι για το καλό της χώρας τους και για το καλύτερο μέλλον των παιδιών τους.
Το διακύβευμα της αυριανής απεργίας αφορά το γεγονός ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν δημιουργήθηκε από το ύψος των μισθών και των συντάξεων των εργαζομένων, που αποτελούν και το 80 με 85% της φορολογητέας βάσης. Για να είμαστε ρεαλιστές, το ασφαλιστικό ήταν και είναι ένα σημαντικό πρόβλημα. Και οι πρόωρες συντάξεις και οι εθελούσιες έξοδοι αποτέλεσαν συντελεστές της κρίσης του δημοσιονομικού ελλείμματος. Πιθανότατα πρόβλημα είναι και ο μεγάλος αριθμός δημοσίων υπαλλήλων ίσως και η διάρθρωση της στελέχωσης του δημοσίου από υπαλλήλους, που κάθε άλλο παρά αποδοτική και παραγωγική είναι.
Αλλά αυτοί καθ' εαυτοί οι μισθοί και οι συντάξεις στο γενικό τους πλαίσιο αποτελούν απαράδεκτο στόχο των μέτρων, που υπαγορεύουν όσοι παραπληροφορούν τους λαούς τους και την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, περί τεμπέληδων και καλοπληρωμένων Ελλήνων, έχοντας κατά νου άλλες επιδιώξεις και άλλους στόχους.
Είναι οι μισθοί και οι συντάξεις ενός κόσμου που έχει λιγότερη από τα 3/4 της αγοραστικής δύναμης της Ιρλανδίας, που της υπαγόρευσαν παρόμοια μέτρα με μόνο αποτέλεσμα ως τώρα, την αύξηση της ανεργίας και της μετανάστευσης.
Είναι οι μισθοί και οι συντάξεις όσων δεν φοροδιαφεύγουν και όλα αυτά τα χρόνια κράτησαν αυτό το πλοίο για να μη βουλιάξει ενώ άλλοι έτρωγαν με χρυσά κουτάλια και έφτιαχναν off-shore εταιρίες.
Όταν μάλιστα οι περισσότερες κατηγορίες εργαζομένων δέχτηκαν το πάγωμα και κάποιοι δέχτηκαν και μειώσεις λογικής μορφής, έρχονται αυτοί που "βουλιάζουν" την Ευρώπη με τις μονεταριστικές τους στραγγαλιστικές πολιτικές ετών, να ζητούν ολοένα και άλλα μέτρα κτυπήματος του μέσου Έλληνα πολίτη, πχ να καταργηθούν μέρη της μισθοδοσίας του κόσμου (14ος μισθός), να καταργηθούν οι συλλογικές συμβάσεις για να δημιουργηθούν εύκαμπτες μορφές εργασίας και ευκολίες απολύσεων και μάλιστα σε ένα περιβάλλον συνεχούς επιβολής και νέων έμμεσων φόρων, της πιο άδικης μορφής χαρατσιού, που κτυπάει και τους φτωχούς στο ίδιο βαθμό λες και είναι πλούσιοι.
Η απεργία αναγκαστικά είναι ετερόκλιτη γιατί συγχρωτίζει δημόσιους και ιδιωτικούς μαζί και κακά τα ψέματα, οι δημόσιοι χάνουν σε αυτή τη φάση πιο πολύ προνόμια ενώ ο ιδιωτικός τομέας, που έτσι και αλλιώς ήταν στην πλειονότητα του υπό μεσαιωνικές συνθήκες, γίνεται πλέον κόλαση.
Παρ' όλα αυτά η απεργία αποτελεί τη μόνη διέξοδο αντίδρασης, έστω και αν ο διπλανός σου χάνει ίσως μόνο κάποια κέρδη και συ αυξάνεις σημαντικά τις ζημιές σου.
Το ξέρω ότι δεν είναι ούτε στο δημόσιο παντού το παραπάνω σωστό και πιθανόν αδικεί κάποιους.
Η προσπάθεια όλων μας θα πρέπει να είναι να μη φέρουμε τη χώρα πιο μέσα στη γωνία, που την έχουν κλείσει η ιθαγενής παταγώδης πολιτική ανικανότης ετών, η ευρωπαϊκή έλλειψη στοιχειώδους κοινοτικής αλληλεγγύης και η θηριώδης κερδοσκοπική δραστηριότητα. Το κράτος είμαστε εμείς και μέσα σε αυτή την κρίση γίνεται φανερό ότι δεν υπάρχει εύκολη προσωπική ευδοκίμηση όταν το κράτος απαξιώνεται.
Η απεργία λοιπόν δεν γίνεται για να κρατήσουμε την παγιωμένη χρόνια κατάσταση, που οδήγησε στην κρίση και που συνηθέστατα ως σήμερα αποτελούσε τον στόχο των απεργιών κατά τους συνδικαλιστές (να κρατήσουμε τα "κεκτημένα").
Ο στόχος είναι να δείξουμε ότι το γαϊδούρι δεν αντέχει να σηκώνει τα βάρη για να βόσκουν τ' άλογα πιο παχύ τριφύλλι στα λιβάδια.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι οι εργαζόμενοι. Και πρέπει να το φωνάξουμε αυτό δυνατά όχι για να το ακούσουν οι ντόπιοι ιθύνοντες (είναι άραγε ιθύνοντες;) αλλά η εις την Εσπερίαν ιθύνοντες, που όσο αφορά το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, μάλλον βλέπουν τα δέντρα και όχι το δάσος.
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
Τα ίδια και τα ίδια
Μια ακόμα δημοσίευση σήμερα για τα σχέδια Τσακίρη με Κιντή στη sentragoal. Πάλι για σχεδιασμούς με πιτσιρικάδες, πάλι κουβέντες για ν' απλώνουμε τα χέρια μας ως εκεί που μας παίρνει, πάλι για "τρελά λεφτά" που δεν μπορεί να βάζει στο σύλλογο εφόσον δεν υπάρχουν μεγάλα έσοδα από διαρκείας και χορηγίες Από την άλλη όμως λέει το άρθρο για σχεδιασμό ώστε να αποφευχθούν οι περιπέτειες των τελευταίων δυο ετών. Αλλά με νέες μειώσεις του προϋπολογισμού της ομάδας. Και τα ρίχνει το άρθρο και στο Φερέρα, που ναι μεν "γοήτευσε' με την ποδοσφαιρική του φιλοσοφία τον κο Τσακίρη αλλά δεν έκανε τίποτα απ' όσα σχεδίαζαν και δεν προώθησε τους νέους στην ομάδα.Και αρχίζει ν' αναφέρει το άρθρο για αγαπημένους εργοφυσιολόγους του κου Κιντή στην ΑΕΚ του Φερέρ και άλλα τέτοια που κινούνται μάλλον στο χώρο της ποδοσφαιρικής παραφιλολογίας (έχουμε πήξει στους εργοφυσιολόγους και στους μαθητευόμενους μάγους στον Πανιώνιο εδώ και δυο χρόνια).
Είναι ιδιαίτερα κουραστικό πια να βλέπουμε συνεχώς διάφορες εκφάνσεις και ν' ακούμε διάφορες παραλλαγές της ίδιας βασικής ιδέας, της "ομάδας σούπερ μάρκετ ταλέντων". Είναι σαφής ο στόχος του Προέδρου μεν αλλά θα πρέπει να βρει τρόπο να τον συνδυάσει με τη δόμηση μιας ομάδας που δεν θα μπαίνει σε περιπέτειες στην προσπάθεια της ν' αναδεικνύει ταλέντα προς πώληση. Όλα όσα γράφονται σε αυτή τη δημοσίευση της sentragoal βρίθουν αντιφάσεων του στυλ όχι περιπέτειες αλλά μικρότερο μπάτζετ και πιτσιρικάδες. Και ας μη μας πει κανείς ότι ο κος Κιντής είναι και κανένας μάγος του ποδοσφαιρικού μάνατζμεντ, που βγάζει λαγούς από καπέλα γιατί και μακροπρόθεσμα δεν βλέπουμε κανένα έργο που άντεξε να άφησε στην ΑΕΚ και ούτε και η εμπειρία του είναι μακροχρόνια για να μπορούμε να την κρίνουμε και σίγουρα το ζήτημα δεν είναι μονοδιάστατο πρόβλημα, που οι όποιες καλές συμβουλές ενός προσώπου μπορούν να το αντιμετωπίσουν από μόνες τους.
Η τακτική του ρόστερ πιτσιρικάδων δοκιμάσθηκε φέτος με αποτυχία. Είναι σίγουρα σοφία να μπορεί κάποιος να μαθαίνει από τα λάθη του. Και εν πάση περιπτώσει, αν θέλουμε εκκολαπτήριο ταλέντων προς πώληση ας ξαναδοκιμάσουμε το παλιότερο πείραμα με τον Πανιώνιο Καλλιθέας που έβγαλε μερικούς παίκτες, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την ίδια την ομάδα του κανονικού Πανιωνίου. Σταδιακά και με υπομονή γίνονται αυτά τα πράγματα και όχι από τη μια μέρα στην άλλη. Και θέλεις και σκάουτιγκ καλό για να το κάνεις αυτό και όχι ν' ανακαλύπτεις τον Όμο στα 24 και τον Καστελιόνε στα 29 του. Τώρα αν κάποιος σαν τον κο Κιντή θα βελτιώσει την ικανότητα του Πανιωνίου να βρίσκει και ν' αναδεικνύει ταλέντα, να μου επιτρέψετε ν' αμφιβάλλω.
Και ένα τελευταίο σημείο, που κατά καιρούς έχει θιγεί από πολλούς φίλους των Πανιώνιων blogs. Κατά καιρούς ο Πρόεδρος αρέσκεται να θεοποιεί στελέχη της ομάδας του και να τ' ανάγει σε βασικούς άξονες της, είτε αυτά λέγονται Λίνεν, είτε Χούτος, Ρεκόμπα, Μαλντέρα, είτε Φερέρα είτε Κιντής. Σίγουρα δεν έχουμε το πλήθος των έμπειρων ανθρώπων και τις διαδικασίες για να κινηθεί η ΠΑΕ σωστά. Αλλά και η θεοποίηση κάποιων ατόμων και η μετέπειτα κατακρήμνυσή τους έχει δοκιμαστεί και αποτύχει οικτρά. Και η πράξη έδειξε ότι η βελτίωση δεν είναι θέμα ενός ατόμου, στο οποίο παραδίδουμε ψυχή τε και σώματι την ομάδα, με πλήρη εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του.
Νομίζω ότι απλά μας χρειάζεται υπομονή, μικρά βήματα αλλαγών, συντηρητικές οικονομικές κινήσεις, που δεν θα μας αφήνουν τραγικά πίσω από τον ανταγωνισμό και καλύτεροι διακανονισμοί στις συνεργασίες μας με τους παράγοντες της ομάδας σε όλα τα επίπεδα. Όλα αυτά δεν απαιτούν τα τρελά λεφτά και κανένας οπαδός του Πανιωνίου δεν ζήτησε τίτλους και Ευρώπες ντε και καλά. Λίγη μπάλα της προκοπής θέλουμε να βλέπουμε και μια ομάδα που δε θα μας τρώει χρόνια ζωής με το να βρίσκεται κάθε χρόνο σε κίνδυνο.
Είναι ιδιαίτερα κουραστικό πια να βλέπουμε συνεχώς διάφορες εκφάνσεις και ν' ακούμε διάφορες παραλλαγές της ίδιας βασικής ιδέας, της "ομάδας σούπερ μάρκετ ταλέντων". Είναι σαφής ο στόχος του Προέδρου μεν αλλά θα πρέπει να βρει τρόπο να τον συνδυάσει με τη δόμηση μιας ομάδας που δεν θα μπαίνει σε περιπέτειες στην προσπάθεια της ν' αναδεικνύει ταλέντα προς πώληση. Όλα όσα γράφονται σε αυτή τη δημοσίευση της sentragoal βρίθουν αντιφάσεων του στυλ όχι περιπέτειες αλλά μικρότερο μπάτζετ και πιτσιρικάδες. Και ας μη μας πει κανείς ότι ο κος Κιντής είναι και κανένας μάγος του ποδοσφαιρικού μάνατζμεντ, που βγάζει λαγούς από καπέλα γιατί και μακροπρόθεσμα δεν βλέπουμε κανένα έργο που άντεξε να άφησε στην ΑΕΚ και ούτε και η εμπειρία του είναι μακροχρόνια για να μπορούμε να την κρίνουμε και σίγουρα το ζήτημα δεν είναι μονοδιάστατο πρόβλημα, που οι όποιες καλές συμβουλές ενός προσώπου μπορούν να το αντιμετωπίσουν από μόνες τους.
Η τακτική του ρόστερ πιτσιρικάδων δοκιμάσθηκε φέτος με αποτυχία. Είναι σίγουρα σοφία να μπορεί κάποιος να μαθαίνει από τα λάθη του. Και εν πάση περιπτώσει, αν θέλουμε εκκολαπτήριο ταλέντων προς πώληση ας ξαναδοκιμάσουμε το παλιότερο πείραμα με τον Πανιώνιο Καλλιθέας που έβγαλε μερικούς παίκτες, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την ίδια την ομάδα του κανονικού Πανιωνίου. Σταδιακά και με υπομονή γίνονται αυτά τα πράγματα και όχι από τη μια μέρα στην άλλη. Και θέλεις και σκάουτιγκ καλό για να το κάνεις αυτό και όχι ν' ανακαλύπτεις τον Όμο στα 24 και τον Καστελιόνε στα 29 του. Τώρα αν κάποιος σαν τον κο Κιντή θα βελτιώσει την ικανότητα του Πανιωνίου να βρίσκει και ν' αναδεικνύει ταλέντα, να μου επιτρέψετε ν' αμφιβάλλω.
Και ένα τελευταίο σημείο, που κατά καιρούς έχει θιγεί από πολλούς φίλους των Πανιώνιων blogs. Κατά καιρούς ο Πρόεδρος αρέσκεται να θεοποιεί στελέχη της ομάδας του και να τ' ανάγει σε βασικούς άξονες της, είτε αυτά λέγονται Λίνεν, είτε Χούτος, Ρεκόμπα, Μαλντέρα, είτε Φερέρα είτε Κιντής. Σίγουρα δεν έχουμε το πλήθος των έμπειρων ανθρώπων και τις διαδικασίες για να κινηθεί η ΠΑΕ σωστά. Αλλά και η θεοποίηση κάποιων ατόμων και η μετέπειτα κατακρήμνυσή τους έχει δοκιμαστεί και αποτύχει οικτρά. Και η πράξη έδειξε ότι η βελτίωση δεν είναι θέμα ενός ατόμου, στο οποίο παραδίδουμε ψυχή τε και σώματι την ομάδα, με πλήρη εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του.
Νομίζω ότι απλά μας χρειάζεται υπομονή, μικρά βήματα αλλαγών, συντηρητικές οικονομικές κινήσεις, που δεν θα μας αφήνουν τραγικά πίσω από τον ανταγωνισμό και καλύτεροι διακανονισμοί στις συνεργασίες μας με τους παράγοντες της ομάδας σε όλα τα επίπεδα. Όλα αυτά δεν απαιτούν τα τρελά λεφτά και κανένας οπαδός του Πανιωνίου δεν ζήτησε τίτλους και Ευρώπες ντε και καλά. Λίγη μπάλα της προκοπής θέλουμε να βλέπουμε και μια ομάδα που δε θα μας τρώει χρόνια ζωής με το να βρίσκεται κάθε χρόνο σε κίνδυνο.
Να ζητήσω δικαιώματα για τη χρήση του όρου;
Χρησιμοποίησα τον όρο για πρώτη φορά σε ανάρτησή μου στις 8-10-2009, επιγραφόμενη με τον τίτλο, Νέα "Νέα Δημοκρατία" (κατά το Νέος Πανιώνιος και Νέα Καβάλα). Στο πρόσφατο συνέδριο τους, το Σαββατοκύριακο, τον χρησιμοποίησαν κατά κόρον, μέχρι που μ' έβαλαν σε πιθανές σκέψεις ότι κάποιος από τη Ρηγίλλης διαβάζει τούτο εδώ το blog. Και δώσε για Νέα Νέα Δημοκρατία και να 'σου ξανά Νέα Νέα Δημοκρατία.
Να ζητήσω δικαιώματα για τη χρήση του όρου ή να μη ζητήσω; Ελπίζω ν' ακολουθήσουν τουλάχιστον και άλλα απ' όσα έγραφα στην ανάρτηση τότε και χαλάλι τους.
Να ζητήσω δικαιώματα για τη χρήση του όρου ή να μη ζητήσω; Ελπίζω ν' ακολουθήσουν τουλάχιστον και άλλα απ' όσα έγραφα στην ανάρτηση τότε και χαλάλι τους.
Μάθαμε πια να μην ξεχνάμε κύριοι...
Σήμερα το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε την πρόταση για την εξεταστική επιτροπή για τα παραποιημένα στατιστικά στοιχεία και ο κοινοβουλευτικός του εκπρόσωπος κος Παπoυτσής δήλωσε ότι σκοπεύει να καλέσει τον κο Αλμούνια να καταθέσει.
Θα είναι πράγματι διαφωτιστικό να μας πει ο κος Αλμούνια πως λέει ότι δήλωνε προς την Ελληνική κυβέρνηση στις 2 Ιουλίου για διψήφιο έλλειμμα επί του ΑΕΠ και πως στις 29 Σεπτεμβρίου μιλούσε για μέτρα μείωσης του στο 3,7% του ΑΕΠ, μέσα στο 2009. Επίσης θα είναι διαφωτιστικό να μας αναφέρει τι εννοούσε όταν δήλωνε τότε ότι όλοι οι Έλληνες πολιτικοί γνωρίζουν επακριβώς την κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας. Ακόμα ενδιαφέρον είναι να σημειώσουμε ότι ο κος Αλμούνια περίμενε επίσημη ενημέρωση από τη νέα ελληνική κυβέρνηση και στη δήλωση του δεν φαίνεται να τον απασχολούσαν καθόλου οι αναφορές του τέλους Σεπτεμβρίου που έκανε η προ των εκλογών κυβέρνηση στη Eurostat.
Παραθέτω πιο κάτω τη δήλωση Αλμούνια στις 29-9-2009:
"«Όλοι οι πολιτικοί ηγέτες και τα κόμματα στην Ελλάδα γνωρίζουν πλήρως την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας», δήλωσε πριν από λίγες μέρες, ο Ισπανός Επίτροπος, κ. Χοακίν Αλμούνια, τονίζοντας στην κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές του Οκτωβρίου, ότι καλά είναι τα «θα», αλλά μικρό το...καλάθι.
Ο κ. Αλμούνια υπενθύμισε ότι, η νέα κυβέρνηση θα πρέπει μέχρι τις 24 Οκτωβρίου να ενημερώσει την Κομισιόν για την πορεία του ελλείμματος.
«Στο τέλος Οκτωβρίου θα πρέπει να λάβουμε γνώση των μέτρων, που υιοθέτησε η Ελλάδα, ώστε να αξιολογήσουμε αν οι δράσεις, που υιοθετήθηκαν για τη διόρθωση των δημοσιονομικών ανισορροπιών και, κυρίως, για τη μείωση του ελλείμματος ως το τέλος του 2009 στο 3,7% του ΑΕΠ, είναι αποτελεσματικές»,συμπλήρωσε.
Παράλληλα, υποστήριξε ότι,η Επιτροπή θα αξιολογήσει τα ελληνικά μέτρα το Νοέμβριο, λαμβάνοντας υπόψη τις επικαιροποιημένες εκτιμήσεις της για την ελληνική, αλλά και την ευρωπαϊκή οικονομία."
Θα είναι πράγματι διαφωτιστικό να μας πει ο κος Αλμούνια πως λέει ότι δήλωνε προς την Ελληνική κυβέρνηση στις 2 Ιουλίου για διψήφιο έλλειμμα επί του ΑΕΠ και πως στις 29 Σεπτεμβρίου μιλούσε για μέτρα μείωσης του στο 3,7% του ΑΕΠ, μέσα στο 2009. Επίσης θα είναι διαφωτιστικό να μας αναφέρει τι εννοούσε όταν δήλωνε τότε ότι όλοι οι Έλληνες πολιτικοί γνωρίζουν επακριβώς την κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας. Ακόμα ενδιαφέρον είναι να σημειώσουμε ότι ο κος Αλμούνια περίμενε επίσημη ενημέρωση από τη νέα ελληνική κυβέρνηση και στη δήλωση του δεν φαίνεται να τον απασχολούσαν καθόλου οι αναφορές του τέλους Σεπτεμβρίου που έκανε η προ των εκλογών κυβέρνηση στη Eurostat.
Παραθέτω πιο κάτω τη δήλωση Αλμούνια στις 29-9-2009:
"«Όλοι οι πολιτικοί ηγέτες και τα κόμματα στην Ελλάδα γνωρίζουν πλήρως την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας», δήλωσε πριν από λίγες μέρες, ο Ισπανός Επίτροπος, κ. Χοακίν Αλμούνια, τονίζοντας στην κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές του Οκτωβρίου, ότι καλά είναι τα «θα», αλλά μικρό το...καλάθι.
Ο κ. Αλμούνια υπενθύμισε ότι, η νέα κυβέρνηση θα πρέπει μέχρι τις 24 Οκτωβρίου να ενημερώσει την Κομισιόν για την πορεία του ελλείμματος.
«Στο τέλος Οκτωβρίου θα πρέπει να λάβουμε γνώση των μέτρων, που υιοθέτησε η Ελλάδα, ώστε να αξιολογήσουμε αν οι δράσεις, που υιοθετήθηκαν για τη διόρθωση των δημοσιονομικών ανισορροπιών και, κυρίως, για τη μείωση του ελλείμματος ως το τέλος του 2009 στο 3,7% του ΑΕΠ, είναι αποτελεσματικές»,συμπλήρωσε.
Παράλληλα, υποστήριξε ότι,η Επιτροπή θα αξιολογήσει τα ελληνικά μέτρα το Νοέμβριο, λαμβάνοντας υπόψη τις επικαιροποιημένες εκτιμήσεις της για την ελληνική, αλλά και την ευρωπαϊκή οικονομία."
Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010
Προτεταμένο
Μην παρεξηγείτε το νόημα στο εξώφυλλο του περιοδικού των απογόνων του Αδόλφου (ναι αυτών που θέλουν να πάρουμε τα επιπρόσθετα μέτρα για ν' αγοράσουμε τα γνωστά υποβρύχια που γέρνουν). Δεν υπάρχει θέμα εθνικής προσβολής. Απλά δείχνουν την αντίδραση των Ελλήνων στις προσβολές που δέχονται προσφάτως.
Μόνο που η απόγονοι αυτών που έφτιαξαν μεγαλουργήματα σαν την Αφροδίτη της Μήλου (χωρίς χέρια ...και προτεταμένους δείκτες... μια που τα κατέστρεψαν στο διάβα του χρόνου διάφοροι βάρβαροι) πρέπει κάποια στιγμή να θυμηθούν, έστω όχι το αρχαίο κλέος των πολύ μακρινών εκείνων προγόνων τους, αλλά αν μη τι άλλο τη διάθεση για δημιουργία των παππούδων και για τους πιο μεγάλους των πατεράδων τους. Εκείνοι οι όχι τόσο απόμακροι στο χρόνο άνθρωποι της βιοπάλης και της προσπάθειας για το καλύτερο αύριο, μέσα σε αντίξοες συνθήκες και με μικρή μόρφωση αλλά με μεγάλη διάθεση να φτιάξουν κάτι για το μέλλον των παιδιών τους, ας γίνουν παράδειγμα.
Σίγουρα μπροστά μας οι περισσότεροι αντιμετωπίζουμε την αδικία του να πληρώσουμε ακριβά μια κρίση που δεν θεωρούμε ότι προκαλέσαμε οι ίδιοι προσωπικά αλλά οι ηγέτες μας και ένα ποσοστό από μας, που για χρόνια ευδοκίμησε ασύστολα και προκλητικά. Οι ευθύνη μας είναι ότι εμείς εκλέγαμε και ανεχόμασταν τους ηγέτες και εμείς συμβιώνοντας παράλληλα με όσους ενέμοντο τη δανεισμένη χλιδή, γίναμε συνένοχοί τους.
Σίγουρα η κρίση που ζούμε σήμερα δεν είναι μόνο κρίση της Ελλάδας αλλά ενός Ευρωπαϊκού συστήματος, που έχασε τον άνθρωπο και κυνήγησε τους αριθμούς και που προσπάθησε να ενώσει οντότητες εθνικές και κρατικές, που δεν είχαν και δεν έχουν την απαιτούμενη διάθεση για αλληλεγγύη και συναίνεση και που φαντάζει εύκολο θύμα όσων το επιβουλεύονταν και το επιβουλεύονται.
Η Ελλάδα είναι το τραγικό ακρότατο αυτού του Ευρωπαϊκού φαινομένου, που μέσα σε αυτό το Ευρωπαϊκό σύμπλεγμα έχασε τον χαρακτήρα της, εκμαυλίστηκε η συνείδησή της και οδηγήθηκε στην εκτροπή του χαρτοπαίκτη, που δανείζεται για να παίζει, θεωρώντας ότι κάποια στιγμή θα γίνει κάποιο θαύμα και θα κερδίσει τόσα πολλά που θα καλύψει τα χρέη του. Και τη χαρτοπαιξία τη θεωρεί επάγγελμα και όχι ελάττωμα. Ίσως μάλιστα φθάσαμε και σε χειρότερο σημείο από την παρομοίωση που έκανα γιατί πια δεν ελπίζαμε σε κάποιο μεταφυσικό θαύμα που θα σώσει την κατάσταση αλλά στο να φάμε τις ίδιες τις σάρκες μας για να βγάλουμε τα δανεισμένα ... και για ν' ακριβολογούμε τις σάρκες όσων από μας ...δανείστηκαν τα λιγότερα... κυρίως.
Το έχω ξαναπεί και το επαναλαμβάνω. Ίσως αμετροεπείς μονεταριστές κομισσάριοι πιστεύουν ότι το άνεργο δυναμικό που θα "δημιουργηθεί" στην Ελλάδα μετά την εφαρμογή των προτεινομένων μέτρων, παράλληλα με τις "εύκαμπτες" εργασιακές σχέσεις, που θα ισχύουν πια, χωρίς βαριά ασφαλιστικά και χωρίς συμβάσεις εργασίας, θα φέρουν στη χώρα μας επενδυτές πρόθυμους να επενδύσουν πλέον σε ένα τέτοιο "ελκυστικό" περιβάλλον... Το ερώτημα είναι γιατί να το πιστεύουν τη στιγμή, που στην Ασία τέτοια περιβάλλοντα είναι ιδιαιτέρως πιο ελκυστικά. Μπορεί να θεωρούν ότι εδώ μπορεί να βρεθεί εργατικό δυναμικό υψηλών προσόντων, με πολλά τυπικά προσόντα και θα προσελκύσει άλλου είδους επενδύσεις λόγω μιας τέτοιας ανταγωνιστικότητας, που θα δημιουργηθεί...Αλλά δεν θα φοβούνται οι επενδυτές αυτοί να έρθουν στη χώρα των Ελλήνων απατεώνων (κατά το Focus), που θα τους φάνε τα λεφτά τους; Όταν ένας λαός λοιδορείται κατ' εξακολούθηση και μ' αυτή την ένταση, μπορεί στη συνέχεια να συνεργαστεί και πόσο καλά με όσους τον λοιδορούν;
Εκτός και αν τον φθάσουν στην πλήρη εξαθλίωση.
Να σημειώσουμε εδώ ότι το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας δεν ήταν / είναι βέβαια στα ακριβά της μεροκάματα (ο Έλληνας έχει αγοραστική δύναμη 95 και ο Ιρλανδός 135) αλλά στον κρατικό γραφειοκρατικό κυκεώνα, στη πλήρη φορολογική αστάθεια και στην ασφαλιστική λερναία ύδρα. Η Ελλάδα παρ' ότι δεν αντιμετώπισε περιόδους ακυβερνησίας δεν κατάφερε να λύσει στα 36 χρόνια μεταπολίτευσης κανένα από τα μείζονα προβλήματα της κρατικής της μηχανής. Και αυτό αποδεικνύει περίτρανα την πολύ χαμηλού επιπέδου ικανότητα των Ελλήνων πολιτικών.
Και έρχονται τώρα οι Γότθοι να σηκώσουν το δείκτη της Αφροδίτης της Μήλου . Ο δείκτης ίσως κάλλιστα αξίζει να σηκωθεί προς το πολιτικό μας σύστημα, που μας έφτασε σ' αυτό το σημείο. Οι υπόλοιποι μένει ν' αποδείξουμε πρώτα απ' όλους στους εαυτούς μας ότι δεν αξίζουμε τέτοιας αχρείας συμπεριφοράς και μάλιστα απ' όσους ιστορικά οφείλουν να είναι πιο ευπρεπείς για τα όσα έκαναν σε βάρος της ανθρωπότητας στο παρελθόν και που μάλλον ούτε τα χρήματα ούτε τα πλούτη τους θα ξεπλύνουν ποτέ. Και για ν' αποδείξουμε στους εαυτούς μας πράγματα πρέπει ν' απαρνηθούμε τους κακούς εαυτούς μας και όσους και ότι έβγαλαν στην επιφάνεια αυτούς τους κακούς εαυτούς μας τα τελευταία 35 χρόνια.
Μην εφησυχάσουμε
Ακούγοντας χθες στην 'Αθλητική Κυριακή' την απάντηση του αρχηγού Μανιάτη στην ερώτηση "νομίζεις ότι σωθήκατε τώρα;" (η απάντηση ήταν "νομίζω πως ναι") θεωρώ ότι ο εφησυχασμός δεν θα πρέπει να κυριαρχήσει στις επόμενες μέρες και βδομάδες.
Και χθες διαπιστώσαμε, ότι είναι κοντά ο θρίαμβος και ο όλεθρος. Το 0-2 του 18' έγινε2-2 στο 44'. Στο 81' θα μπορούσαμε να είχαμε βρεθεί από κάτω και βγήκαμε νικητές στο 85'.
Αυτοί που σήμερα φαντάζουν ημιθανείς, δεν είναι νεκροί αλλά και οι νεκροί (Πανθρακικός) μάλλον σαν βαμπίρ εμφανίζονται τελευταία και ίσως μπορεί να θεωρηθούν ότι τον τελευταίο μήνα παίζουν καλύτερα από πολλούς 'ζωντανούς' και έχουν από τα καλύτερα αποτελέσματα.
Συνεπώς χρειάζεται εγρήγορση πλήρης και κανένας εφησυχασμός.
ΥΓ1: Ο Πανθρακικός του Δερμιτζάκη δίνει την απάντηση σε όσους θεωρούν "λίγους" κάποιους υποτιμημένους Έλληνες τεχνικούς και στηρίζονται σε Καρτιέ ή παρόμοιους (τι να λέμε ονόματα τώρα...). Ας το έχουμε υπ' όψη μας αυτό στο ερώτημα του αν είναι άξιος για τον πάγκο του Πανιωνίου της επόμενης χρονιάς ο Παράσχος.
ΥΓ2: Είχα εκφρασθεί μάλλον επιτιμητικά εναντίον του όταν συζητιόταν η μεταγραφή του στον Πανιώνιο. Έφερα βαρέως κάποιες χειρονομίες που είχε κάνει εναντίον των οπαδών του Πανιωνίου στο περυσινό αγώνα του Πανθρακικού στη Νέα Σμύρνη. Ίσως τον θεωρούσα και υπερτιμημένο και λιγάκι ποδοσφαιριστή του modelling, πιο πολύ για αυτόγραφα για τις κοπελίτσες στη 'Σούπερ Κατερίνα'.
Από την Τετάρτη και χθες έχω αλλάξει γνώμη. Την Τετάρτη η αυταπάρνησή του ήταν μνημειώδης και παρ' ότι τραυματισμένος μπήκε και έπαιξε στο βαρύ αγωνιστικό χώρο των Ζωσιμάδων χθες και σκόραρε.
Σίτο Ριέρα. Ναι, μπορεί να μπει, αν συνεχίσει έτσι, στο κυανέρυθρο πάνθεον, που τις πιο διακεκριμένες θέσεις έχουν όσοι αγάπησαν τη φανέλα που φόρεσαν, πιο πάνω και από τους μεγάλους μπαλαδόρους που έπαιξαν σ' αυτή την ομάδα.
Και χθες διαπιστώσαμε, ότι είναι κοντά ο θρίαμβος και ο όλεθρος. Το 0-2 του 18' έγινε2-2 στο 44'. Στο 81' θα μπορούσαμε να είχαμε βρεθεί από κάτω και βγήκαμε νικητές στο 85'.
Αυτοί που σήμερα φαντάζουν ημιθανείς, δεν είναι νεκροί αλλά και οι νεκροί (Πανθρακικός) μάλλον σαν βαμπίρ εμφανίζονται τελευταία και ίσως μπορεί να θεωρηθούν ότι τον τελευταίο μήνα παίζουν καλύτερα από πολλούς 'ζωντανούς' και έχουν από τα καλύτερα αποτελέσματα.
Συνεπώς χρειάζεται εγρήγορση πλήρης και κανένας εφησυχασμός.
ΥΓ1: Ο Πανθρακικός του Δερμιτζάκη δίνει την απάντηση σε όσους θεωρούν "λίγους" κάποιους υποτιμημένους Έλληνες τεχνικούς και στηρίζονται σε Καρτιέ ή παρόμοιους (τι να λέμε ονόματα τώρα...). Ας το έχουμε υπ' όψη μας αυτό στο ερώτημα του αν είναι άξιος για τον πάγκο του Πανιωνίου της επόμενης χρονιάς ο Παράσχος.
ΥΓ2: Είχα εκφρασθεί μάλλον επιτιμητικά εναντίον του όταν συζητιόταν η μεταγραφή του στον Πανιώνιο. Έφερα βαρέως κάποιες χειρονομίες που είχε κάνει εναντίον των οπαδών του Πανιωνίου στο περυσινό αγώνα του Πανθρακικού στη Νέα Σμύρνη. Ίσως τον θεωρούσα και υπερτιμημένο και λιγάκι ποδοσφαιριστή του modelling, πιο πολύ για αυτόγραφα για τις κοπελίτσες στη 'Σούπερ Κατερίνα'.
Από την Τετάρτη και χθες έχω αλλάξει γνώμη. Την Τετάρτη η αυταπάρνησή του ήταν μνημειώδης και παρ' ότι τραυματισμένος μπήκε και έπαιξε στο βαρύ αγωνιστικό χώρο των Ζωσιμάδων χθες και σκόραρε.
Σίτο Ριέρα. Ναι, μπορεί να μπει, αν συνεχίσει έτσι, στο κυανέρυθρο πάνθεον, που τις πιο διακεκριμένες θέσεις έχουν όσοι αγάπησαν τη φανέλα που φόρεσαν, πιο πάνω και από τους μεγάλους μπαλαδόρους που έπαιξαν σ' αυτή την ομάδα.
Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΠΑΣ Γιάννινα: Ελευθερόπουλος, Ντάσιος(Κασναφέρης 58'), Κανακούδης, Κούσας, Κώτσιος(Τζάνης 68'), Ανδράλας, Ρόβας, Μενδρινός, Σίσιτς, Σαϊτιώτης(Ντιμπαλά 78'), Μπακαγιόκο.
Πανιώνιος: Ανδριόλας, Μανιάτης, Γιόνσον, Όμο(Κοντόες 81'), Σκούφαλης(Μπουβάλ 69'), Ριέρα, Κουμορτζί, Κούκετς(Γουνδουλάκης 56'), Σιόβας, Τσότσαλιτς, Τζαβέλλας.
Κίτρινες: Ανδράλας (6' ΠΑΣ Γιάννινα), Μανιάτης (43' Πανιώνιος), Ρόβας (47' ΠΑΣ Γιάννινα), Κασναφέρης (60' ΠΑΣ Γιάννινα), Κώτσιος (73' ΠΑΣ Γιάννινα), Όμο (Πανιώνιος 74'), Κανακούδης (84' ΠΑΣ Γιάννινα), Μπουβάλ(84' Πανιώνιος), Ανδριόλας (88' Πανιώνιος).
Κόκκινες: -
Σκορερς: Τσότσαλιτς 7', Ριέρα 18', Μενδρινός 30', Σαϊτιώτης 44', ΜΑΝΙΑΤΗΣ 85'.
Με οξεία Πανιωνίτιδα στο A' μέρος, αν και βρεθήκαμε να προηγούμαστε 0-2, ισοφαριστήκαμε σε 2-2 στο τέλος του ημιχρόνου. Ο Ανδριόλας υπέπεσε σε σφάλμα που έφερε το πέναλτι της ισοφάρισης του ΠΑΣ αλλά δεν μπορούμε να έχουμε παράπονο ... γιατί αφ' ενός ο αντίπαλος τερματοφύλακας Ελευθερόπουλος ενέχεται και στα δυό δικά μας γκολ με δικά του σφάλματα και ο Ανδριόλας είχε άλλες αρκετά καλές αποκρούσεις και στο Α' και στο Β' μέρος... Σκούφαλης και Κούμο είχαν την ευκαιρία ν' αυξήσουν το σκορ και να τελειώσουν τον αγώνα αλλά και τα Γιάννενα έχασαν μεγάλη ευκαιρία με Μπακαγιόκο.
Στο Β' μέρος, αν μη τι άλλο δεν δώσαμε την ευκαιρία να καρποφορήσει η όποια πίεση του ΠΑΣ, που κατά βάση είχε μια ευκαιρία σημαντική στο 81' με τον Τζάνη.
Ο Πανιώνιος στην κατάλληλη στιγμή κτύπησε με τον αρχηγό Μανιάτη μετά από από σέντρα φάουλ του συνήθους υπόπτου Τζαβέλα (και το πρώτο γκολ προήλθε από δικό του κόρνερ).
Τζαβέλας και Μανιάτης αποτέλεσαν τους βασικούς άξονες της νίκης. Καλορίζικος ο Τσότσαλιτς, που με το πρώτο γκολ έκανε σεφτέ στο σκοράρισμα με τα κυανέρυθρα στο πρώτο ματς, που εμφανίστηκε ως βασικός.
Η ομάδα των αμυντικών του Πανιωνίου (6 στην αρχική ενδεκαδα) στάθηκε όρθια και πήρε τη νίκη βάλσαμο.
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μια ανάσα!!!!!!!!!!!
Δείτε τη συνέντευξη Παράσχου (sentragoal).
ΥΓ: Επειδή σαν Πανιώνιοι έχουμε ζήσει αρκετές πίκρες τόσα χρόνια, χαιρόμαστε για μας μεν αλλά όχι για τα προβλήματα των άλλων. Σήμερα είναι και η επέτειος της απελευθέρωσης της πόλης των Ιωαννίνων και η δική μας χαρά καταλαβαίνουμε ότι είναι πίκρα για τους Γιαννιώτες. Εγώ θα ευχηθώ η ομάδα του ΠΑΣ να σωθεί σε βάρος κάποιων από τους άλλους που κινδυνεύουν. Ο ΠΑΣ ήταν ο αντίπαλος που νικήσαμε και υποβιβάσαμε στο δεύτερο μπαράζ της δεκαετίας του 80 και από τότε έκανε πολλά χρόνια να ορθοποδήσει. Δεν επιχαίρουμε λόγω της πτώσης των άλλων σε καμιά περίπτωση. Ακούτε κε Σπανέ;;;
Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010
Εξελίξεις;;;
Με αφορμή σημερινό δημοσίευμα (exedrasports) θεωρώ ότι ίσως υπάρχουν εξελίξεις στην ΠΑΕ Πανιώνιος, που οδηγούν σε επαναστελέχωσή της σύντομα, στο δρόμο ΙΣΩΣ, που πολλοί φίλοι στα διάφορα blogs έχουν θεωρήσει ότι πρέπει ν' ακολουθηθεί.
Ποιός είναι ο εκλεκτός Τσακίρη για την πιθανή νέα αναδιοργάνωση. Είναι ο Γιώργος Κιντής, που διετέλεσε για 2 μήνες στο τέλος του 2008 - αρχές 2009, πρόεδρος της ΑΕΚ.
Φαίνεται ότι ο Τσακίρης εκτιμά τις τεχνοκρατικές απόψεις του στον ποδοσφαιρικό χώρο και κινούνται μάλλον με τον ίδιο τρόπο σκέψης για το ποια πρέπει να είναι η διαχείριση μιας ομάδας.
Τι καλύτερο για να δούμε τις απόψεις Κιντή από το να θυμηθούμε κάποιες δηλώσεις του για την ΑΕΚ:
«Η ΑΕΚ πρέπει να ξοδεύει ακριβώς όσα εισπράττει. Όχι περισσότερα. Οσα εισπράττει από τους μετόχους και τα έσοδά της. Διαφορετικά, οδηγούμαστε σε καταστάσεις όπως αυτές προ εβδομάδων, με τους παίκτες να απειλούν με αποχή. Και σύμφωνα με το μπάτζετ που θα έχει καταρτιστεί, να αγοράζει έναν, δύο, τρεις, τέσσερις πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές. Με το μπάτζετ του περασμένου καλοκαιριού, η ΑΕΚ θα μπορούσε να πάρει τρεις πολύ αξιόλογους παίκτες. Παράλληλα, να επενδύσει σε νεαρούς ταλαντούχους».
Σε ότι αφορά τώρα το μοντέλο που θα πρέπει να κινηθεί η ομάδα, έφερε ως παράδειγμα την Γαλλική Λυών, επισημαίνοντας: «Η Λυών βασίστηκε σε έναν πυρήνα παικτών ηλικίας 21-23 ετών και έχτισε καθεστώς αντίστοιχο του Ολυμπιακού στην Ελλάδα! Μέσα σε περιβάλλον όπου μεσουρανούσε ο Ταπί! Όταν παρέκκλινε από αυτό το πλάνο, τότε άρχισε ο κατήφορος. Και προσθέτω ότι η Λυών ήρθε από τη Β΄ Εθνική! Και η ηγεσία της ξόδεψε περί τα 35 εκατ. ευρώ, όσα και οι μέτοχοι της ΑΕΚ!».
Εγώ ο απλός φίλος της ομάδας θα ήθελα να τονίσω στον κο Πρόεδρο, ότι το μοντέλο, που περιγράφει στη δήλωσή του ο κος Κιντής, είναι παραπλήσιο αυτού που προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε φέτος και του οποίου τ' αποτελέσματα θαυμάζουμε όλοι ...με τρόμο ψυχής. Οι αναδιοργανώσεις γίνονται με σύνεση και μικρά βήματα αλλαγών, ώστε να μειώνεις τα ρίσκα και να περιορίζεις τις επιπτώσεις από τις αλλαγές. Οι μονόδρομοι και τ' ανελαστικά σχέδια είναι αυτά που συνήθως οδηγούν στην καταστροφή και δεν δίνουν και οδούς σωτηρίας. Ας προσέξουμε λοιπόν όσο μπορούμε γιατί οι μεγαλόπνοες ιδέες είναι αυτές που συνήθως αποτυγχάνουν με πάταγο.
Και για να μη μας κατηγορήσουν -ως συνήθως- για γκρίνια, όλα είναι ευπρόσδεκτα, όλα είναι στο τραπέζι, αρκεί να τα κρίνουμε με καθαρό νου και χωρίς παρωπίδες πριν τα χρησιμοποιήσουμε.
Α! Και ένα τελευταίο... Δεν υπάρχουν δυο μόνο κόσμοι, δυο μόνο μοντέλα διαχείρισης μιας ομάδας, από δω ο Ταπί της Μαρσέιγ, μονοκράτορας και από κει το σχήμα Λυών...Και άλλη η αγορά της Γαλλίας, με πλήρη προσέγγιση σε περιοχές ανάδειξης ποδοσφαιρικών ταλέντων, όπως η Αλγερία, η Γκάνα, το Καμερούν και η Σενεγάλη και άλλη η ανάδελφος και σε οξεία κρίση Ελλάς...Για να ξέρουμε και που βρισκόμαστε.
Ποιός είναι ο εκλεκτός Τσακίρη για την πιθανή νέα αναδιοργάνωση. Είναι ο Γιώργος Κιντής, που διετέλεσε για 2 μήνες στο τέλος του 2008 - αρχές 2009, πρόεδρος της ΑΕΚ.
Φαίνεται ότι ο Τσακίρης εκτιμά τις τεχνοκρατικές απόψεις του στον ποδοσφαιρικό χώρο και κινούνται μάλλον με τον ίδιο τρόπο σκέψης για το ποια πρέπει να είναι η διαχείριση μιας ομάδας.
Τι καλύτερο για να δούμε τις απόψεις Κιντή από το να θυμηθούμε κάποιες δηλώσεις του για την ΑΕΚ:
«Η ΑΕΚ πρέπει να ξοδεύει ακριβώς όσα εισπράττει. Όχι περισσότερα. Οσα εισπράττει από τους μετόχους και τα έσοδά της. Διαφορετικά, οδηγούμαστε σε καταστάσεις όπως αυτές προ εβδομάδων, με τους παίκτες να απειλούν με αποχή. Και σύμφωνα με το μπάτζετ που θα έχει καταρτιστεί, να αγοράζει έναν, δύο, τρεις, τέσσερις πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές. Με το μπάτζετ του περασμένου καλοκαιριού, η ΑΕΚ θα μπορούσε να πάρει τρεις πολύ αξιόλογους παίκτες. Παράλληλα, να επενδύσει σε νεαρούς ταλαντούχους».
Σε ότι αφορά τώρα το μοντέλο που θα πρέπει να κινηθεί η ομάδα, έφερε ως παράδειγμα την Γαλλική Λυών, επισημαίνοντας: «Η Λυών βασίστηκε σε έναν πυρήνα παικτών ηλικίας 21-23 ετών και έχτισε καθεστώς αντίστοιχο του Ολυμπιακού στην Ελλάδα! Μέσα σε περιβάλλον όπου μεσουρανούσε ο Ταπί! Όταν παρέκκλινε από αυτό το πλάνο, τότε άρχισε ο κατήφορος. Και προσθέτω ότι η Λυών ήρθε από τη Β΄ Εθνική! Και η ηγεσία της ξόδεψε περί τα 35 εκατ. ευρώ, όσα και οι μέτοχοι της ΑΕΚ!».
Εγώ ο απλός φίλος της ομάδας θα ήθελα να τονίσω στον κο Πρόεδρο, ότι το μοντέλο, που περιγράφει στη δήλωσή του ο κος Κιντής, είναι παραπλήσιο αυτού που προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε φέτος και του οποίου τ' αποτελέσματα θαυμάζουμε όλοι ...με τρόμο ψυχής. Οι αναδιοργανώσεις γίνονται με σύνεση και μικρά βήματα αλλαγών, ώστε να μειώνεις τα ρίσκα και να περιορίζεις τις επιπτώσεις από τις αλλαγές. Οι μονόδρομοι και τ' ανελαστικά σχέδια είναι αυτά που συνήθως οδηγούν στην καταστροφή και δεν δίνουν και οδούς σωτηρίας. Ας προσέξουμε λοιπόν όσο μπορούμε γιατί οι μεγαλόπνοες ιδέες είναι αυτές που συνήθως αποτυγχάνουν με πάταγο.
Και για να μη μας κατηγορήσουν -ως συνήθως- για γκρίνια, όλα είναι ευπρόσδεκτα, όλα είναι στο τραπέζι, αρκεί να τα κρίνουμε με καθαρό νου και χωρίς παρωπίδες πριν τα χρησιμοποιήσουμε.
Α! Και ένα τελευταίο... Δεν υπάρχουν δυο μόνο κόσμοι, δυο μόνο μοντέλα διαχείρισης μιας ομάδας, από δω ο Ταπί της Μαρσέιγ, μονοκράτορας και από κει το σχήμα Λυών...Και άλλη η αγορά της Γαλλίας, με πλήρη προσέγγιση σε περιοχές ανάδειξης ποδοσφαιρικών ταλέντων, όπως η Αλγερία, η Γκάνα, το Καμερούν και η Σενεγάλη και άλλη η ανάδελφος και σε οξεία κρίση Ελλάς...Για να ξέρουμε και που βρισκόμαστε.
Πανιωνίτιδα
Φαίνεται όσοι σχετίστηκαν με το φετινό Πανιώνιο έχουν υποστεί, όπως και ο ίδιος ο Πανιώνιος, την αδυναμία επιτυχούς ολοκλήρωσης των προσπαθειών τους.
Είναι ένα είδος μιας ιδιότυπης ασθένειας, που θα ονομάσω "Πανιωνίτιδα".
Πρό ημερών, ο Ρεκόμπα με την Ντανούμπιο προηγήθηκε εντός έδρας στο 2', παίζοντας με ομάδα αποδυναμωμένη στην τελευταία περίοδο των μεταγραφών, λίγα λεπτά πριν τη λήξη ήταν μπροστά 3-2 και κατάφερε να χάσει με 3-4.
Σήμερα ο Φερέρα με τη Λόκερεν, έπαιζε εκτός έδρας με την Γκενκ, αλλά κατάφερε να προηγηθεί στο 58' και να κρατάει τον έλεγχο του αγώνα ως το 78'. Από κει και πέρα ισοφαρίζεται και μετά ... καταρρέει με άλλα δυο γκολ σε 10' λεπτά (και αποβολή στο 85') και χάνει με 3-1.
Την Τετάρτη ο Πανιώνιος για 85' ήταν με το ένα πόδι στους ημιτελικούς, χάνει κραυγαλέα ευκαιρία και ισοφαρίζεται αμέσως μετά και προ της λήξεως της κανονικής διάρκειας έχει καραμπινάτο δοκάρι. Μένει με 10 στην αρχή της παράτασης και σε δυο λεπτά δέχεται το μοιραίο γκολ, που παρά την ηρωική μετ' έπειτα προσπάθειά του, δεν μπόρεσε ν' ανατρέψει.
Είναι φαίνεται τόσο μεταδοτική η Πανιωνίτιδα, που και αυτοί, που έφυγαν από την ομάδα, συνεχίζουν να νοσούν χρονίως...
Θα κάνει σε μας εδώ κάτι ο ιατρός Παράσχος; Προσπαθεί ο άνθρωπος αλλά τα μέσα που διαθέτει δεν είναι και πολλά και έχει απολέσει και κάποια χρήσιμα εργαλεία και φάρμακα τελευταία. Για να δούμε.
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010
Αντικρουόμενες και μετά εορτήν "προφητείες"
Εντύπωση έκαναν οι δηλώσεις (nooz.gr) του επιτρόπου κου Αλμούνια, ότι από τα μέσα του 2009 είχε προειδοποιήσει την προηγούμενη κυβέρνηση, πως αν δεν πάρει μέτρα, θα καταλήξει σε διψήφιο έλλειμμα επί του ΑΕΠ.
Από μέρους μου η απορία είναι πως αν όντως ο κος Αλμούνια μπορούσε να κάνει μια τέτοια πρόβλεψη στα μέσα του περασμένου έτους, τότε τα στατιστικά στοιχεία, που χρησιμοποιούσε σαν βάση της πρόβλεψής του, δεν ήταν και τόσο εκτός πραγματικότητας. Κατά συνέπεια, γιατί τότε εξεμάνησαν οι υπεύθυνοι της ΕΕ, μεταξύ των οποίων ο κος αλμούνια, όταν ο κος Παπακωνσταντίνου τους παρουσίασε το 12.7 διψήφιο έλλειμμα και έπεσαν από τα σύννεφα; Και γιατί τώρα ζητάμε εν Ελλάδι να βρούμε μια "Ιφιγένεια" για να θυσιάσουμε, μέσω των προς οργάνωση Εξεταστικών Επιτροπών, ώστε να ικανοποιηθούν εταίροι της ΕΕ, ως νέα "Άρτεμις", για τα μαγειρεμένα στατιστικά, που όμως έδιναν στον κο Αλμούνια, έξι μήνες πριν τη δυνατότητα να προβλέψει το έλλειμμα;
Και κάτι ακόμα...Ο κος Αλμούνια γύρω στο τέλος Ιουνίου του 2009, απ' ότι υποδεικνύει στη δήλωση του, ζήτησε μέτρα από την προηγούμενη κυβέρνηση για ν' αποφύγει το διψήφιο έλλειμμα. Και παρ' ότι κανείς μπορεί να ψέξει τη κυβέρνηση Καραμανλή για πάρα πολλά, που δημιούργησαν την άθλια σημερινή εικόνα, υπήρξε ο σχεδιασμός ενός πακέτου μέτρων (ημιυπαίθριοι κλπ) και υπήρξε και η προσφυγή στις κάλπες στις αρχές του Φθινοπώρου, όπου το τέως κυβερνητικό κόμμα μιλούσε για άμεσο πάγωμα μισθών και μέτρα στο φορολογικό και ασφαλιστικό. Από το πακέτο μέτρων της κυβέρνησης Καραμανλή τίποτα δεν εφαρμόστηκε μετά την πτώση της. Και αυτό το ΕΤΑΚ ακόμα μπήκε στο χρονοντούλαπο. Η κυβέρνηση Καραμανλή είναι υπεύθυνη συνεπώς για τα 3/4 του 2009 και υπεύθυνη για την καταβαράθρωση της χώρας μέσω της πολιτικής μέσω δημοσκοπήσεων, που εν πολλοίς έπραξε. Αλλά υπάρχουν και υπεύθυνοι για αυτό το 1/4, το τελευταίο του 2009, που ομφαλοσκοπήσαμε και δεν κάναμε τίποτα για να τα φορτώσουμε όλα τα κακά απλά και ωραία στους προηγούμενους και μεις οι τωρινοί να έχουμε να δείξουμε μόνο βελτιώσεις και μάλιστα πιο εύκολες εφόσον θα φουσκώναμε αρκετά, έστω όσο μας έπαιρνε βρε αδελφέ, τα χάλια των άλλων. Και τον Αλμούνια νομίζαμε ότι τον είχαμε του χεριού μας τότε (δείτε άρθρα του κου Νικολόπουλου αλλά και άλλων σε ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ προ των εκλογών ... για να θυμηθείτε τι σχεδιασμοί υπήρχαν και τι υποθέσεις εργασίας γίνονταν).
Και εν τέλει, ποια ήταν πιο "μαγειρεμένα" στατιστικά στην πράξη; Αυτά με τα οποία ο κος Aλμούνια προέβλεπε από τον Ιούνιο το διψήφιο έλλειμμα ή αυτά που τελικά έδωσε ο κος Παπακωνσταντίνου, όπου το διψήφιο έλλειμμα ήταν κάπως μεγαλύτερο του αναμενομένου, γιατί στο σαμάρι του γαϊδάρου τα φορτώσαμε όλα με μιας, για να έχουμε το γαϊδούρι ανάλαφρο στις επόμενες διαδρομές (...αν αντέξει και δεν ψοφήσει);
Από μέρους μου η απορία είναι πως αν όντως ο κος Αλμούνια μπορούσε να κάνει μια τέτοια πρόβλεψη στα μέσα του περασμένου έτους, τότε τα στατιστικά στοιχεία, που χρησιμοποιούσε σαν βάση της πρόβλεψής του, δεν ήταν και τόσο εκτός πραγματικότητας. Κατά συνέπεια, γιατί τότε εξεμάνησαν οι υπεύθυνοι της ΕΕ, μεταξύ των οποίων ο κος αλμούνια, όταν ο κος Παπακωνσταντίνου τους παρουσίασε το 12.7 διψήφιο έλλειμμα και έπεσαν από τα σύννεφα; Και γιατί τώρα ζητάμε εν Ελλάδι να βρούμε μια "Ιφιγένεια" για να θυσιάσουμε, μέσω των προς οργάνωση Εξεταστικών Επιτροπών, ώστε να ικανοποιηθούν εταίροι της ΕΕ, ως νέα "Άρτεμις", για τα μαγειρεμένα στατιστικά, που όμως έδιναν στον κο Αλμούνια, έξι μήνες πριν τη δυνατότητα να προβλέψει το έλλειμμα;
Και κάτι ακόμα...Ο κος Αλμούνια γύρω στο τέλος Ιουνίου του 2009, απ' ότι υποδεικνύει στη δήλωση του, ζήτησε μέτρα από την προηγούμενη κυβέρνηση για ν' αποφύγει το διψήφιο έλλειμμα. Και παρ' ότι κανείς μπορεί να ψέξει τη κυβέρνηση Καραμανλή για πάρα πολλά, που δημιούργησαν την άθλια σημερινή εικόνα, υπήρξε ο σχεδιασμός ενός πακέτου μέτρων (ημιυπαίθριοι κλπ) και υπήρξε και η προσφυγή στις κάλπες στις αρχές του Φθινοπώρου, όπου το τέως κυβερνητικό κόμμα μιλούσε για άμεσο πάγωμα μισθών και μέτρα στο φορολογικό και ασφαλιστικό. Από το πακέτο μέτρων της κυβέρνησης Καραμανλή τίποτα δεν εφαρμόστηκε μετά την πτώση της. Και αυτό το ΕΤΑΚ ακόμα μπήκε στο χρονοντούλαπο. Η κυβέρνηση Καραμανλή είναι υπεύθυνη συνεπώς για τα 3/4 του 2009 και υπεύθυνη για την καταβαράθρωση της χώρας μέσω της πολιτικής μέσω δημοσκοπήσεων, που εν πολλοίς έπραξε. Αλλά υπάρχουν και υπεύθυνοι για αυτό το 1/4, το τελευταίο του 2009, που ομφαλοσκοπήσαμε και δεν κάναμε τίποτα για να τα φορτώσουμε όλα τα κακά απλά και ωραία στους προηγούμενους και μεις οι τωρινοί να έχουμε να δείξουμε μόνο βελτιώσεις και μάλιστα πιο εύκολες εφόσον θα φουσκώναμε αρκετά, έστω όσο μας έπαιρνε βρε αδελφέ, τα χάλια των άλλων. Και τον Αλμούνια νομίζαμε ότι τον είχαμε του χεριού μας τότε (δείτε άρθρα του κου Νικολόπουλου αλλά και άλλων σε ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ προ των εκλογών ... για να θυμηθείτε τι σχεδιασμοί υπήρχαν και τι υποθέσεις εργασίας γίνονταν).
Και εν τέλει, ποια ήταν πιο "μαγειρεμένα" στατιστικά στην πράξη; Αυτά με τα οποία ο κος Aλμούνια προέβλεπε από τον Ιούνιο το διψήφιο έλλειμμα ή αυτά που τελικά έδωσε ο κος Παπακωνσταντίνου, όπου το διψήφιο έλλειμμα ήταν κάπως μεγαλύτερο του αναμενομένου, γιατί στο σαμάρι του γαϊδάρου τα φορτώσαμε όλα με μιας, για να έχουμε το γαϊδούρι ανάλαφρο στις επόμενες διαδρομές (...αν αντέξει και δεν ψοφήσει);
Μπασκετικά προβλήματα
Γράφτηκε χθες (superbasket) ότι αρκετοί μπασκετμπολίστες του Πανιωνίου έχουν παράπονα για καθυστερήσεις στην πληρωμή τους και δεν αποκλείεται αποχή στο άμεσο μέλλον. Μάλιστα αναφέρθηκε ότι στη σημερινή προπόνηση θα υπήρχαν εξελίξεις και ίσως εκδηλωνόταν και η κίνηση της αποχής, λόγω και της αναβολής του πρωταθλήματος το Σαββατοκύριακο λόγω τελικού κυπέλλου, πράγμα που βολεύει για να εκδηλωθεί αυτή η διαμαρτυρία σε μια πρώτη φάση. Δεν έχω σχετική ενημέρωση για το αν και τι συνέβη τελικά.
Δυστυχώς το μπάσκετ είναι ένα φθίνον οικονομικά άθλημα και όχι μόνο στην Ελλάδα, αφού μεγάλα προβλήματα αντιμετωπίζουν οι σύλλογοι και σ' άλλες μπασκετικές χώρες όπως η Κροατία.
Όσο αφορά τη χώρα μας, σήμερα η ΕΕΑ έστειλε το "φιρμάνι" για αποβολή της Ολύμπια της Λάρισας από το πρωτάθλημα, αφού και πάλι δεν μπόρεσε να καλύψει την εγγυητική αποστολή. Γνωστά είναι τα προβλήματα και σε άλλους συλλόγους, όπως η ΑΕΚ και τα Τρίκαλα.
Για τον Πανιώνιο έχουμε πει ότι είναι σημαντικότερο να μην έχει οικονομικό άνοιγμα φέτος παρά κάποια καλή πορεία. Αλλά τα πράγματα δεν φαίνεται να πηγαίνουν καλά αφού ούτε ιδιαίτερα αρκετά διαρκείας πουλήθηκαν και δεν ξέρω αν η πληρότητα στο Αρτλακης αντιστοιχεί και σε ανάλογες εισπράξεις. Ούτε και χορηγός βρέθηκε απ' όσο ξέρω. Ίσως το μόνο που μένει είναι μια κίνηση ενίσχυσης μέσω κουπονιών σε κάποιον ή κάποιους ποδοσφαιρικούς αγώνες . Μπορεί και η περιπέτεια που περνάει ο τέως πλέον δήμαρχος Κουτελάκης να επηρεάσει αρνητικά αφου ήταν από τους βασικούς συντελεστές της φετινής προσπάθειας.
Ο μπασκετικός Πανιώνιος μας στήριξε ψυχικά σε πολύ πέτρινα χρόνια του συλλόγου και ακόμα και φέτος είναι ευπρόσωπος αγωνιστικά (με εξαίρεση την "ντροπή" με ΑΕΚ).
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ.
Περιμένουμε μια νέα υπόδειξη σχετικά με τον τρόπο πέραν των διαρκείας, που πλέον είναι αργά να προωθηθούν άλλο -εκτός και αν τα θεωρήσουμε κάτι σαν ακριβά κουπόνια- ή προωθηθούν με ανάλογη τιμή με βάση τα ματς που μένουν να διεξαχθούν. Ίσως είναι ένα σημείο που μπορεί να βοηθήσει και ο Πανιώνιος Κόσμος. Δεν θέλω να μπαίνω σε ξένα χωράφια, αλλά μπορεί ας πούμε τις εισπράξεις ή μέρος των εισπράξεων ενός τεύχους του, ο Πανιώνιος Κόσμος ν' ανακοινώσει ότι το προσφέρει στην μπασκετική ομάδα, βάζοντας μια έκτακτη αυξημένη τιμή, έστω με αφορμή μια προσφορά κάποιας σχετικής αφίσας ή με κουπόνια για διαγωνισμό προσφοράς μιας συλλεκτικής φανέλας. Υπάρχουν τρόποι, που πιστεύω μπορεί να προσφέρουν κάποια περαιτέρω ενίσχυση. Σίγουρα άλλοι είναι πιο καλοί σε τέτοια οργανωτικά θέματα από μένα και αναμένουμε να οργανώσουν μια τέτοια προσπάθεια.
Δυστυχώς το μπάσκετ είναι ένα φθίνον οικονομικά άθλημα και όχι μόνο στην Ελλάδα, αφού μεγάλα προβλήματα αντιμετωπίζουν οι σύλλογοι και σ' άλλες μπασκετικές χώρες όπως η Κροατία.
Όσο αφορά τη χώρα μας, σήμερα η ΕΕΑ έστειλε το "φιρμάνι" για αποβολή της Ολύμπια της Λάρισας από το πρωτάθλημα, αφού και πάλι δεν μπόρεσε να καλύψει την εγγυητική αποστολή. Γνωστά είναι τα προβλήματα και σε άλλους συλλόγους, όπως η ΑΕΚ και τα Τρίκαλα.
Για τον Πανιώνιο έχουμε πει ότι είναι σημαντικότερο να μην έχει οικονομικό άνοιγμα φέτος παρά κάποια καλή πορεία. Αλλά τα πράγματα δεν φαίνεται να πηγαίνουν καλά αφού ούτε ιδιαίτερα αρκετά διαρκείας πουλήθηκαν και δεν ξέρω αν η πληρότητα στο Αρτλακης αντιστοιχεί και σε ανάλογες εισπράξεις. Ούτε και χορηγός βρέθηκε απ' όσο ξέρω. Ίσως το μόνο που μένει είναι μια κίνηση ενίσχυσης μέσω κουπονιών σε κάποιον ή κάποιους ποδοσφαιρικούς αγώνες . Μπορεί και η περιπέτεια που περνάει ο τέως πλέον δήμαρχος Κουτελάκης να επηρεάσει αρνητικά αφου ήταν από τους βασικούς συντελεστές της φετινής προσπάθειας.
Ο μπασκετικός Πανιώνιος μας στήριξε ψυχικά σε πολύ πέτρινα χρόνια του συλλόγου και ακόμα και φέτος είναι ευπρόσωπος αγωνιστικά (με εξαίρεση την "ντροπή" με ΑΕΚ).
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ.
Περιμένουμε μια νέα υπόδειξη σχετικά με τον τρόπο πέραν των διαρκείας, που πλέον είναι αργά να προωθηθούν άλλο -εκτός και αν τα θεωρήσουμε κάτι σαν ακριβά κουπόνια- ή προωθηθούν με ανάλογη τιμή με βάση τα ματς που μένουν να διεξαχθούν. Ίσως είναι ένα σημείο που μπορεί να βοηθήσει και ο Πανιώνιος Κόσμος. Δεν θέλω να μπαίνω σε ξένα χωράφια, αλλά μπορεί ας πούμε τις εισπράξεις ή μέρος των εισπράξεων ενός τεύχους του, ο Πανιώνιος Κόσμος ν' ανακοινώσει ότι το προσφέρει στην μπασκετική ομάδα, βάζοντας μια έκτακτη αυξημένη τιμή, έστω με αφορμή μια προσφορά κάποιας σχετικής αφίσας ή με κουπόνια για διαγωνισμό προσφοράς μιας συλλεκτικής φανέλας. Υπάρχουν τρόποι, που πιστεύω μπορεί να προσφέρουν κάποια περαιτέρω ενίσχυση. Σίγουρα άλλοι είναι πιο καλοί σε τέτοια οργανωτικά θέματα από μένα και αναμένουμε να οργανώσουν μια τέτοια προσπάθεια.
Η Αναλαμπή
Αποδεικνύεται φέτος ότι η αναλαμπή που κάναμε ήταν ίσως το κρίσιμο εις βάρος μας χρονικό σημείο.
Γιατί; Γιατί επεξέτεινε την παραμονή Φερέρα, ο οποίος θεωρώ ότι έκανε αγγαρεία στον Πανιώνιο. Πιθανότατα σωστά θεωρούσε ότι με το υπάρχον υλικό δεν μπορούσε να πετύχει, θεωρούσε ότι η διοίκηση δεν ακολούθησε διάφορες επιλογές του, θεωρούσε αδιέξοδη την εφαρμογή του μικρού ρόστερ όπως έγινε στην πράξη και έψαχνε την πόρτα εξόδου μετά αποζημιώσεως ει δυνατόν. Έτσι δουλειά δεν γινόταν και μάλλον δεν υπήρχε επαφή παικτών, προπονητή και διοίκησης.
Όλα τα παραπάνω είναι υποθέσεις που ερμηνεύουν την τρέχουσα πραγματικότητα.΄Μπορεί τα πράγματα να ήταν/είναι αλλιώς αλλά τα αποτελέσματα να ήρθαν ίδια...
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω ότι στην αναλαμπή προσωπικά νοιώθω ότι εξαπατήθηκα από την εικόνα που έδωσε η ομάδα και ακόμα και τότε υπήρχαν και εδώ και αλλού φωνές που έβλεπαν τα προβλήματα (που εγώ δεν είδα τότε) και τα έλεγαν (πχ ακόμα και με πλήρη υπεροχή κερδίζαμε ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ χάνοντας αρκετές ευκαιρίες και τρώγοντας εύκολα γκολ και δεν είχαμε τρόπους ν' αλλάξουμε το παιχνίδι μας ανάλογα με τη ροή του αγώνα ή κάναμε λάθος επιλογές παικτών σε διάφορες θέσεις).
Αν αυτές τις φωνές που προείδαν πράγματα, κάπου τότε εγώ της έψεξα για γκρίνια ή για άδικη κριτική, θεωρώ σήμερα ότι έκανα λάθος και απολογούμαι.
Τι γίνεται τώρα;
Οι περισσότεροι θυμόμαστε ότι και πέρυσι έτσι είχαμε "κολλήσει" στο Β' γύρο. Και μας έπνιγε το άγχος. Τότε ο παίκτης με προσωπικότητα που είχαμε στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και βοήθησαν και μερικά "παλτά" που ήρθαν από τον πάγκο. Τώρα δεν έχουν τέτοιες λύσεις αλλά έχουμε τη λύση να μην αγχώσουμε πιο πολύ τους παίκτες και τον προπονητή απ' ότι είναι τώρα. Νομίζω στο ματς με την Καβάλα έγινε ένα τέτοιο βήμα, με την κερκίδα να σπρώχνει με τραγούδια και συνθήματα την ομάδα ως το τέλος και μετά την ισοφάριση και την αποβολή και το 2ο γκολ. Η ψυχραιμία ίσως είναι ο καλύτερος σύμβουλος στα δύσκολα. Μια ακόμα αναλαμπή χρειαζόμαστε άλλωστε.
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010
ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ...
Παραίτηση Κουτελάκη (απο sport-fm).
Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον κάποιοι δείχνουν να έχουν μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια και ευθιξία.
Όσο το θέμα αφορά τον Πανιώνιο, εκτός από τη Νέα Σμύρνη, είναι σαφής η σε όλα τα επίπεδα προβληματική κατάσταση που υπάρχει. Χωρίς στοιχεία δεν μπορεί κανείς όσο και αν το σκέφτεται, να μιλήσει για ξεκαθάρισμα παλιών λογαριασμών, που υποβόσκει στο παρασκήνιο. Πολλές επιχειρήσεις "καθαρά χέρια" ανοίγουν κάποιοι τελευταία. Πόσο, όσοι θέλουν να "καθαρίσουν", είναι οι ίδιοι καθαροί, θα το δείξει ο χρόνος.
Καλά ξεμπερδέματα στον κο Κουτελάκη. Για την πόλη και τον Πανιώνιο και πάλι ο χρόνος θα δείξει αλλά ίσως πρέπει να βλέπουμε ή να προσπαθούμε να δούμε και πίσω από τα τεκταινόμενα.
Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον κάποιοι δείχνουν να έχουν μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια και ευθιξία.
Όσο το θέμα αφορά τον Πανιώνιο, εκτός από τη Νέα Σμύρνη, είναι σαφής η σε όλα τα επίπεδα προβληματική κατάσταση που υπάρχει. Χωρίς στοιχεία δεν μπορεί κανείς όσο και αν το σκέφτεται, να μιλήσει για ξεκαθάρισμα παλιών λογαριασμών, που υποβόσκει στο παρασκήνιο. Πολλές επιχειρήσεις "καθαρά χέρια" ανοίγουν κάποιοι τελευταία. Πόσο, όσοι θέλουν να "καθαρίσουν", είναι οι ίδιοι καθαροί, θα το δείξει ο χρόνος.
Καλά ξεμπερδέματα στον κο Κουτελάκη. Για την πόλη και τον Πανιώνιο και πάλι ο χρόνος θα δείξει αλλά ίσως πρέπει να βλέπουμε ή να προσπαθούμε να δούμε και πίσω από τα τεκταινόμενα.
Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2010
To κισμέτ μας βαρύ - Αποκλεισμός "μαγική εικόνα" και συσσώρευση και νέων προβλημάτων
Τι να πω πια.. Λένε ότι η τύχη βοηθάει τους ικανούς και ίσως ήταν ανικανότητα εκτός από κακοτυχία το ότι δεν έκανε ο Μπάλαμπαν το 2-0 και αμέσως μετά γίνεται το 1-1 στο μόνο σοβαρό σουτ σε όλο τον κανονικό αγώνα της Καβάλας προς την εστία μας.
Και μετά έρχεται και το ξεγυρισμένο δοκάρι για να ολοκληρώσει το μενού. Μια ομάδα που μέσα στα προβλήματα της μεν, έπαιξε μπάλα δε και βρέθηκε σα μαγική εικόνα να αποκλείεται από τη λιτή αλλά όπως δείχνει το αποτέλεσμα ουσιαστική και τυχερή Καβάλα.
Και δε φτάνει ο αποκλεισμός...όλοι μιλάνε για μάλλον δύσκολο τραυματισμό στο γόνατο του Ριέρα. Ίσως οι φίλοι που ήθελαν ευκαιρίες για του Σιμώση και Λούκινα, σύντομα να έχουν την ικανοποίηση του αιτήματός τους.
Βαρύ το ριζικό του Πανιωνίου φέτος ή το κισμέτ αν θεωρήσουμε ότι όλα ξεκίνησαν μετά από εκείνο το ματς με την ΑΕΚ. Μας καταράστηκε ο Χατζηχρήστος και ξέρει ανατολίτικες βαριές κατάρες, που δεν φεύγουν με τίποτα φαίνεται.
Πέρα από το όποιο μαύρο χιούμορ, σίγουρα φτιάχνουμε και μόνοι μας την τύχη μας και παρά την καλή γενικά εικόνα, που είχαμε και τον άδικο βάση της απόδοσης των δυο ομάδων αποκλεισμό μας, οι κάποιες λεπτομέρειες, που από την αρχή της χρονιάς φαίνεται να μας βασανίζουν, συνεχίζουν να μας λείπουν.
Σήμερα φάνηκε επίσης ακόμα μια φορά πως η πίεση, που μεταφέραμε όλη τη βδομάδα στους παίκτες δεν είναι και ο καλύτερος αρωγός της προσπάθειάς τους. Και θα δικαιολογήσω γιατί. Ο Ριέρα πραγματικά φαινόταν να "σκίζεται" το παιδί και να υπερβάλλει εαυτόν τρέχοντας πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά, κόβοντας στην άμυνα, δημιουργώντας παιχνίδι και εν τέλει και σκοράροντας. Δεν είχε στο μυαλό του καμιά οικονομία δυνάμεων για να βγάλει το ματς. Στο μυαλό του υπήρχε μόνο το χρέος να αποδείξει στον κόσμο το πόσο πονάει την ομάδα. Το αποτέλεσμα ήταν να φύγει νωρίς και πιθανότατα να τον χάσουμε και αυτόν από τη συνέχεια. Και άλλοι φαίνονταν να παίζουν παράλογα, χωρίς να έχουν στο μυαλό και το ότι μπορεί να υπάρξει παράταση κλπ. Παίξαμε αξιόλογα, παίξαμε ηρωικά αλλά όχι έξυπνα. Και εν τέλει και αυτό στοίχισε και προστέθηκε στο κακό ριζικό μας και στη γκαντεμιά μας.
Για τον προπονητή θα ήθελα να κάνω μια δυο παρατηρήσεις. Πίστευα ότι θα ξεκινήσει τον Κούκετς και είναι νομίζω μετά το σημερινό παιχνίδι φανερό ότι ο Πανιώνιος με Κούκετς είναι άλλος Πανιώνιος. Είναι ίσως ο μόνος που μας έχει μείνει που ξέρει καλή μπάλα και παράγει παιχνίδι. Πιστεύω λοιπόν ότι χάσαμε ένα ημίχρονο χωρίς Κούκετς.
Φοβήθηκε τη ταχύτητα του Ονουάτσι ο κος Παράσχος και έβαλε τον Κοντοέ δεξιά αλλά τελικά δεχθήκαμε (με 10 παίκτες όμως) γκολ από τον Ονουάτσι, που ξέφυγε από τον Κοντοέ. Δεν ξέρω αν ο Γιόνσον θα στεκόταν καλύτερα δεξιά αλλά όπως έχουμε λειψανδρία και στα χαφ λόγω απουσίας και Νικολάου, δεν μπορώ να κατακρίνω το σχήμα, που ακολουθήθηκε. Για μια ακόμα φορά φάνηκε πολύ η έλλειψη κλασσικού φουνταριστού. Ιδίως στη φάση αυτή που αναγκαστικά σε μεγάλα διαστήματα παίζουμε με γιόμες, γίνεται έκδηλη η αδυναμία μας στη μεγάλη περιοχή του αντιπάλου.
Για τον Πρόεδρο θεωρώ ότι ξεκαθάρισε πράγματα και με την παρουσία του και με τη στάση του στους οπαδούς και με τα όσα είπε και δήλωσε.
Κακά τα ψέμματα, τα λάθη του τα έχουμε πει αλλά δεν παύει να είναι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος, που βάζει χρήματα στην ομάδα του, που δυστυχώς δεν έχει και πολλές βοήθειες και δεν του βγαίνουν και οι όποιες επιλογές του, έστω και από τύχη ρε παιδί μου... Τόσο πολύ δεν του βγαίνουν που ίσως κάποια στιγμή να έχει χάσει και την εμπιστοσύνη στην κρίση του. Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις να έχει φτάσει και στο ακραίο σημείο, να κάνει το αντίθετο απ' ότι σκέφτεται...
Σήμερα χάθηκε μια σημαντική μάχη, ίσως ο μόνος σημαντικός στόχος διάκρισης της χρονιάς. Τώρα έχουμε μπροστά μας τους ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ με αρχή στα Γιάννενα, γιατί αποκτήσαμε άλλου είδους στόχο δυστυχώς, δηλαδή το να σώσουμε την παρτίδα. Το κύπελλο αποδείχθηκε ιδιαίτερα φθοροποιό για μας και ελπίζω να μην αποδειχθούν χειρότερες οι επιπτώσεις του στο επόμενο ματς. Αναζητείται όμως και λίγο ν' αλλάξει η τύχη μας. Πόσα δοκάρια ακόμα, πόσες ευκαιρίες τετ-α-τετ και μετά γκολ του αντιπάλου; Πόσες φορές θα χάνουμε εμείς τις ευκαιρίες και θα σκοράρουν οι άλλοι; Είναι και θέμα ικανότητας σίγουρα. Είναι και θέμα καθαρού μυαλού επίσης. Αλλά και λίγη τύχη δεν θα έβλαπτε πια;
Και μετά έρχεται και το ξεγυρισμένο δοκάρι για να ολοκληρώσει το μενού. Μια ομάδα που μέσα στα προβλήματα της μεν, έπαιξε μπάλα δε και βρέθηκε σα μαγική εικόνα να αποκλείεται από τη λιτή αλλά όπως δείχνει το αποτέλεσμα ουσιαστική και τυχερή Καβάλα.
Και δε φτάνει ο αποκλεισμός...όλοι μιλάνε για μάλλον δύσκολο τραυματισμό στο γόνατο του Ριέρα. Ίσως οι φίλοι που ήθελαν ευκαιρίες για του Σιμώση και Λούκινα, σύντομα να έχουν την ικανοποίηση του αιτήματός τους.
Βαρύ το ριζικό του Πανιωνίου φέτος ή το κισμέτ αν θεωρήσουμε ότι όλα ξεκίνησαν μετά από εκείνο το ματς με την ΑΕΚ. Μας καταράστηκε ο Χατζηχρήστος και ξέρει ανατολίτικες βαριές κατάρες, που δεν φεύγουν με τίποτα φαίνεται.
Πέρα από το όποιο μαύρο χιούμορ, σίγουρα φτιάχνουμε και μόνοι μας την τύχη μας και παρά την καλή γενικά εικόνα, που είχαμε και τον άδικο βάση της απόδοσης των δυο ομάδων αποκλεισμό μας, οι κάποιες λεπτομέρειες, που από την αρχή της χρονιάς φαίνεται να μας βασανίζουν, συνεχίζουν να μας λείπουν.
Σήμερα φάνηκε επίσης ακόμα μια φορά πως η πίεση, που μεταφέραμε όλη τη βδομάδα στους παίκτες δεν είναι και ο καλύτερος αρωγός της προσπάθειάς τους. Και θα δικαιολογήσω γιατί. Ο Ριέρα πραγματικά φαινόταν να "σκίζεται" το παιδί και να υπερβάλλει εαυτόν τρέχοντας πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά, κόβοντας στην άμυνα, δημιουργώντας παιχνίδι και εν τέλει και σκοράροντας. Δεν είχε στο μυαλό του καμιά οικονομία δυνάμεων για να βγάλει το ματς. Στο μυαλό του υπήρχε μόνο το χρέος να αποδείξει στον κόσμο το πόσο πονάει την ομάδα. Το αποτέλεσμα ήταν να φύγει νωρίς και πιθανότατα να τον χάσουμε και αυτόν από τη συνέχεια. Και άλλοι φαίνονταν να παίζουν παράλογα, χωρίς να έχουν στο μυαλό και το ότι μπορεί να υπάρξει παράταση κλπ. Παίξαμε αξιόλογα, παίξαμε ηρωικά αλλά όχι έξυπνα. Και εν τέλει και αυτό στοίχισε και προστέθηκε στο κακό ριζικό μας και στη γκαντεμιά μας.
Για τον προπονητή θα ήθελα να κάνω μια δυο παρατηρήσεις. Πίστευα ότι θα ξεκινήσει τον Κούκετς και είναι νομίζω μετά το σημερινό παιχνίδι φανερό ότι ο Πανιώνιος με Κούκετς είναι άλλος Πανιώνιος. Είναι ίσως ο μόνος που μας έχει μείνει που ξέρει καλή μπάλα και παράγει παιχνίδι. Πιστεύω λοιπόν ότι χάσαμε ένα ημίχρονο χωρίς Κούκετς.
Φοβήθηκε τη ταχύτητα του Ονουάτσι ο κος Παράσχος και έβαλε τον Κοντοέ δεξιά αλλά τελικά δεχθήκαμε (με 10 παίκτες όμως) γκολ από τον Ονουάτσι, που ξέφυγε από τον Κοντοέ. Δεν ξέρω αν ο Γιόνσον θα στεκόταν καλύτερα δεξιά αλλά όπως έχουμε λειψανδρία και στα χαφ λόγω απουσίας και Νικολάου, δεν μπορώ να κατακρίνω το σχήμα, που ακολουθήθηκε. Για μια ακόμα φορά φάνηκε πολύ η έλλειψη κλασσικού φουνταριστού. Ιδίως στη φάση αυτή που αναγκαστικά σε μεγάλα διαστήματα παίζουμε με γιόμες, γίνεται έκδηλη η αδυναμία μας στη μεγάλη περιοχή του αντιπάλου.
Για τον Πρόεδρο θεωρώ ότι ξεκαθάρισε πράγματα και με την παρουσία του και με τη στάση του στους οπαδούς και με τα όσα είπε και δήλωσε.
Κακά τα ψέμματα, τα λάθη του τα έχουμε πει αλλά δεν παύει να είναι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος, που βάζει χρήματα στην ομάδα του, που δυστυχώς δεν έχει και πολλές βοήθειες και δεν του βγαίνουν και οι όποιες επιλογές του, έστω και από τύχη ρε παιδί μου... Τόσο πολύ δεν του βγαίνουν που ίσως κάποια στιγμή να έχει χάσει και την εμπιστοσύνη στην κρίση του. Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις να έχει φτάσει και στο ακραίο σημείο, να κάνει το αντίθετο απ' ότι σκέφτεται...
Σήμερα χάθηκε μια σημαντική μάχη, ίσως ο μόνος σημαντικός στόχος διάκρισης της χρονιάς. Τώρα έχουμε μπροστά μας τους ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ με αρχή στα Γιάννενα, γιατί αποκτήσαμε άλλου είδους στόχο δυστυχώς, δηλαδή το να σώσουμε την παρτίδα. Το κύπελλο αποδείχθηκε ιδιαίτερα φθοροποιό για μας και ελπίζω να μην αποδειχθούν χειρότερες οι επιπτώσεις του στο επόμενο ματς. Αναζητείται όμως και λίγο ν' αλλάξει η τύχη μας. Πόσα δοκάρια ακόμα, πόσες ευκαιρίες τετ-α-τετ και μετά γκολ του αντιπάλου; Πόσες φορές θα χάνουμε εμείς τις ευκαιρίες και θα σκοράρουν οι άλλοι; Είναι και θέμα ικανότητας σίγουρα. Είναι και θέμα καθαρού μυαλού επίσης. Αλλά και λίγη τύχη δεν θα έβλαπτε πια;
Μέτρα και "μέτρα"
Μέσα στον κυκεώνα των μέτρων για την οικονομία και για τις περικοπές του 14ου ή και 13ου μισθού κατ' επιταγή των Βρυξελλών, άκουσα ένα καλό μέτρο από τον "Πιτσιρίκο" στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ και σας το μεταφέρω. Για πάρα πολλά χρόνια τώρα γίνεται αυθαίρετη κατοχή τηλεοπτικών συχνοτήτων, οι οποίες είναι κρατικοί πόροι και για τις οποίες υποτίθεται ότι θα έπρεπε να υπάρχουν φόροι χρήσης και αδειοδοτήσεων. Δεν ξέρω κατά πόσον οι μονεταριστές των Βρυξελλών είναι ενήμεροι για τέτοιες ιδιαιτερότητες της ελληνικής οικονομίας, όταν ζητούν περικοπή μισθών, συντάξεων και επιδομάτων, αύξηση ΦΠΑ και φόρου καυσίμων. Πιθανότατα στις χώρες τους τέτοια θέματα είναι εδώ και δεκαετίες τακτοποιημένα. Εδώ;
Και δεν θα έπρεπε η κυβέρνηση να τονίζει σε κάθε περίπτωση ότι η σημερινή κατάντια δεν έχει δημιουργηθεί τόσο από τις υπερβολικές παροχές προς τους εργαζόμενους, που ζητούν τα Διευθυντήρια της Ευρωπαϊκής "Λέσχης Φίλων Ελλάδας" να μειωθούν αλλά από την ανικανότητα του κράτους να περιορίσει τον άναρχο πλουτισμό ενός 10-15% του πληθυσμού της χώρας, που θεωρούσε τιμή του και καμάρι του δεκαετίες τώρα να φοροδιαφεύγει, εισφοροδιαφεύγει και να τρώει και να πίνει προς τιμή των κορόιδων. Τα "κορόιδα" όμως θεωρούν απαραίτητο οι "φίλοι" μας να βάλλουν στη μέγγενη. Αλλά τι τους νοιάζει αυτούς; Απλά θέλουν να είναι σίγουροι ότι θα είναι εξασφαλισμένη η παραγγελία της επόμενης φρεγάτας και του επόμενου μαχητικού αεροσκάφους των βιομηχανιών τους...
Ναι, κάποτε ο Παπαδιαμάντης έγραφε τους "Έμπόρους των Εθνών". Μπορεί να μην εννοούσε ακριβώς αυτό που βλέπουμε σήμερα να συμβαίνει, αλλά ίσως το χαρακτηρίζει κάπως...
Και δεν θα έπρεπε η κυβέρνηση να τονίζει σε κάθε περίπτωση ότι η σημερινή κατάντια δεν έχει δημιουργηθεί τόσο από τις υπερβολικές παροχές προς τους εργαζόμενους, που ζητούν τα Διευθυντήρια της Ευρωπαϊκής "Λέσχης Φίλων Ελλάδας" να μειωθούν αλλά από την ανικανότητα του κράτους να περιορίσει τον άναρχο πλουτισμό ενός 10-15% του πληθυσμού της χώρας, που θεωρούσε τιμή του και καμάρι του δεκαετίες τώρα να φοροδιαφεύγει, εισφοροδιαφεύγει και να τρώει και να πίνει προς τιμή των κορόιδων. Τα "κορόιδα" όμως θεωρούν απαραίτητο οι "φίλοι" μας να βάλλουν στη μέγγενη. Αλλά τι τους νοιάζει αυτούς; Απλά θέλουν να είναι σίγουροι ότι θα είναι εξασφαλισμένη η παραγγελία της επόμενης φρεγάτας και του επόμενου μαχητικού αεροσκάφους των βιομηχανιών τους...
Ναι, κάποτε ο Παπαδιαμάντης έγραφε τους "Έμπόρους των Εθνών". Μπορεί να μην εννοούσε ακριβώς αυτό που βλέπουμε σήμερα να συμβαίνει, αλλά ίσως το χαρακτηρίζει κάπως...
Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2010
Κοιτώντας μπροστά
Πολλά ακούστηκαν γι' αδιάφορους παίκτες. Κι εγώ στις προηγούμενες αναρτήσεις μου έγραψα για ανικανότητα.
Ότι και να συμβαίνει, αυτούς έχουμε και μ' αυτούς θα προσπαθήσουμε. Ας το καταλάβουμε και ας καταλάβουμε ότι δεν είναι αδιάφοροι αλλά σε άθλια ψυχική κατάσταση που επηρεάζει την αγωνιστική τους απόδοση και δυστυχώς λόγω συγκυριών και χωρίς σωστούς προσανατολισμούς μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Δεν κατηγορώ τον Παράσχο γι' αυτό γιατί δυστυχώς από διάφορα (πχ αγώνα κυπέλλου με Καβάλα) χάθηκε πολύτιμος χρόνος να συντονιστεί η ομάδα.
Κακά τα ψέμματα, η ομάδα εδώ και καιρό κινείται από δυο άξονες. Ένας, οι απ' αριστερά προσπάθειες Τζαβέλα και τα στημένα του και ένας δεύτερος οι προσπάθειες από τον κεντρικό άξονα του Νικολάου. Το Τζαβέλα το χάσαμε σχεδόν ένα μήνα. Τώρα είχαμε και την απώλεια Νικολάου στο χθεσινό αγώνα και ελπίζω να επανέλθει από Τετάρτη. Ίσως η συνύπαρξη και των δυο να φέρει κάτι.
Το παιχνίδι μας είναι ιδιαίτερα προβλέψιμο και συνήθως περιμένουμε κανένα στημένο για να φέρει ο Τζαβέλας τη μπάλα στην περιοχή και να σηκωθεί κανένας Λάτκα, Μανιάτης ή Όμο για κεφαλιά. Να σωθούμε τώρα με τις κεφαλιές του Λάτκα, μάλλον απίθανο το βλέπω. Όσο για την ανάπτυξη παιχνιδιού από Ριέρα, φαντάζει τόσο αργός και φλύαρος τελευταία, που κατ' ουσίαν έχει αχρηστευθεί
Κάποιο φως αρχίζει να φαίνεται από Κούκετς και μάλλον αφού ο Λόλο είναι πια OFF φαντάζομαι ότι θ' αρχίσει να χρησιμοποιείται αριστερά με Ριέρα στη φυσική του θέση δεξιά.
Αλλά με τι φορ...Δυστυχώς ο Μπουβάλ φαίνεται να μη μπορεί το παιδί. Μακάρι να μπορέσει. Στη Δανία το είχε κάνει. Στον Πανθρακικό έβγαλε κάποια γκολ. Εδω; Ο Μπάλαμπαν είναι ο Μπάλαμπαν και κατά τη γνώμη μου όσα και να του σέρνουμε, όπως είμαστε, είναι αναγκαίος και ελπίζω κάποια στιγμή να του πιάσουν πράγματα. Ότι και να λέμε είναι ο μόνος που μπορεί να βάλλει μπάλα στο πλεκτό και με τις κινήσεις του αδειάζει και χώρους στις αντίπαλες άμυνες, άσχετα αν δεν μπορούμε τελευταία να το εκμεταλλευτούμε με τίποτα.
Σημαντικό ρόλο θα παίξει η δυνατότητα μας να μη χάνουμε εκτός, ναι ότι έκανε χθες ο Ηρακλής με μας. Εκεί θα παίξει ρόλο η άμυνα και ο τερματοφύλακας. Ίσως αυτό θ' αποδειχθεί το πιο καίριο σε αυτή τη φάση. Όλη τη χρονιά ήταν αχίλλειος πτέρνα η άμυνα. Μακάρι ο Παράσχος να τα καταφέρει καλύτερα από το Φερέρα σε αυτόν τον τομέα και ίσως εκεί να κριθούν όλα.
Ούτε άλλους παίκτες μπορούμε να πάρουμε τώρα, ούτε ο νέος προπονητής έχει κάνει κινήσεις που να χαρακτηριστούν προβληματικές. Αυτοί είμαστε και πάμε για ότι καλύτερο μπορούμε. Σε κάποια φάση του πρωταθλήματος δείξαμε να μπορούμε πολλά. Μπορούμε να το ξανακάνουμε. Ας βγάλουμε το άγχος από τα πόδια και τα μυαλά και ας δείξουμε μια στοιχειώδη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας. Ας κοιτάξουμε μπροστά.
Ότι και να συμβαίνει, αυτούς έχουμε και μ' αυτούς θα προσπαθήσουμε. Ας το καταλάβουμε και ας καταλάβουμε ότι δεν είναι αδιάφοροι αλλά σε άθλια ψυχική κατάσταση που επηρεάζει την αγωνιστική τους απόδοση και δυστυχώς λόγω συγκυριών και χωρίς σωστούς προσανατολισμούς μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Δεν κατηγορώ τον Παράσχο γι' αυτό γιατί δυστυχώς από διάφορα (πχ αγώνα κυπέλλου με Καβάλα) χάθηκε πολύτιμος χρόνος να συντονιστεί η ομάδα.
Κακά τα ψέμματα, η ομάδα εδώ και καιρό κινείται από δυο άξονες. Ένας, οι απ' αριστερά προσπάθειες Τζαβέλα και τα στημένα του και ένας δεύτερος οι προσπάθειες από τον κεντρικό άξονα του Νικολάου. Το Τζαβέλα το χάσαμε σχεδόν ένα μήνα. Τώρα είχαμε και την απώλεια Νικολάου στο χθεσινό αγώνα και ελπίζω να επανέλθει από Τετάρτη. Ίσως η συνύπαρξη και των δυο να φέρει κάτι.
Το παιχνίδι μας είναι ιδιαίτερα προβλέψιμο και συνήθως περιμένουμε κανένα στημένο για να φέρει ο Τζαβέλας τη μπάλα στην περιοχή και να σηκωθεί κανένας Λάτκα, Μανιάτης ή Όμο για κεφαλιά. Να σωθούμε τώρα με τις κεφαλιές του Λάτκα, μάλλον απίθανο το βλέπω. Όσο για την ανάπτυξη παιχνιδιού από Ριέρα, φαντάζει τόσο αργός και φλύαρος τελευταία, που κατ' ουσίαν έχει αχρηστευθεί
Κάποιο φως αρχίζει να φαίνεται από Κούκετς και μάλλον αφού ο Λόλο είναι πια OFF φαντάζομαι ότι θ' αρχίσει να χρησιμοποιείται αριστερά με Ριέρα στη φυσική του θέση δεξιά.
Αλλά με τι φορ...Δυστυχώς ο Μπουβάλ φαίνεται να μη μπορεί το παιδί. Μακάρι να μπορέσει. Στη Δανία το είχε κάνει. Στον Πανθρακικό έβγαλε κάποια γκολ. Εδω; Ο Μπάλαμπαν είναι ο Μπάλαμπαν και κατά τη γνώμη μου όσα και να του σέρνουμε, όπως είμαστε, είναι αναγκαίος και ελπίζω κάποια στιγμή να του πιάσουν πράγματα. Ότι και να λέμε είναι ο μόνος που μπορεί να βάλλει μπάλα στο πλεκτό και με τις κινήσεις του αδειάζει και χώρους στις αντίπαλες άμυνες, άσχετα αν δεν μπορούμε τελευταία να το εκμεταλλευτούμε με τίποτα.
Σημαντικό ρόλο θα παίξει η δυνατότητα μας να μη χάνουμε εκτός, ναι ότι έκανε χθες ο Ηρακλής με μας. Εκεί θα παίξει ρόλο η άμυνα και ο τερματοφύλακας. Ίσως αυτό θ' αποδειχθεί το πιο καίριο σε αυτή τη φάση. Όλη τη χρονιά ήταν αχίλλειος πτέρνα η άμυνα. Μακάρι ο Παράσχος να τα καταφέρει καλύτερα από το Φερέρα σε αυτόν τον τομέα και ίσως εκεί να κριθούν όλα.
Ούτε άλλους παίκτες μπορούμε να πάρουμε τώρα, ούτε ο νέος προπονητής έχει κάνει κινήσεις που να χαρακτηριστούν προβληματικές. Αυτοί είμαστε και πάμε για ότι καλύτερο μπορούμε. Σε κάποια φάση του πρωταθλήματος δείξαμε να μπορούμε πολλά. Μπορούμε να το ξανακάνουμε. Ας βγάλουμε το άγχος από τα πόδια και τα μυαλά και ας δείξουμε μια στοιχειώδη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας. Ας κοιτάξουμε μπροστά.
Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010
ΠΑΝικανος-Ηρακλής 0-0
Ένα μείγμα ανικανότητας και ατυχίας είχε σαν αποτέλεσμα το σημερινό 0-0 του Πανιωνίου με τον Ηρακλή.
Η ομάδα του Πανιωνίου δεν ήταν σε θέση να κερδίσει τον ελλειπή στην άμυνα Ηρακλή, που έπαιξε για ενάμισι ημίχρονο με 10 παίκτες. Ίσως και άλλο ένα ημίχρονο να παίζαμε, να μη βγάζαμε γκολ.
Η αλήθεια είναι ότι όπως παίζει ο Πανιώνιος φέτος, μπορεί να ήταν και μειονέκτημα η αποβολή του παίκτη του Ηρακλή γιατί σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε δείξει να μπορούμε εύκολα να τα βγάλουμε πέρα με κλειστές άμυνες (και μάλιστα σαν αυτή που ένας μάστορας των αποτελεσμάτων σαν τον Μπουμπένκο έστησε απέναντί μας), έστω και αν δυο βασικοί αμυντικοί του Ηρακλή απουσίαζαν.
Ας μη ξεχνάμε ότι αυτός ο Πανιώνιος μόνο από σύμπτωση κατάφερε ν' αποκλείσει μια από τις όχι καλύτερες φέτος ομάδες της Β' Εθνικής, το Θρασύβουλο, στις καθυστερήσεις, χωρίς να μπορεί να προσπελάσει ούτε εκείνη την άμυνα.
Δεν έφθανε η ανικανότητά μας, προστέθηκε σε καίριες φάσεις σήμερα και η ατυχία, όπου η μπάλα ξέχασε σε ποιο είδος παιχνιδιού παιζόταν και αντί ποδοσφαίρου προτίμησε καραμπόλες μπιλιάρδου.
Δεν φημίζομαι για τις βαθιές γνώσεις μου που να κάνουν τις αναλύσεις μου λεπτομερείς και εμπεριστατωμένες. Ένας απλός φίλαθλος είμαι. Αλλά τι μπορεί να πει κανείς για τον αγώνα αυτό με τις "γιόμες" και τα "ταμπούρια"; Ο κος Παράσχος θα πρέπει να θυμήθηκε ένα παρόμοιο δικό του περυσινό αγώνα της Ξάνθης με το Θρασύβουλο νομίζω, που οι αντίπαλοί του και πάλι έμειναν 10 για μεγάλο χρονικό διάστημα και όμως και τότε η Ξάνθη έμεινε στο 0 (πολύς Θρασύβουλος έπεσε σε αυτή την ανάρτηση...Μήπως αντί για τον αγώνα, μέρα που ήταν, θα ήταν καλύτερα ν'΄ανέβω για καμιά μπριζόλα στη Χασιά;).
Όσο για τους παίκτες μας, κάποιοι προσπάθησαν πολύ, κάποιοι είναι πραγματικά χώμα και περισσότερο όσο αφορά το ηθικό τους πιστεύω. Δεν ήταν αδιάφοροι αλλά δεν μπορούσαν. Και αυτό είναι το χειρότερο δυστυχώς.
Ο Πανιώνιος είναι σε βαθιά αγωνιστική κρίση και πλέον κινδυνεύει πολύ σοβαρά. Το ματς στα Γιάννενα αναδεικνύεται σε κρισιμότατο και αν μη τι άλλο, αναζητείται απάντηση στο αν έχουμε απλά ξεχάσει να νικάμε ή έχουμε ξεχάσει και να μην χάνουμε. Υπονοώ ότι το λιγότερο που απαιτείται είναι να μην χάσουμε. Αν και αυτό δεν το μπορέσουμε, τότε είναι πολύ πιθανόν οι διαδικτυακές κυανέρυθρες συζητήσεις την επόμενη περίοδο ν' αφορούν άλλη κατηγορία ίσως και άλλο Πανιώνιο.
ΥΓ-1: Σε τέτοιες περιπτώσεις το πιο δύσκολο κομμάτι είναι να ακούς διάφορα βγαίνοντας από το γήπεδο. Τι για Τσακίρη που έδιωξε το Τζιμπούρ (...) ακούσα, τι για Φερναντέζ..., τι για Πρόεδρο που δεν πατάει στο γήπεδο να δει την ομάδα του (ξεχνώντας την επίθεση εναντίον του την προηγούμενη βδομάδα στο Περιστέρι από οπαδούς του αντιπάλου), τι για Τσακίρη νέο Ερμείδη ...
Από αυτό το blog έχουμε επισημάνει ότι υπάρχουν μεγάλες αστοχίες του Προέδρου, αλλά η Πανιώνια ιδιαιτερότητα μάλλον κακό κάνει στο να εξαντλείται στην αυτοχειρία και μάλιστα σε θέματα που αδικούν πρώτους όσους τα λένε.
Τώρα μια παρατήρηση κάποιου, ότι ο Ρεκόμπα για 30' θα στο έπαιρνε αυτό το ματς, εμένα μου φαίνεται σωστή. Και από ένα φίλο της ομάδας, που φαινόταν σοβαρότατος άνθρωπος άκουσα την αντίρρηση, "μα δεν είχε προσφέρει καθόλου ο Ρεκόμπα φέτος και ήταν σωματικά αδύνατον να προσφέρει;". Βδομάδες τώρα παρακολουθούμε το Ρεκόμπα να κάνει ρεκόρ ασσιστ στο πρωτάθλημα Ουρουγουάης και να βγάζει τους αγώνες. Ναι ο ίδιος Ρεκόμπα έσωσε πέρυσι τον Πανιώνιο, που στην ίδια περίοδο είχε παρόμοια κατρακύλα. Αλλά αυτά λέγανε στους φίλους της ομάδας, αυτά είπε στην απορία του και ο συμπαθέστατος φίλος (και ας με συγχωρέσει αν βλέπει αυτό το blog .. γιατί του απάντησα κάπως έντονα, γνωστοποιώντας του αυτά που μαθαίνουμε για το Ρεκόμπα).
Αλλά το θέμα δεν είναι τι έγινε στραβά πλέον. Το θέμα είναι μπορούμε; Μένει να το δείξουμε στα Γιάννινα ή να πνιγούμε στη Λίμνη. Και ας έχουμε πια υπ' όψη, ότι είμαστε πολύ χειρότερα απ' ότι στον Α' γύρο στο ίδιο σημείο (3 βαθμοί στο Β' γύρο έναντι 8 στον Α΄). Και τότε γυρίσαμε τα στραβά αλλά τώρα αρχίζει η θηλιά να δένεται άσχημα.
ΥΓ-2: Δίκαιος ο θυμός των 500, που αποδοκίμασαν μετά τον αγώνα. Βέβαια πόσο ευθύνη έχει ο Παράσχος για όλα αυτά είναι κάτι που σε πιο ήρεμες φάσεις, ο οπαδός του Πανιωνίου θα πρέπει να το ξανασκεφτεί.
Μακάρι οι αποδοκιμασίες να έβγαζαν κάτι θετικό. Δυστυχώς οι ενδείξεις είναι ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ και ΟΧΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ. Να θυμίσω δήλωση off the record Ριέρα μετά την ήττα απο την Καβάλα. Του αναφέρουν για τον αντίπαλο τον επόμενο στο κύπελλο, το Θρασύβουλο (πάλι εκεί πήγα...Κάτι τρέχει...) και του λένε ότι πρόκειται για έναν σαφώς πιο εύκολο αντίπαλο από την Καβάλα. Απαντώντας ο Ριέρα αναφέρει "να δούμε γιατί έτσι όπως είμαστε, κανένας δεν είναι πια εύκολος".
ΥΓ-3: Δηλώσεις Παράσχου από sentragoal. Λέει το λογικό ότι οι παίκτες είναι ντεφορμέ και όχι αδιάφοροι. Τώρα για την κόπωση στην Καβάλα, για την Καβάλα την ίδια δεν φάνηκε (βέβαια ως γηπεδούχος ταλαιπωρήθηκε λιγότερο) και έριξε δυο γκολ στον ΠΑΟ εκτός έδρας...
Σημειώνω και μια ακόμα φράση του:
"Αν πιστεύετε ότι υπάρχουν λύσεις να μου τις πείτε και εμένα. Εδώ κάναμε τον Μανιάτη και τον Όμο χαφ".
Οι αποδέκτες είναι αφ' ενός οι μέσα στον καημό τους φωνασκούντες οπαδοί αλλά και η διοίκηση. Κε Τσακίρη, δεν μπορούν οι προπονητές να βγάζουν λαγούς από καπέλα. Πως να το κάνουμε...Όταν επέμενες στο μικρό ρόστερ με τους άπειρους νεανίες, δεδομένου ότι λες πως δεν ξέρεις από ποδόσφαιρο, ρώτησες το Δον να εισηγηθεί ή και αυτόν τον έγραψες, κοιτώντας μόνο το οικονομικό κομμάτι; Γιατί και ο Δον Πραλίνας φεύγοντας διαμαρτυρόταν για το ότι δεν ακούγονταν οι επιλογές του.
ΥΓ-4: Σε άλλο blog γράφτηκε από τον οικοδεσπότη, κάτι που τα λέει όλα.
"Δεν έχει σημασία να μάθω ποιός φταίει αυτή τη στιγμή. Θέλω να σωθεί η ομάδα και όλα τα υπόλοιπα θα τα βρούμε".
Το να ξεσπάσουμε στους παίκτες, που μόνο η στενοχώρια όλων μας ή η προκατάληψη κάποιων από μας, μπορεί να τους χαρακτηρίζει αδιάφορους (ανήμπορους ίσως...) και στον προπονητή με το αντικειμενικά μικρότερο μερίδιο ευθύνης για όσα συμβαίνουν, δεν θα φέρει κανένα συν. Προέχει η ενίσχυση της προσπάθειας για τη σωτηρία.
Ο απών σήμερα Πρόεδρος, περιμένω αύριο να δώσει το παρόν δίπλα σε παίκτες και προπονητές ΟΠΩΣ ΟΦΕΙΛΕΙ και πρώτος να δώσει το έναυσμα για την τελική προσπάθεια να σωθεί ότι μπορεί να σωθεί. ΚΑΙ ΟΦΕΙΛΕΙ ΑΚΟΜΑ, ΣΑΝ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ, ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ. ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΥΘΙΣΘΟΥΜΕ ΑΣ ΈΙΝΑΙ ΣΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΙΟΥ ΤΟΥ.
Ο κόσμος και σήμερα παρέμεινε δίπλα στην ομάδα κατά τη διάρκεια του αγώνα ως το τέλος και υπέμεινε αυτό που έβλεπε(εκτός ίσως από ενα-δυο συνθήματα, που και αυτά εξέφρασαν την πίκρα πιο πολύ από την αποδοκιμασία).
Ας μην πιαστούμε από το τι έγινε μετά τον αγώνα και μόνο. Γι' αυτό τον κόσμο, που παραμένει αρωγός της ομάδας, οφείλουν όλοι οι παράγοντές της να τα δώσουν όλα πια για να μην πιεί όλο το φετινό φαρμάκι.
ΚΑΝΕΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΣΑΣ, παίκτες, προπονητές και Πρόεδροι.
Αν ρίξετε την ομάδα θα έχετε γράψει πραγματικά την πιο μαύρη της σελίδα, γιατί θα το κάνετε όχι λόγω της αποδιοργάνωσης και της εγκατάλειψης που είχε οδηγήσει στους προηγούμενους υποβιβασμούς, αλλά γιατί το σύλλογο τον είδατε στιγνά σαν επιχείρηση και μάλιστα χωρίς να έχετε την ικανότητα αυτή την επιχείρηση να την διαχειριστείτε με στοιχειώδη γνώση του αντικειμένου της.
Ίσως είναι βαριά τα λόγια μου αυτά αλλά λυπάμαι γιατί τείνουν να επαληθευτούν. Αγωνισθείτε λοιπόν για να τα διαψεύσετε.
ΥΓ-5:
ΜΑΝΙΑΤΗΣ: "...ξέρουμε ότι είστε μαζί μας και μας στηρίζετε και θα πεθάνουμε μέσα στο γήπεδο για την ομάδα..."
Δώστε τα όλα ως το τέλος. Ότι και να γίνει, να έχουμε το κεφάλι ψηλά. Ο αρχηγός μέσα από τα δάκρυά του δίνει το σύνθημα για την τελική προσπάθεια. Μένει όλοι όσοι ηγούνται αυτής της ομάδας να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Και ο κόσμος πέρα από την πίκρα του και τη στενοχώρια του είναι δίπλα στην ομάδα. Δώστε τα όλα ως το τέλος.
ΥΓ-6: Δεν είναι ώρα για τέτοια, αλλά τα περί δημοσίων υπαλλήλων και λοιπά παρόμοια, απλός αποπροσανατολισμός είναι. Και όταν βρουν όσοι τα λένε αυτά στο "μικρό ρόστερ" του Προέδρου τους μαχητές που δεν παίζουν, να μας τους πουν και μας να τους μάθουμε. Εκτός και αν γουστάρουν τώρα στο τέλος να φορτώσουν στους ώμους των πιτσιρικάδων τα άγη άλλων.
Πανιώνιος-Κολοσσός 83-74. Νίκη ναι, Διαφορά όχι.
Τα δεκάλεπτα: 25-13, 40-33, 60-47, 83-74
Πανιώνιος (Νέναντ Μάρκοβιτς): Ράις 9, Μπράιαντ 17, Ζορόσκι 11 (1), Παπανικολάου 3 (1), Γιαννόπουλος 4, Χαριτόπουλος 6, Καλαμπόκης 14 (1), Ερτσέγκ 4, Παραγιός 5, Αθηναίου, Έλντερ.
Κολοσσός Ρόδου (Γιάννης Σφαιρόπουλος): Χάρις 17 (1), Παντελιάδης, Βασίλιεβιτς 6, Ζαρας 6, Ασημακόπουλος 7, Ντόζιερ 8 (1), Χαρίσης 2, Τσάμης 15 (1), Παππάς 8 (1), Μοντς 5.
Στατιστικά από Galanis Sports Data.
Νίκη με άνεση αλλά με μάλλον απαράδεκτη χαλαρότητα, που στο τέλος είχε σαν αποτέλεσμα να μην καλύψει ο Πανιώνιος τη διαφορά του πρώτου αγώνα της Ρόδου.
Στατιστικά η νίκη φαίνεται να επιτεύχθηκε από τα πολλά λάθη του αντιπάλου και τα λίγα δικά μας. Η ευστοχία της ομάδας δεν ήταν ικανοποιητική ούτε και η επίδοση στα ριμπάουντς, ενώ ο Έρτσεκ για ένα ακόμα αγώνα έδειξε ντεφορμέ και κινήθηκε σε πάρα πολύ χαμηλά επίπεδα. Η προσπάθεια να φέρουμε το ματς κάτω από τα καλάθια πάντως πέτυχε αλλά το να μην μπορούμε, τις διαφορές που αποκτήσαμε, να τις κρατήσουμε, δείχνει το λιγότερο έλλειψη συγκέντρωσης όπως ανέφερε και στη συνέντευξη του, ο προπονητής της ομάδας Νέναντ Μάρκοβιτς (μήπως και αδιαφορία κάποιων;).
Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2010
Επιστροφή στη Σμύρνη
Σύμφωνα με δημοσίευμα στη Sentragoal, στα πλαίσια του εορτασμού των 120 χρόνων από την ίδρυσή του, ο Πανιώνιος ... θα επιστρέψει ... στη Σμύρνη για να αγωνιστεί με την τοπική Αλτάι στο γήπεδο που έπαιζε ως την καταστροφή.
Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2010
Η κακιά μέρα ...
«Θέλουμε να αποδείξουμε στο παιχνίδι αυτό ότι η άσχημη εμφάνιση προήλθε από την κακιά ημέρα που βρέθηκε η ομάδα και δεν είναι η πραγματική της αξία. Ξέρουμε ότι ο κόσμος μας είναι στενοχωρημένος, αλλά θέλουμε να έρθει στο γήπεδο να βοηθήσει τις προσπάθειές μας κι εμείς, από την πλευρά μας, θα δώσουμε το 100% των δυνατοτήτων μας κατακτώντας τη σημαντική αυτή νίκη».
Τάδε έφη Νέναντ Μάρκοβιτς για την ντροπή του αγώνα με την ΑΕΚ και για τον επερχόμενο αγώνα με τον Κολοσσό Ρόδου.
Και είναι σίγουρο, πως ο κόσμος, που πονάει την ομάδα, θα έρθει να την βοηθήσει, αλλά, Νέναντ να μας επιτρέψεις ν' αμφιβάλλουμε για την κακιά μέρα και για πολλά άλλα, που δεν μπορούμε να τα εξωτερικεύσουμε. Για το μόνο που δεν αμφιβάλλουμε είναι για την αγάπη του κόσμου για την ομάδα, ίσως μετά το ματς με την ΑΕΚ να μην μπορούμε ν' αμφιβάλλουμε και για την αγάπη κάποιων από τους παίκτες για τη φανέλα τους, όπως ο Καλαμπόκης. Για πολλά άλλα θα υπάρχουν ερωτηματικά. Ας ελπίσουμε βέβαια να μην είναι πάγια η εικόνα του Πανιωνίου, αυτή που έδειξε με την ΑΕΚ γιατί τότε μεν τα ερωτηματικά θ' απαντηθούν αλλά με τέτοιο τρόπο που ίσως μας βάζει σε περιπέτειες.
Τάδε έφη Νέναντ Μάρκοβιτς για την ντροπή του αγώνα με την ΑΕΚ και για τον επερχόμενο αγώνα με τον Κολοσσό Ρόδου.
Και είναι σίγουρο, πως ο κόσμος, που πονάει την ομάδα, θα έρθει να την βοηθήσει, αλλά, Νέναντ να μας επιτρέψεις ν' αμφιβάλλουμε για την κακιά μέρα και για πολλά άλλα, που δεν μπορούμε να τα εξωτερικεύσουμε. Για το μόνο που δεν αμφιβάλλουμε είναι για την αγάπη του κόσμου για την ομάδα, ίσως μετά το ματς με την ΑΕΚ να μην μπορούμε ν' αμφιβάλλουμε και για την αγάπη κάποιων από τους παίκτες για τη φανέλα τους, όπως ο Καλαμπόκης. Για πολλά άλλα θα υπάρχουν ερωτηματικά. Ας ελπίσουμε βέβαια να μην είναι πάγια η εικόνα του Πανιωνίου, αυτή που έδειξε με την ΑΕΚ γιατί τότε μεν τα ερωτηματικά θ' απαντηθούν αλλά με τέτοιο τρόπο που ίσως μας βάζει σε περιπέτειες.
Μια στο καρφί και μια στο πέταλο ... Ήταν στραβό το κλήμα αλλά το τρώει και ο γάϊδαρος.
Νέα σημερινή δήλωση του κου Ρεν μεταξύ άλλων αναφέρει(nooz.gr):
"... το κύριο δίδαγμα από αυτή την κρίση είναι ότι απαιτείται επειγόντως βαθύτερη και διευρυμένη επιτήρηση των οικονομικών πολιτικών, συμπεριλαμβανομένου του έγκαιρου εντοπισμού και της έγκαιρης αντιμετώπισης των ανισορροπιών, με στόχο να διασφαλιστεί καλύτερα η μακροοικονομική σταθερότητα στην ευρωζώνη".
Ο κος Ρεν μας λέει ότι θα γίνουν καλύτεροι στην πρόληψη τέτοιων προβλημάτων, όπως αυτό της Ελλάδος (...και όχι μόνο...) όταν δεν μπορούν (..ή δεν θέλουν...) στην παρούσα φάση να αντιδράσουν γρήγορα και αποφασιστικά στον ήδη εκδηλωθέν και υπάρχον πρόβλημα και έχουν απολέσει σε γενικές γραμμές τη δυνατότητα συντονισμένων, αποφασιστικών και έγκαιρων κινήσεων, που αν μη τι άλλο θα αποφόρτιζαν την κατάσταση. Θα μπορέσουν την πρόληψη όταν αδυνατούν στην θεραπεία της νόσου; Ναι στην ιατρική κάποιες φορές γίνεται ... Στην πολιτική της Ευρωπαϊκής συνάθροισης συμφερόντων;
Μια "χαλαρής διασύνδεσης λέσχη" που σκέφτεται και ξανασκέφτεται την όποια κίνησή της και που φάσκει και αντιφάσκει.
Δείτε μετά την, υποτίθεται, πανηγυρική ανακοίνωση στήριξης της Ελλάδος χθες, τι αφήνουν πηγές της ΕΕ να διαρρέει "από την πίσω πόρτα" ανεπισήμως:
"Δεν θα περίμενα τίποτε (συγκεκριμένο ως προς την οικονομική βοήθεια) στο Ecofin της επόμενης εβδομάδας", δήλωσε η πηγή που ζήτησε να μην κατονομασθεί διότι δεν είναι εξουσιοδοτημένη να κάνει δηλώσεις για τη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
"Οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπαθούν να διατηρήσουν όσο το δυνατόν υψηλότερα την πίεση επί της Ελλάδας, όπως και επί της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, ώστε να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν τώρα", δήλωσε η πηγή.
Η απροθυμία να προτείνουν πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας γρήγορα βασίζεται στο γεγονός ότι οι (Ευρωπαίοι) ηγέτες αισθάνονται ότι "εξαπατήθηκαν" από την Ελλάδα επί χρόνια με ανακριβή στατιστικά στοιχεία και αθέτηση υποσχέσεων, πρόσθεσε η πηγή".
Μια στο καρφί λοιπόν και μια στο πέταλο. Δεν έχουν άδικο ότι, όχι τα τελευταία χρόνια, αλλά από την είσοδο της Ελλάδος στην πάλαι ποτέ ΕΟΚ, η πολιτική μας δεν ήταν να σοβαρευτούμε και να εκμεταλλευτούμε πόρους για να φτιάξουμε την οικονομία μας σε γερά θεμέλια, αλλά αντίθετα ξοδέψαμε πακέτα επί πακέτων επιχορηγήσεων σε χρηματοδότηση "ημετέρων" και σε αντιπαραγωγικά έργα βιτρίνας, σε εικονικά εκπαιδευτικά προγράμματα και στην καλύτερη περίπτωση σε έργα, που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν για την ανάπτυξη της χώρας σε συνδυασμό με άλλες πολιτικές όμως (που στις περισσότερες περιπτώσεις αυτά τα έργα "μαράζωσαν", ή δεν τα εκμεταλλευτήκαμε όπως χρειαζόταν). Και πέρα απ' αυτό, αναγκαστικά "χάσαμε" και τους παραδοσιακούς πόρους της οικονομίας, που αποτελούμενοι κυρίως από προϊόντα ή υπηρεσίες χαμηλού κόστους παραγωγής δεν μπορούν να σταθούν μέσα στη "βαριά" οικονομία της ΟΝΕ και στην ύπαρξη του "σκληρού" Ευρώ.
Και περαιτέρω ποτέ σχεδόν δεν στηριχθήκαμε αξιόλογα στα χίλια δυο προβλήματα γειτνίασης, που σχεδόν μόνο η Ελλάδα μέσα στην ΕΕ αντιμετωπίζει και που την ανάγκαζαν και την αναγκάζουν να αιμορραγεί διαρκώς για αγορές πανάκριβων στρατιωτικών εξοπλισμών. Και ποτέ δεν στηριχθήκαμε σε αυτό το ζήτημα γιατί οι πιο ισχυροί εταίροι μας και ανταγωνιστικοί έμποροι όπλων, μας έβλεπαν σα ένα μικρό αλλά αξιόλογο πελάτη, που θα έκαναν οτιδήποτε για να τον απομυζούν και να στηρίζουν τις σχετικές βιομηχανίες τους.
Πρόσφατα άνοιξαν αρχεία του Φόρεϊν Όφις, που αποκαλύπτουν συνομιλίες Καραμανλή - Θάτσερ το 1979. Ο μακαρίτης Καραμανλής είχε στόχο στην επίσκεψή του εκείνη να ζητήσει τη Βρετανική στήριξη για την είσοδο της Ελλάδος στην ΕΟΚ και για το Κυπριακό. Η σιδηρά κυρία σχεδόν ευθέως έβαζε θέμα αντισταθμιστικής αγοράς στρατιωτικών εξοπλισμών από την και τότε σε κρίση ευρισκόμενη μικρή Ελλάδα (αν ενθυμούμαι καλά, εμαίνετο πετρελαϊκή κρίση) για να προσφέρει σε αντάλλαγμα την όποια υποστήριξή της στα συγκεκριμένα ελληνικά θέματα.
Αυτή η συμπεριφορά υπήρχε όσο η χώρα μας είχε δυνατότητες με όποιο κουτσό στραβό τρόπο να αγοράζει και ν' αποτελεί μια έστω μικρή και περιφερειακή αγορά προϊόντων των εταίρων μας.
Η Ελλάδα τώρα καλείται να πληρώσει ακριβά 30 χρόνια, που ένα ποσοστό του πληθυσμού της διήγε σε ευδαιμονισμό δανεικού πλούτου και δυστυχώς καλείται πρώτο και καλύτερο το άλλο ποσοστό του πληθυσμού της, ναι αυτό χωρίς τα τζίπ και τις πισίνες και τα γιώτ, να πληρώσει τα σπασμένα προκλητικών αετονύχηδων και αμετροεπών πολιτικών και όπως δείχνουν τα μέτρα σε πολλές περιπτώσεις να τα πληρώσει άδικα κατ' αναλογία των δυνατοτήτων του. Επίσης η δυστυχία είναι ότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, οι θυσίες γίνονται χωρίς την ελπίδα βελτιώσεων, που θα γίνουν ορατές σε λογικό χρόνο και στον κόσμο και όχι μόνον στους δανειστές και στηρίζοντες τα μέτρα και χωρίς μακροπρόθεσμους στόχους πέραν της περικοπής δαπανών και της άγριας φορολόγησης. Πως να γίνει κε Αλμούνια και κε Ρεν ανταγωνιστική μια οικονομία που δεν παράγει πια τίποτα και που καμμιά επένδυση δεν μπορεί να γίνει υπό τις παρούσες συνθήκες; Είναι σαφές ότι οι προτάσεις ευελπιστούν να κάνουν ελκυστική την Ελλάδα σαν χώρα με πολύ χαμηλά μεροκάματα και μικρές παροχές στους εργαζόμενους. Λίγο αργότερα, το πιθανότερο θα είναι ότι τα πράγματα ελπίζετε να είναι ακόμα καλύτερα για τους όποιους επενδυτές ενδιαφέρονται για φτηνό εργατικό δυναμικό (και πιθανότατα με αρκετή εξειδίκευση και τυπικά προσόντα που πολλοί έχουν στη γενιά των 700 (???) Ευρώ) μέσα από στρατιές ανέργων, που θα δημιουργηθούν.
Σήμερα η Ελλάδα της απατηλής χλιδής 30 χρόνων καλείται να πληρώσει τον λανθασμένο τρόπο με τον οποίο συμμετείχε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάποιοι σαφώς οδήγησαν τον Ελληνικό λαό σε δρόμους, που στην αργκό θα τους χαρακτηρίζαμε με το γνωστό "ότι φάμε, ότι πιούμε...". Αυτοί οι κάποιοι, εν ζωή και μη, θα λάβουν την τιμωρία τους από τον ιστορικό του μέλλοντος, που θα αποτιμήσει τις βαρύτατες ευθύνες τους. Εμείς οι υπόλοιποι καλούμαστε να προσπαθήσουμε και να πάψουμε να υποθηκεύουμε, όχι το μέλλον των παιδιών μας, που μάλλον ήδη το έχουμε βλάψει ανεπανόρθωτα, αλλά των εγγονών και δισέγγονων μας. Και βέβαια πρέπει να αναλογιστούμε και ότι κάποιοι μας έλεγαν λίγους μήνες πριν ότι για όλα έφταιγε η παγκόσμια κρίση ενώ η εναλλακτική λύση εξουσίας κραύγαζε ότι λεφτά υπάρχουν. Μπορεί όσοι κυβερνούν να κυβερνούν με ψέμματα και μεις να θέλουμε να ακούμε ψέμματα και να κρύβουμε όλοι μαζί τα προβλήματα κάτω από το χαλί;
Σήμερα η ΕΕ, ναι αυτή που αδυνατεί για το πιο ελάχιστο αλλά και για το πιο μέγιστο να λάβει σε πραγματικό χρόνο αποφάσεις και να προχωρήσει σε δράσεις, καλείται να σταθμίσει τη νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση ετών και ετών. Ναι τώρα πλήττεται ο αδύναμος κρίκος του μικρού γραναζιού που λέγεται Ελλάδα. Αύριο; Μπορεί με αντιδράσεις που επιμερίζουν προβλήματα κατά τόπους και που απαξιώνουν την όποια κοινοτική αλληλεγγύη να υπάρχει πραγματική κοινότητα; Μπορεί οι αντιδράσεις μιας κοινότητας να γίνονται με τρόπο βήματος χελώνας και να έπονται των εξελίξεων ή να γίνονται έρμαιο των ορέξεων των αγορών και των συμφερόντων όσων εποφθαλμιούν την κοινότητα ή την ενότητα της;
"... το κύριο δίδαγμα από αυτή την κρίση είναι ότι απαιτείται επειγόντως βαθύτερη και διευρυμένη επιτήρηση των οικονομικών πολιτικών, συμπεριλαμβανομένου του έγκαιρου εντοπισμού και της έγκαιρης αντιμετώπισης των ανισορροπιών, με στόχο να διασφαλιστεί καλύτερα η μακροοικονομική σταθερότητα στην ευρωζώνη".
Ο κος Ρεν μας λέει ότι θα γίνουν καλύτεροι στην πρόληψη τέτοιων προβλημάτων, όπως αυτό της Ελλάδος (...και όχι μόνο...) όταν δεν μπορούν (..ή δεν θέλουν...) στην παρούσα φάση να αντιδράσουν γρήγορα και αποφασιστικά στον ήδη εκδηλωθέν και υπάρχον πρόβλημα και έχουν απολέσει σε γενικές γραμμές τη δυνατότητα συντονισμένων, αποφασιστικών και έγκαιρων κινήσεων, που αν μη τι άλλο θα αποφόρτιζαν την κατάσταση. Θα μπορέσουν την πρόληψη όταν αδυνατούν στην θεραπεία της νόσου; Ναι στην ιατρική κάποιες φορές γίνεται ... Στην πολιτική της Ευρωπαϊκής συνάθροισης συμφερόντων;
Μια "χαλαρής διασύνδεσης λέσχη" που σκέφτεται και ξανασκέφτεται την όποια κίνησή της και που φάσκει και αντιφάσκει.
Δείτε μετά την, υποτίθεται, πανηγυρική ανακοίνωση στήριξης της Ελλάδος χθες, τι αφήνουν πηγές της ΕΕ να διαρρέει "από την πίσω πόρτα" ανεπισήμως:
"Δεν θα περίμενα τίποτε (συγκεκριμένο ως προς την οικονομική βοήθεια) στο Ecofin της επόμενης εβδομάδας", δήλωσε η πηγή που ζήτησε να μην κατονομασθεί διότι δεν είναι εξουσιοδοτημένη να κάνει δηλώσεις για τη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
"Οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπαθούν να διατηρήσουν όσο το δυνατόν υψηλότερα την πίεση επί της Ελλάδας, όπως και επί της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, ώστε να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν τώρα", δήλωσε η πηγή.
Η απροθυμία να προτείνουν πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας γρήγορα βασίζεται στο γεγονός ότι οι (Ευρωπαίοι) ηγέτες αισθάνονται ότι "εξαπατήθηκαν" από την Ελλάδα επί χρόνια με ανακριβή στατιστικά στοιχεία και αθέτηση υποσχέσεων, πρόσθεσε η πηγή".
Μια στο καρφί λοιπόν και μια στο πέταλο. Δεν έχουν άδικο ότι, όχι τα τελευταία χρόνια, αλλά από την είσοδο της Ελλάδος στην πάλαι ποτέ ΕΟΚ, η πολιτική μας δεν ήταν να σοβαρευτούμε και να εκμεταλλευτούμε πόρους για να φτιάξουμε την οικονομία μας σε γερά θεμέλια, αλλά αντίθετα ξοδέψαμε πακέτα επί πακέτων επιχορηγήσεων σε χρηματοδότηση "ημετέρων" και σε αντιπαραγωγικά έργα βιτρίνας, σε εικονικά εκπαιδευτικά προγράμματα και στην καλύτερη περίπτωση σε έργα, που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν για την ανάπτυξη της χώρας σε συνδυασμό με άλλες πολιτικές όμως (που στις περισσότερες περιπτώσεις αυτά τα έργα "μαράζωσαν", ή δεν τα εκμεταλλευτήκαμε όπως χρειαζόταν). Και πέρα απ' αυτό, αναγκαστικά "χάσαμε" και τους παραδοσιακούς πόρους της οικονομίας, που αποτελούμενοι κυρίως από προϊόντα ή υπηρεσίες χαμηλού κόστους παραγωγής δεν μπορούν να σταθούν μέσα στη "βαριά" οικονομία της ΟΝΕ και στην ύπαρξη του "σκληρού" Ευρώ.
Και περαιτέρω ποτέ σχεδόν δεν στηριχθήκαμε αξιόλογα στα χίλια δυο προβλήματα γειτνίασης, που σχεδόν μόνο η Ελλάδα μέσα στην ΕΕ αντιμετωπίζει και που την ανάγκαζαν και την αναγκάζουν να αιμορραγεί διαρκώς για αγορές πανάκριβων στρατιωτικών εξοπλισμών. Και ποτέ δεν στηριχθήκαμε σε αυτό το ζήτημα γιατί οι πιο ισχυροί εταίροι μας και ανταγωνιστικοί έμποροι όπλων, μας έβλεπαν σα ένα μικρό αλλά αξιόλογο πελάτη, που θα έκαναν οτιδήποτε για να τον απομυζούν και να στηρίζουν τις σχετικές βιομηχανίες τους.
Πρόσφατα άνοιξαν αρχεία του Φόρεϊν Όφις, που αποκαλύπτουν συνομιλίες Καραμανλή - Θάτσερ το 1979. Ο μακαρίτης Καραμανλής είχε στόχο στην επίσκεψή του εκείνη να ζητήσει τη Βρετανική στήριξη για την είσοδο της Ελλάδος στην ΕΟΚ και για το Κυπριακό. Η σιδηρά κυρία σχεδόν ευθέως έβαζε θέμα αντισταθμιστικής αγοράς στρατιωτικών εξοπλισμών από την και τότε σε κρίση ευρισκόμενη μικρή Ελλάδα (αν ενθυμούμαι καλά, εμαίνετο πετρελαϊκή κρίση) για να προσφέρει σε αντάλλαγμα την όποια υποστήριξή της στα συγκεκριμένα ελληνικά θέματα.
Αυτή η συμπεριφορά υπήρχε όσο η χώρα μας είχε δυνατότητες με όποιο κουτσό στραβό τρόπο να αγοράζει και ν' αποτελεί μια έστω μικρή και περιφερειακή αγορά προϊόντων των εταίρων μας.
Η Ελλάδα τώρα καλείται να πληρώσει ακριβά 30 χρόνια, που ένα ποσοστό του πληθυσμού της διήγε σε ευδαιμονισμό δανεικού πλούτου και δυστυχώς καλείται πρώτο και καλύτερο το άλλο ποσοστό του πληθυσμού της, ναι αυτό χωρίς τα τζίπ και τις πισίνες και τα γιώτ, να πληρώσει τα σπασμένα προκλητικών αετονύχηδων και αμετροεπών πολιτικών και όπως δείχνουν τα μέτρα σε πολλές περιπτώσεις να τα πληρώσει άδικα κατ' αναλογία των δυνατοτήτων του. Επίσης η δυστυχία είναι ότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, οι θυσίες γίνονται χωρίς την ελπίδα βελτιώσεων, που θα γίνουν ορατές σε λογικό χρόνο και στον κόσμο και όχι μόνον στους δανειστές και στηρίζοντες τα μέτρα και χωρίς μακροπρόθεσμους στόχους πέραν της περικοπής δαπανών και της άγριας φορολόγησης. Πως να γίνει κε Αλμούνια και κε Ρεν ανταγωνιστική μια οικονομία που δεν παράγει πια τίποτα και που καμμιά επένδυση δεν μπορεί να γίνει υπό τις παρούσες συνθήκες; Είναι σαφές ότι οι προτάσεις ευελπιστούν να κάνουν ελκυστική την Ελλάδα σαν χώρα με πολύ χαμηλά μεροκάματα και μικρές παροχές στους εργαζόμενους. Λίγο αργότερα, το πιθανότερο θα είναι ότι τα πράγματα ελπίζετε να είναι ακόμα καλύτερα για τους όποιους επενδυτές ενδιαφέρονται για φτηνό εργατικό δυναμικό (και πιθανότατα με αρκετή εξειδίκευση και τυπικά προσόντα που πολλοί έχουν στη γενιά των 700 (???) Ευρώ) μέσα από στρατιές ανέργων, που θα δημιουργηθούν.
Σήμερα η Ελλάδα της απατηλής χλιδής 30 χρόνων καλείται να πληρώσει τον λανθασμένο τρόπο με τον οποίο συμμετείχε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάποιοι σαφώς οδήγησαν τον Ελληνικό λαό σε δρόμους, που στην αργκό θα τους χαρακτηρίζαμε με το γνωστό "ότι φάμε, ότι πιούμε...". Αυτοί οι κάποιοι, εν ζωή και μη, θα λάβουν την τιμωρία τους από τον ιστορικό του μέλλοντος, που θα αποτιμήσει τις βαρύτατες ευθύνες τους. Εμείς οι υπόλοιποι καλούμαστε να προσπαθήσουμε και να πάψουμε να υποθηκεύουμε, όχι το μέλλον των παιδιών μας, που μάλλον ήδη το έχουμε βλάψει ανεπανόρθωτα, αλλά των εγγονών και δισέγγονων μας. Και βέβαια πρέπει να αναλογιστούμε και ότι κάποιοι μας έλεγαν λίγους μήνες πριν ότι για όλα έφταιγε η παγκόσμια κρίση ενώ η εναλλακτική λύση εξουσίας κραύγαζε ότι λεφτά υπάρχουν. Μπορεί όσοι κυβερνούν να κυβερνούν με ψέμματα και μεις να θέλουμε να ακούμε ψέμματα και να κρύβουμε όλοι μαζί τα προβλήματα κάτω από το χαλί;
Σήμερα η ΕΕ, ναι αυτή που αδυνατεί για το πιο ελάχιστο αλλά και για το πιο μέγιστο να λάβει σε πραγματικό χρόνο αποφάσεις και να προχωρήσει σε δράσεις, καλείται να σταθμίσει τη νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση ετών και ετών. Ναι τώρα πλήττεται ο αδύναμος κρίκος του μικρού γραναζιού που λέγεται Ελλάδα. Αύριο; Μπορεί με αντιδράσεις που επιμερίζουν προβλήματα κατά τόπους και που απαξιώνουν την όποια κοινοτική αλληλεγγύη να υπάρχει πραγματική κοινότητα; Μπορεί οι αντιδράσεις μιας κοινότητας να γίνονται με τρόπο βήματος χελώνας και να έπονται των εξελίξεων ή να γίνονται έρμαιο των ορέξεων των αγορών και των συμφερόντων όσων εποφθαλμιούν την κοινότητα ή την ενότητα της;
Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010
Μέτρα, Πακέτα και Συμφωνίες Στήριξης. Ίσως ευδοκιμήσουν οι αριθμοί...Οι άνθρωποι όμως;
Τελικά ήρθαν οι επί μακρόν αιτούμενες συμφωνίες στήριξης της ΕΕ προς την Ελλάδα με παράλληλες δηλώσεις στήριξης της οικονομίας της από τους ισχυρούς εταίρους Γαλλία και Γερμανία. Μάλιστα δηλώσεις έγιναν και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που χαιρέτησε τις εξελίξεις και δήλωσε πρόθυμο να προσφέρει την τεχνογνωσία του και την υποστήριξή του, που κατά δήλωση της εκπροσώπου του, είναι αναγκαίες.
Ο καθένας μπορεί να κατανοήσει ότι μιλάμε για υποστήριξη υπό το κράτος βαριάς επιτήρησης και υψηλού κόστους στο βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού και πιθανότατα με την ελπίδα να ευδοκιμήσουν κάποιοι αριθμοί και μόνο, που ενδιαφέρουν κυρίως τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και τους δανειστές της χώρας, αλλά πολύ δύσκολα θα οδηγήσουν στην πραγματική πρόοδο της χωράς, που κάποια στιγμή θα επιφέρει αντιστάθμισμα των απωλειών στην ελληνική κοινωνία (τουλάχιστον όχι εν ζωή των περισσοτέρων από μας). Ό στόχος είναι η σαφής μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας και μάλιστα με μέτρα που θα μπορέσουν σχετικά σύντομα να το πετύχουν. Η χώρα όμως πάσχει και από υψηλό χρέος και από τραγικά ανισοβαρείς εισαγωγές προς εξαγωγές και από την καταστροφή του παραγωγικού της ιστού και από πάρα πολύ χαμηλή ανταγωνιστικότητα. Προφανώς η συμφωνία θα διευκολύνει ώστε το χρέος να μην διογκωθεί περαιτέρω και τα spreads ήδη έχουν ξεκινήσει να πέφτουν. Αλλά από την αποφυγή της διόγκωσης και από πιθανούς διακανονισμούς στην πληρωμή του χρέους ως την απαλλαγή απ' αυτό τον βραχνά, η απόσταση είναι τεράστια και μειώνει σοβαρά τις ελπίδες πραγματικής ανάκαμψης. Τέτοια μέτρα όπως αυτά που ήδη έχουν αποφασισθεί, ελλοχεύουν την τραγική αύξηση της ανεργίας (βλέπε παράδειγμα πρόσφατο της Ιρλανδίας, που μάλιστα χρησιμοποιείται ως πρότυπο για το τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα) ενώ μέτρα όπως η αύξηση της τιμής ανελαστικών προϊόντων (πχ βενζίνη) για είσπραξη μεγαλύτερων φόρων, εμπεριέχουν το ρίσκο σε συνδυασμό με το πάγωμα ή καλύτερα τη μείωση μισθών / συντάξεων, να οδηγήσουν σε πάγωμα της αγοράς και της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας. Να σημειωθεί ότι η "στήριξη" θα συνοδευτεί από συστάσεις για τη λήψη επιπρόσθετων μέτρων, που θα εξειδικευτούν στις 16/2 στη Σύνοδο του Eco/Fin.
Ας μην γελιόμαστε. Δεν χωρούν πανηγυρισμοί. Η χώρα είναι κατ' ουσίαν υπό διεθνή κηδεμονία, που υπαγορεύει τα μέτρα. Αυτό συμφωνεί με την δήλωσης προθυμίας του ΔΝΤ να κληθεί να προσφέρει την ΑΝΑΓΚΑΙΑ γνώση του στο χειρισμό τέτοιων θεμάτων.
Η αδυναμία της προηγούμενης κυβέρνησης, από το Σεπτέμβριο του 2008 κυρίως, να κυβερνήσει ουσιαστικά και όχι υπό το φόβο του πολιτικού κόστους και με γνώμονα τις δημοσκοπήσεις αλλά και η αμφιθυμία ως προς τη λήψη εμπρόθεσμων αναγκαίων μέτρων έγκαιρα από τη νέα κυβέρνηση, υπό το κράτος δημαγωγικών προεκλογικών υποσχέσεων (που δεν χρειαζόταν για να νικήσει και που μάλλον καθαρά γνώριζε ότι δεν μπορεί να τηρήσει), έκαναν σαφώς τα πράγματα χειρότερα, σε μια χώρα, που από τότε που μπήκε στην ΕΟΚ (νυν ΕΕ), αλλοτρίωσε τη φυσιογνωμία της και απώλεσε τις όποιες αρετές δημιουργικότητας και παραγωγικής ικανότητας διέθετε.
Ο μακαρίτης Καραμανλής έλεγε ότι σας βάζω στα βαθιά της ΕΟΚ και τώρα πρέπει να κολυμπήσετε. Αλλά δυστυχώς ο χρόνος έδειξε ότι βέβαια γλυτώσαμε προσωρινά τον πνιγμό χωρίς όμως να έχουμε μάθει κολύμπι, απλά κρατώντας το σωσίβιο, που μας πετάξανε οι εταίροι μας.
Κατά συνέπεια, ναι δεν θα το κλείσουμε το "μαγαζί" (ακόμα), μάλλον το σώσαμε. Πόσοι από μας, όμως και πόσο θα βγουν "ζωντανοί" από το τούνελ της κρίσης και τι πληγές θα έχουμε, είναι άγνωστο. Όπως άγνωστο είναι πότε και πόσο θα ισχύσει αυτό που λένε για χώρες όπως είναι τώρα η Ελλάδα, "όταν δεν μπορείς να εξάγεις προϊόντα, εξάγεις ανθρώπους". Ναι είναι πιθανός ένας νέος κύκλος μετανάστευσης Ελλήνων στο εξωτερικό για δουλειά και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Και τώρα δεν θα είναι απλοί ανειδίκευτοι εργάτες όπως τη δεκαετία του 50 αλλά το επιστημονικό προλεταριάτο των 700 Ευρώ.
Ο καθένας μπορεί να κατανοήσει ότι μιλάμε για υποστήριξη υπό το κράτος βαριάς επιτήρησης και υψηλού κόστους στο βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού και πιθανότατα με την ελπίδα να ευδοκιμήσουν κάποιοι αριθμοί και μόνο, που ενδιαφέρουν κυρίως τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και τους δανειστές της χώρας, αλλά πολύ δύσκολα θα οδηγήσουν στην πραγματική πρόοδο της χωράς, που κάποια στιγμή θα επιφέρει αντιστάθμισμα των απωλειών στην ελληνική κοινωνία (τουλάχιστον όχι εν ζωή των περισσοτέρων από μας). Ό στόχος είναι η σαφής μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας και μάλιστα με μέτρα που θα μπορέσουν σχετικά σύντομα να το πετύχουν. Η χώρα όμως πάσχει και από υψηλό χρέος και από τραγικά ανισοβαρείς εισαγωγές προς εξαγωγές και από την καταστροφή του παραγωγικού της ιστού και από πάρα πολύ χαμηλή ανταγωνιστικότητα. Προφανώς η συμφωνία θα διευκολύνει ώστε το χρέος να μην διογκωθεί περαιτέρω και τα spreads ήδη έχουν ξεκινήσει να πέφτουν. Αλλά από την αποφυγή της διόγκωσης και από πιθανούς διακανονισμούς στην πληρωμή του χρέους ως την απαλλαγή απ' αυτό τον βραχνά, η απόσταση είναι τεράστια και μειώνει σοβαρά τις ελπίδες πραγματικής ανάκαμψης. Τέτοια μέτρα όπως αυτά που ήδη έχουν αποφασισθεί, ελλοχεύουν την τραγική αύξηση της ανεργίας (βλέπε παράδειγμα πρόσφατο της Ιρλανδίας, που μάλιστα χρησιμοποιείται ως πρότυπο για το τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα) ενώ μέτρα όπως η αύξηση της τιμής ανελαστικών προϊόντων (πχ βενζίνη) για είσπραξη μεγαλύτερων φόρων, εμπεριέχουν το ρίσκο σε συνδυασμό με το πάγωμα ή καλύτερα τη μείωση μισθών / συντάξεων, να οδηγήσουν σε πάγωμα της αγοράς και της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας. Να σημειωθεί ότι η "στήριξη" θα συνοδευτεί από συστάσεις για τη λήψη επιπρόσθετων μέτρων, που θα εξειδικευτούν στις 16/2 στη Σύνοδο του Eco/Fin.
Ας μην γελιόμαστε. Δεν χωρούν πανηγυρισμοί. Η χώρα είναι κατ' ουσίαν υπό διεθνή κηδεμονία, που υπαγορεύει τα μέτρα. Αυτό συμφωνεί με την δήλωσης προθυμίας του ΔΝΤ να κληθεί να προσφέρει την ΑΝΑΓΚΑΙΑ γνώση του στο χειρισμό τέτοιων θεμάτων.
Η αδυναμία της προηγούμενης κυβέρνησης, από το Σεπτέμβριο του 2008 κυρίως, να κυβερνήσει ουσιαστικά και όχι υπό το φόβο του πολιτικού κόστους και με γνώμονα τις δημοσκοπήσεις αλλά και η αμφιθυμία ως προς τη λήψη εμπρόθεσμων αναγκαίων μέτρων έγκαιρα από τη νέα κυβέρνηση, υπό το κράτος δημαγωγικών προεκλογικών υποσχέσεων (που δεν χρειαζόταν για να νικήσει και που μάλλον καθαρά γνώριζε ότι δεν μπορεί να τηρήσει), έκαναν σαφώς τα πράγματα χειρότερα, σε μια χώρα, που από τότε που μπήκε στην ΕΟΚ (νυν ΕΕ), αλλοτρίωσε τη φυσιογνωμία της και απώλεσε τις όποιες αρετές δημιουργικότητας και παραγωγικής ικανότητας διέθετε.
Ο μακαρίτης Καραμανλής έλεγε ότι σας βάζω στα βαθιά της ΕΟΚ και τώρα πρέπει να κολυμπήσετε. Αλλά δυστυχώς ο χρόνος έδειξε ότι βέβαια γλυτώσαμε προσωρινά τον πνιγμό χωρίς όμως να έχουμε μάθει κολύμπι, απλά κρατώντας το σωσίβιο, που μας πετάξανε οι εταίροι μας.
Κατά συνέπεια, ναι δεν θα το κλείσουμε το "μαγαζί" (ακόμα), μάλλον το σώσαμε. Πόσοι από μας, όμως και πόσο θα βγουν "ζωντανοί" από το τούνελ της κρίσης και τι πληγές θα έχουμε, είναι άγνωστο. Όπως άγνωστο είναι πότε και πόσο θα ισχύσει αυτό που λένε για χώρες όπως είναι τώρα η Ελλάδα, "όταν δεν μπορείς να εξάγεις προϊόντα, εξάγεις ανθρώπους". Ναι είναι πιθανός ένας νέος κύκλος μετανάστευσης Ελλήνων στο εξωτερικό για δουλειά και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Και τώρα δεν θα είναι απλοί ανειδίκευτοι εργάτες όπως τη δεκαετία του 50 αλλά το επιστημονικό προλεταριάτο των 700 Ευρώ.
Έμειναν στο μηδέν και τώρα η συνέχεια στη Νέα Σμύρνη
Η καταιγίδα περίμενε την ώρα του αγώνα για να κτυπήσει την πόλη της Καβάλας αλλά αυτή τη φορά ο αγώνας τέλειωσε στο 0-0 και θα έχει συνέχεια το σήριαλ στη Νέα Σμύρνη. Ο αγώνας διεξήχθη κατ' ουσίαν με είσοδο ελεύθερη, με αποτέλεσμα παρά τα καιρικά φαινόμενα, να υπάρξει παρουσία περίπου 4000 θεατών.
Τώρα ας μαζέψουμε τις δυνάμεις μας για τον άλλο ΤΕΛΙΚΟ της Κυριακής με τον Ηρακλή του Μπουμπένκο.
ΥΓ: Πρεμιέρα Τσότσαλιτς στο 89' σαν αλλαγή σκοπιμότητας. Καλορίζικος!
Τώρα ας μαζέψουμε τις δυνάμεις μας για τον άλλο ΤΕΛΙΚΟ της Κυριακής με τον Ηρακλή του Μπουμπένκο.
ΥΓ: Πρεμιέρα Τσότσαλιτς στο 89' σαν αλλαγή σκοπιμότητας. Καλορίζικος!
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010
Στην Αναμονή...
Η διακοπή του σημερινού αγώνα του κυπέλλου με την Καβάλα ήταν μια μάλλον απευκταία εξέλιξη για τον Πανιώνιο, αφού τώρα μειώνει δραματικά τις δυνατότητες ξεκούρασης και προετοιμασίας της ομάδας για τον κρίσιμο αγώνα της Κυριακής με τον Ηρακλή. Μάλιστα το να παίζεις σε τέτοιο τερέν (για δεύτερη φορά σε 4 μέρες) αποτελεί σημαντική φθορά για τους ποδοσφαιριστές. Στους τελευταίους αγώνες, ο καιρός επέβαλλε να ενισχυθεί η ποδοσφαιρική μας ομάδα με τους πολίστες μας...
Πιστεύω ότι θα ήταν δίκαιο και οι δυο ομάδες να ζητήσουν να μην διεξαχθεί αύριο η συνέχεια των 21' (διακοπή στο 69') αλλά την επόμενη Τετάρτη. Ίσως δεν είναι σύμφωνο με τους κανονισμούς και μπορεί και να σημαίνει ειδικά για τον Πανιώνιο περαιτέρω έξοδα μετακινήσεων κλπ αλλά θεωρώ ότι και η περαιτέρω επιβάρυνση των δυο ομάδων αύριο αποτελεί αλλοίωση των συνθηκών διεξαγωγής των επόμενων αγώνων τους στη Super League. Θα έλεγε κάποιος ότι αυτή δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη περίπτωση αναβολών με τέτοιες επιπτώσεις. Και επίσης φαντάζει μάλλον δύσκολο να κάνουν τέτοιες συνεννοήσεις δυο διαφορετικοί διοργανωτές, ΕΠΟ και Super League. Πιθανόν οι δυο ομάδες θα μπορούσαν να επιδιώξουν με τη Super League την αναβολή για τη Δευτέρα των αγώνων τους στο πρωτάθλημα...Αλλά στη Super League προέχουν τα τηλεοπτικά δικαιώματα, οπότε "βράσε ρύζι"!
Για την ιστορία:
Καβάλα (Άαντ Ντε Μος): Ιτάνζ, Γκβοζντένοβιτς, Σιόντης (52' Παβίσεβιτς), Ντουγκλάο, Μουρ, Ντιέ, Ντικρόκ, Ονουάτσι, Μεντί, Ορούμα (46' Σόσιν), Σουλτανίδης (25' Ρινκόν).
Πανιώνιος (Γιώργος Παράσχος): Ανδριόλας, Μανιάτης (63' Νικολάου), Γιόνσον, Λάτκα, Όμο, Σκούφαλης, Ριέρα, Κουμορτζί. Γουνδουλάκης (46' Μπουβάλ), Σιόβας, Κοντοές.
Διαιτητής: Μιχάλης Ντάρκος (Ξάνθης)
Στο πρώτο μέρος είχε 2-3 ευκαιρίες η Καβάλα με κορυφαία δοκάρι του Μεντί στο 42' στην οποία απάντησε ο Πανιώνιος με καλό σουτ του Γιόνσον στο 45' να διώχνει εντυπωσιακά ο Ιτάνζ.
Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Πανιώνιος έχασε την ευκαιρία να προηγηθεί στο 50', όταν σουτ του Σκούφαλη τράνταξε το δοκάρι της Καβάλας (και κατά το σπίκερ της ΕΡΑΣΠΟΡ, ο Μανόλης τράβαγε ...τα μαλλιά του!!!).
Στην Αναμονή λοιπόν...
Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010
Σκέψεις για το παρόν και το ... μέλλον
Είδατε που μόλις ανακοινώθηκαν τα μέτρα και τα spread πήραν την κατηφόρα και η ΕΕ απέκτησε αποφασιστικότητα να βοηθήσει το πιο αδύνατο γουρουνάκι από τα τέσσερα, την Ελλάδα (εκ του PIGS, λέξης που σχηματίζουν τα αρχικά των "αδύναμων κρίκων του Νότου κυρίως της ΕΕ). Το Reuters μεταδίδει ότι υπάρχει κατ' αρχήν συμφωνία των εταίρων της Ευρωζώνης για βοήθεια στην Ελλάδα και οι Γερμανικοί Financial Times δημοσιεύουν για απ' ευθείας βοήθεια του Βερολίνου και για βοήθεια σε επίπεδο ΕΕ.
Οι δανειστές προφανώς νοιώθουν σχετική ικανοποίηση και κάποια μεγαλύτερη άνεση για να κινηθούν. Τώρα μένει να δούμε ... αν θ' αντέξουν οι δανειζόμενοι!
Θ' αναφέρω απλά τις δηλώσεις Αλμούνια και Ρεν για να δείξω την ανηφόρα που υπάρχει και προοιωνίζει ανεργία και ανασφάλεια:
ΑΛΜΟΥΝΙΑ: «η Ελλάδα πρέπει να περάσει ένα φιλόδοξο πακέτο δομικών μεταρρυθμίσεων και στο ασφαλιστικό σύστημα αλλά και να κάνει πιο ευέλικτη την αγορά εργασίας της»
Η ευελιξία στην αγορά εργασίας συνήθως είναι ένας κομψός τρόπος αναφοράς σε μερική απασχόληση, χαμηλές ασφαλιστικές καλύψεις και εύκολες απολύσεις.
ΡΕΝ: «Η αλληλεγγύη είναι αμφίδρομη, μιλάμε για στήριξη με την ευρύτερη έννοια».
Προφανώς δεν μιλάμε για τη βοήθεια στην Αϊτή ούτε για ευεργεσίες και δωρεές. Είναι σαφές αυτό. Και η αμφίδρομη αλληλεγγύη αφορά στον κίνδυνο που βλέπει η ΕΕ, το πιο αδύναμο γουρουνάκι να πάρει στην κατηφόρα του αμπάριζα και τα πιο δυνατά και κυρίως το σπανιόλικο.
Το βασικότερο ερώτημα είναι ότι πέρα από τις περικοπές, που έχουν κάποιο πάνω όριο σε κάθε περίπτωση, αναζητείται η ανταγωνιστικότητα. Για να μιλάμε για ανταγωνιστικότητα πρέπει να υπάρχουν κάποιοι παραγωγικοί τομείς όπου να βλέπουμε περιθώρια ανάπτυξης. Στα παραδοσιακά προϊόντα της, η Ελλάδα όσο είναι μέσα στην Ευρωζώνη, έχει αμυδρά περιθώρια να ανακάμψει γιατί πρόκειται για προϊόντα με πολύ χαμηλό κόστος παραγωγής, που και από μόνο του το σκληρό ευρώ τα κάνει όχι εύκολα εμπορεύσιμα και εξαγώγιμα. Υπάρχει ο τουρισμός που και αυτός φυλλορροεί και ακόμα και τα έξοδα προβολής στο εξωτερικό είμαστε αναγκασμένοι να κόψουμε. Το κυβερνούν κόμμα μίλαγε κυρίως προεκλογικά για τη λεγόμενη πράσινη ανάπτυξη. Δεν γνωρίζω αν με το βουνό της οικονομικής δυσπραγίας που υπάρχει, τέτοια σχέδια έχουν μπει στις καλένδες. Είναι σαφές όμως ότι χωρίς ένα σχέδιο με καθαρούς στόχους για ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα, σε βάθος χρόνου δεν κάνουμε τίποτα. Και μπορεί άμεσα να μην είναι η ώρα να ληφθούν τέτοιες αποφάσεις και μέτρα αλλά σίγουρα είναι η ώρα να μελετηθούν σοβαρά και σε βάθος, ώστε να μην χαθούμε τελικά μέσα στον αδιέξοδο λάκκο των περικοπών και της λιτότητας.
Και οι προτάσεις Αλμούνια για ανταγωνιστικότητα, που ανέφερα πιο πάνω, μπορεί να μειώσουν την ανεργία, μπορεί να διευκολύνουν κάποιους να επενδύσουν και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας αλλά αν δεν υπάρχουν στόχοι σαφείς για την ανάπτυξη της χώρας, μόνο στην υποβάθμιση της ζωής των εργαζομένων θα καταλήξουν και στα υπερκέρδη κάποιων επενδυτών, που θα εκμεταλλευτούν τη συγκυρία του εργασιακού καθεστώτος, που θα δημιουργήσουν τέτοιες προτάσεις.
Οι δανειστές προφανώς νοιώθουν σχετική ικανοποίηση και κάποια μεγαλύτερη άνεση για να κινηθούν. Τώρα μένει να δούμε ... αν θ' αντέξουν οι δανειζόμενοι!
Θ' αναφέρω απλά τις δηλώσεις Αλμούνια και Ρεν για να δείξω την ανηφόρα που υπάρχει και προοιωνίζει ανεργία και ανασφάλεια:
ΑΛΜΟΥΝΙΑ: «η Ελλάδα πρέπει να περάσει ένα φιλόδοξο πακέτο δομικών μεταρρυθμίσεων και στο ασφαλιστικό σύστημα αλλά και να κάνει πιο ευέλικτη την αγορά εργασίας της»
Η ευελιξία στην αγορά εργασίας συνήθως είναι ένας κομψός τρόπος αναφοράς σε μερική απασχόληση, χαμηλές ασφαλιστικές καλύψεις και εύκολες απολύσεις.
ΡΕΝ: «Η αλληλεγγύη είναι αμφίδρομη, μιλάμε για στήριξη με την ευρύτερη έννοια».
Προφανώς δεν μιλάμε για τη βοήθεια στην Αϊτή ούτε για ευεργεσίες και δωρεές. Είναι σαφές αυτό. Και η αμφίδρομη αλληλεγγύη αφορά στον κίνδυνο που βλέπει η ΕΕ, το πιο αδύναμο γουρουνάκι να πάρει στην κατηφόρα του αμπάριζα και τα πιο δυνατά και κυρίως το σπανιόλικο.
Το βασικότερο ερώτημα είναι ότι πέρα από τις περικοπές, που έχουν κάποιο πάνω όριο σε κάθε περίπτωση, αναζητείται η ανταγωνιστικότητα. Για να μιλάμε για ανταγωνιστικότητα πρέπει να υπάρχουν κάποιοι παραγωγικοί τομείς όπου να βλέπουμε περιθώρια ανάπτυξης. Στα παραδοσιακά προϊόντα της, η Ελλάδα όσο είναι μέσα στην Ευρωζώνη, έχει αμυδρά περιθώρια να ανακάμψει γιατί πρόκειται για προϊόντα με πολύ χαμηλό κόστος παραγωγής, που και από μόνο του το σκληρό ευρώ τα κάνει όχι εύκολα εμπορεύσιμα και εξαγώγιμα. Υπάρχει ο τουρισμός που και αυτός φυλλορροεί και ακόμα και τα έξοδα προβολής στο εξωτερικό είμαστε αναγκασμένοι να κόψουμε. Το κυβερνούν κόμμα μίλαγε κυρίως προεκλογικά για τη λεγόμενη πράσινη ανάπτυξη. Δεν γνωρίζω αν με το βουνό της οικονομικής δυσπραγίας που υπάρχει, τέτοια σχέδια έχουν μπει στις καλένδες. Είναι σαφές όμως ότι χωρίς ένα σχέδιο με καθαρούς στόχους για ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα, σε βάθος χρόνου δεν κάνουμε τίποτα. Και μπορεί άμεσα να μην είναι η ώρα να ληφθούν τέτοιες αποφάσεις και μέτρα αλλά σίγουρα είναι η ώρα να μελετηθούν σοβαρά και σε βάθος, ώστε να μην χαθούμε τελικά μέσα στον αδιέξοδο λάκκο των περικοπών και της λιτότητας.
Και οι προτάσεις Αλμούνια για ανταγωνιστικότητα, που ανέφερα πιο πάνω, μπορεί να μειώσουν την ανεργία, μπορεί να διευκολύνουν κάποιους να επενδύσουν και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας αλλά αν δεν υπάρχουν στόχοι σαφείς για την ανάπτυξη της χώρας, μόνο στην υποβάθμιση της ζωής των εργαζομένων θα καταλήξουν και στα υπερκέρδη κάποιων επενδυτών, που θα εκμεταλλευτούν τη συγκυρία του εργασιακού καθεστώτος, που θα δημιουργήσουν τέτοιες προτάσεις.
Αφιερωμένο
Αφιερωμένο εξαιρετικά σε αυτούς που αύριο θα προσπαθήσουν να βγουν από τα αδιέξοδα (πιθανότατα μέσα από βροχές και λάσπες, λόγω και καιρού) και σ' όσους από μας πιστεύουν και ελπίζουν ότι μετά τις θύελλες και τις αντάρες πάντα βγαίνει το ουράνιο τόξο και έρχεται η γαλήνη (το τελευταίο αφιερωμένο σ' όλους που έχουμε μπροστά μας την ανηφόρα της οικονομικής κρίσης).
When you walk through a storm
Hold your chin up high
And don't be afraid of the dark.
At the end of a storm
Is a golden sky
And the sweet, silver song of a lark.
Walk on, through the wind,
Walk on, through the rain,
Though your dreams be tossed and blown.
Walk on, walk on with hope in your heart,
And you'll never walk alone,
You'll never walk alone.
Αν και από άλλη ιστορική ομάδα παρμένο, χαρείτε το και μουσικά.
When you walk through a storm
Hold your chin up high
And don't be afraid of the dark.
At the end of a storm
Is a golden sky
And the sweet, silver song of a lark.
Walk on, through the wind,
Walk on, through the rain,
Though your dreams be tossed and blown.
Walk on, walk on with hope in your heart,
And you'll never walk alone,
You'll never walk alone.
Αν και από άλλη ιστορική ομάδα παρμένο, χαρείτε το και μουσικά.
Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010
Για το ΔΙΚΟ ΜΑΣ Πανιώνιο
Σε διάφορες περιπτώσεις στον περίπου ένα χρόνο ζωής του, το blog έχει έρθει σε αντιπαράθεση με προσπάθειες ωραιοποίησης των Πανιώνιων προβλημάτων. Είχε δε σε διάφορες περιπτώσεις δημοσιοποιήσει τις αντιρρήσεις του, για απόψεις, που παρουσιάζονταν τόσο στον Πανιώνιο Κόσμο όσο και στα Ιντερνετικά Κυανέρυθρα Νέα και που κινούνταν κατά καιρούς σε μια κατεύθυνση της απόκρυψης προβλημάτων "κάτω από το χαλί". Αυτό πάντα έγινε με βάσιμα επιχειρήματα, που πολλά απ' αυτά δικαιώνει το διάβα του χρόνου.
Σε αυτή την περίσταση δεν έχει πια καμιά σημασία η δικαίωση προσωπικών απόψεων. Σημασία έχει μέσα από κοινά μετερίζια να δώσουμε την όποια δύναμη μπορούμε στην ομάδα να βγει από το αδιέξοδο που έχει μπει και να αποφύγει την παγίδα, που της έχουν στήσει (γιατί σίγουρα ενοχλεί πολλούς η αντισυμβατική ύπαρξη του Πανιωνίου - Ναι υπάρχουν αυτοί, που φανερά βάζουν τα πανό και εξωτερικεύουν το τι νοιώθουν αλλά υπάρχουν και άλλοι, που είναι πιο επικίνδυνοι και των οποίων ενδείξεις της σκοτεινής δράσης, βλέπουμε εβδομαδιαία στο γήπεδο...). Είναι σίγουρο βέβαια, ότι στη σημερινή κατάσταση, μεγάλο μερίδιο ευθυνών έχει και ο ίδιος ο Πανιώνιος και διοικητικά και αγωνιστικά. Είναι σαφές ότι εμείς οι ίδιοι επιτρέψαμε να πάμε να γίνουμε εύκολη λεία.
Ας κοιτάξουμε όμως τώρα μπροστά για να μπορούμε στο άμεσο μέλλον να κοιτάξουμε πίσω μας και να βρούμε λάθη και ευθύνες.
Οι πιο μεγάλοι, που έχουν ζήσει παρόμοιες καταστάσεις ας θυμηθούν το 1991 και όταν το φέρουν στη μνήμη τους, είμαι σίγουρος ότι θα καταλάβουν.
Παρ' όλη τη έντονη, αλλά σε ευγενή πάντα πλαίσια, κατά καιρούς αντιπαράθεσή μου με το Μάκη Διόγο, σε αυτή τη φάση αισθάνομαι υποχρεωμένος να προσυπογράψω τη σημερινή του ανάρτηση.
Το ζητούμενο είναι με λογική και ψυχραιμία, όλοι σα μια γροθιά να σταθούμε δίπλα στην ομάδα. Είναι σαφές ότι όλες οι περυσινές και φετινές πίκρες μας ζητούν δικαίωση. Η πρώτη δικαίωση ας είναι να ορθοποδήσει η ομάδα και γι'αυτό το σκοπό η διχόνοια και η αναστάτωση δεν μπορούν να σταθούν βοηθοί.
Ξέρω ότι έχετε όλοι χορτάσει από ωραιοποιήσεις κατά καιρούς και δύσκολα μπορείτε να δεχθείτε και την ειλικρινέστερη τέτοιων εκκλήσεων πια. Χωρίς κανένα συμφέρον από καμιά διοίκηση και από κανένα Πρόεδρο, απλά με τις μνήμες αλλοτινών βασάνων χαραγμένες στο μυαλό μου, πιστεύω ότι τώρα είναι η ώρα να βγει η πραγματική αγάπη όλων μας για τον Πανιώνιο. Για τον Πανιώνιο των οπαδών του και όχι για τον Πανιώνιο του όποιου Προέδρου του. Για το δικό μας Πανιώνιο.
Σε αυτή την περίσταση δεν έχει πια καμιά σημασία η δικαίωση προσωπικών απόψεων. Σημασία έχει μέσα από κοινά μετερίζια να δώσουμε την όποια δύναμη μπορούμε στην ομάδα να βγει από το αδιέξοδο που έχει μπει και να αποφύγει την παγίδα, που της έχουν στήσει (γιατί σίγουρα ενοχλεί πολλούς η αντισυμβατική ύπαρξη του Πανιωνίου - Ναι υπάρχουν αυτοί, που φανερά βάζουν τα πανό και εξωτερικεύουν το τι νοιώθουν αλλά υπάρχουν και άλλοι, που είναι πιο επικίνδυνοι και των οποίων ενδείξεις της σκοτεινής δράσης, βλέπουμε εβδομαδιαία στο γήπεδο...). Είναι σίγουρο βέβαια, ότι στη σημερινή κατάσταση, μεγάλο μερίδιο ευθυνών έχει και ο ίδιος ο Πανιώνιος και διοικητικά και αγωνιστικά. Είναι σαφές ότι εμείς οι ίδιοι επιτρέψαμε να πάμε να γίνουμε εύκολη λεία.
Ας κοιτάξουμε όμως τώρα μπροστά για να μπορούμε στο άμεσο μέλλον να κοιτάξουμε πίσω μας και να βρούμε λάθη και ευθύνες.
Οι πιο μεγάλοι, που έχουν ζήσει παρόμοιες καταστάσεις ας θυμηθούν το 1991 και όταν το φέρουν στη μνήμη τους, είμαι σίγουρος ότι θα καταλάβουν.
Παρ' όλη τη έντονη, αλλά σε ευγενή πάντα πλαίσια, κατά καιρούς αντιπαράθεσή μου με το Μάκη Διόγο, σε αυτή τη φάση αισθάνομαι υποχρεωμένος να προσυπογράψω τη σημερινή του ανάρτηση.
Το ζητούμενο είναι με λογική και ψυχραιμία, όλοι σα μια γροθιά να σταθούμε δίπλα στην ομάδα. Είναι σαφές ότι όλες οι περυσινές και φετινές πίκρες μας ζητούν δικαίωση. Η πρώτη δικαίωση ας είναι να ορθοποδήσει η ομάδα και γι'αυτό το σκοπό η διχόνοια και η αναστάτωση δεν μπορούν να σταθούν βοηθοί.
Ξέρω ότι έχετε όλοι χορτάσει από ωραιοποιήσεις κατά καιρούς και δύσκολα μπορείτε να δεχθείτε και την ειλικρινέστερη τέτοιων εκκλήσεων πια. Χωρίς κανένα συμφέρον από καμιά διοίκηση και από κανένα Πρόεδρο, απλά με τις μνήμες αλλοτινών βασάνων χαραγμένες στο μυαλό μου, πιστεύω ότι τώρα είναι η ώρα να βγει η πραγματική αγάπη όλων μας για τον Πανιώνιο. Για τον Πανιώνιο των οπαδών του και όχι για τον Πανιώνιο του όποιου Προέδρου του. Για το δικό μας Πανιώνιο.
O "τελειώμενος"
Στον αγώνα Ντανούμπιο-Λίβερπουλ της Κλοζούρα (πρωταθλήματος Ουρουγουάης) με τελικό σκορ 2-2 και τα δυο γκολ της Ντανούμπιο μπήκαν με ασσίστ του "ιατρικά τελειωμένου" Αλβάρο Ρεκόμπα...
Δεν κάνω κανένα άλλο σχόλιο επ' αυτού. Η κρίση επαφίεται στους φίλους του blog και του Πανιωνίου γενικότερα ... σε συνδυασμό με την κατάσταση της ομάδας μας στην παρούσα φάση.
Δεν κάνω κανένα άλλο σχόλιο επ' αυτού. Η κρίση επαφίεται στους φίλους του blog και του Πανιωνίου γενικότερα ... σε συνδυασμό με την κατάσταση της ομάδας μας στην παρούσα φάση.
Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
Και τώρα;
Ο χειρότερος σύμβουλος αυτή τη στιγμή είναι ν' αρχίσουμε να βρίσκουμε ενόχους και να τρωγόμαστε μεταξύ μας.
Σε αυτή τη φάση χρειάζεται να είμαστε ενωμένοι σα μια γροθιά και να προσπαθήσουμε ν' αποφύγουμε τα χειρότερα.
Όταν συμβεί αυτό, μπορούμε να μοιράσουμε ευθύνες και κατηγόριες.
Διάβασα ότι πολλοί πήγαν να περιμένουν το πούλμαν της ομάδας, προφανώς για να αποδοκιμάσουν ή έστω να ζητήσουν την προσπάθεια για το καλύτερο, με το δικό τους τρόπο...
Άποψη μου είναι ότι το να περιμένουμε το πούλμαν για ν' αποδοκιμάσουμε, είναι ενέργεια εκτός τόπου και χρόνου και δείχνει πλήρες χάσιμο της ψυχραιμίας μας, συναίσθημα που θα μεταδώσουμε και στον προπονητή και στους παίκτες.
Ξέρω και αναγνωρίζω ότι δεν παίξαμε καλά, παρ' όλα αυτά θα μπορούσαμε να μην χάναμε, γιατί όλα κρίθηκαν σε δυο φάσεις με δυο αποφάσεις των διαιτητών (μάλλον και στο γκολ υπάρχει κτύπημα στον Ανδριόλα), αλλά θα πρέπει να δώσουμε το περιθώριο στον Παράσχο να ανασυντάξει αυτήν την ομάδα όσο μπορεί και να προσπαθήσει.
Το επόμενο ματς είναι το κρίσιμο και εκεί πρέπει όλοι να δείξουμε ότι πέρα από Τσακίρηδες, κομμισάριους και προπονητές, εμείς είμαστε Πανιώνιοι για τον Πανιώνιο.
Εκεί χρειάζεται να είμαστε όλοι και όχι σήμερα στο πούλμαν για ν' αποδοκιμάσουμε.
Και εκεί είμαι σίγουρος ότι όλοι θα σταθούμε δίπλα στην ομάδα μας στον Πανιώνιο.
Είναι σαφές ότι ο Πανιώνιος βάλλεται γιατί δεν μπορεί τα τόσα περιστατικά με τη διαιτησία να θεωρηθούν πια σύμπτωση ή ανικανότητα. Η διοίκηση πρέπει να προσπαθήσει να προστατεύσει την ομάδα σε αυτή τη φάση και αυτός είναι πια ο κυρίως ρόλος, που έχει να επιτελέσει. Μπορεί; Αν δεν μπορεί τότε νομίζω ότι η κατάσταση, που προδιαγράφεται δεν μπορεί ν' ανατραπεί από Παράσχο και ποδοσφαιριστές και ανάταση της ομάδας (που οπωσδήποτε είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ προϋπόθεση, αναγκαία αλλά όχι ίσως ικανή από μόνη της).
Σε αυτή τη φάση χρειάζεται να είμαστε ενωμένοι σα μια γροθιά και να προσπαθήσουμε ν' αποφύγουμε τα χειρότερα.
Όταν συμβεί αυτό, μπορούμε να μοιράσουμε ευθύνες και κατηγόριες.
Διάβασα ότι πολλοί πήγαν να περιμένουν το πούλμαν της ομάδας, προφανώς για να αποδοκιμάσουν ή έστω να ζητήσουν την προσπάθεια για το καλύτερο, με το δικό τους τρόπο...
Άποψη μου είναι ότι το να περιμένουμε το πούλμαν για ν' αποδοκιμάσουμε, είναι ενέργεια εκτός τόπου και χρόνου και δείχνει πλήρες χάσιμο της ψυχραιμίας μας, συναίσθημα που θα μεταδώσουμε και στον προπονητή και στους παίκτες.
Ξέρω και αναγνωρίζω ότι δεν παίξαμε καλά, παρ' όλα αυτά θα μπορούσαμε να μην χάναμε, γιατί όλα κρίθηκαν σε δυο φάσεις με δυο αποφάσεις των διαιτητών (μάλλον και στο γκολ υπάρχει κτύπημα στον Ανδριόλα), αλλά θα πρέπει να δώσουμε το περιθώριο στον Παράσχο να ανασυντάξει αυτήν την ομάδα όσο μπορεί και να προσπαθήσει.
Το επόμενο ματς είναι το κρίσιμο και εκεί πρέπει όλοι να δείξουμε ότι πέρα από Τσακίρηδες, κομμισάριους και προπονητές, εμείς είμαστε Πανιώνιοι για τον Πανιώνιο.
Εκεί χρειάζεται να είμαστε όλοι και όχι σήμερα στο πούλμαν για ν' αποδοκιμάσουμε.
Και εκεί είμαι σίγουρος ότι όλοι θα σταθούμε δίπλα στην ομάδα μας στον Πανιώνιο.
Είναι σαφές ότι ο Πανιώνιος βάλλεται γιατί δεν μπορεί τα τόσα περιστατικά με τη διαιτησία να θεωρηθούν πια σύμπτωση ή ανικανότητα. Η διοίκηση πρέπει να προσπαθήσει να προστατεύσει την ομάδα σε αυτή τη φάση και αυτός είναι πια ο κυρίως ρόλος, που έχει να επιτελέσει. Μπορεί; Αν δεν μπορεί τότε νομίζω ότι η κατάσταση, που προδιαγράφεται δεν μπορεί ν' ανατραπεί από Παράσχο και ποδοσφαιριστές και ανάταση της ομάδας (που οπωσδήποτε είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ προϋπόθεση, αναγκαία αλλά όχι ίσως ικανή από μόνη της).
Ατρόμητος-Πανιώνιος 1-0. Ως πότε οι επόπτες θα βλέπουν ως οφσάιντ τα γκολ του Πανιωνίου;
Ατρόμητος(Δώνης): Μιχαηλίδης, Νάστος, Μπαζίνσκι, Μελισσάς, Ολιβέϊρα, Νεμπεγλέρας, Φαβάλι, Σαρμιέντο, Μπρίτο(Καλατζής 85'), Περόνε(Σαγανόφσκι 71'), Αναστασάκος(Μπλένχιο 90').
Πανιώνιος(Παράσχος): Ανδριόλας, Γιόνσον(Σκούφαλης 85'), Λάτκα, Όμο, Κοντόες, Κουμορτζί, Νικολάου, Σιόβας(Μπαρόνι 70'), Ριέρα, Εστογιανόφ, Μπάλαμπαν.
Κίτρινες: Λάτκα(43΄), Κοντοές(45'), Μελισσάς (58'), Περόνε(65' Ατρόμητος), Όμο(77').
Όταν σε αυτή την "πισίνα", στο 54' ο κος επόπτης βλέπει οφσάιντ το καθαρό γκολ του Εστογιανόφ και στο 55' δεχόμαστε γκολ, που καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα, τι άλλο μπορεί κανείς να πει γι' αυτό τον αγώνα;
Όταν για δεύτερο συνεχή αγώνα ακυρώνεται κανονικό γκολ του Πανιωνίου, που αλλοιώνει το τελικό αποτέλεσμα, τι είδους πρωτάθλημα να θεωρήσουμε ότι διεξάγεται;
Όταν ιδιοκτήτης ομάδας, που πυροδοτούσε τις τελευταίες μέρες το κλίμα του αγώνα, μπαίνει εκτός εαυτού στον αγωνιστικό χώρο, τι παράδειγμα αποφυγής της βίας στα γήπεδα δείχνει αυτός ο κύριος και ποια ποινή θα έπρεπε να υφίσταται για τέτοια περιστατικά με βάση και το αξίωμα του κυρίου;
Και κατά πόσο μπορούμε να θεωρήσουμε ότι ο εκτός εαυτού κύριος ιδιοκτήτης επηρέασε με τις πράξεις του την άρση της σημαίας του κου βοηθού διαιτητή;
Όσο για τα μέσα ενημέρωσης, που ρίχνουν το λάθος του κου βοηθού στην "κακή μοίρα του", λυπάμαι να βλέπω φέτος τόσους πολλούς βοηθούς με τέτοιο κισμέτ...
Για τον Πανιώνιο ο δρόμος είναι τραχύς από δω και μπρος και κάποιων οι εμφανίσεις και σήμερα δεν έπεισαν ότι μπορούν να προσφέρουν αυτά που χρειάζονται.
Για μας τους οπαδούς του συλλόγου, ο μονόδρομος της στήριξης της ομάδας θα συνεχιστεί ως το τέλος και ελπίζουμε ο νέος προπονητής να προλάβει να διορθώσει ότι δυνατόν περισσότερο στα όσα βρήκε.
Πανιώνιος(Παράσχος): Ανδριόλας, Γιόνσον(Σκούφαλης 85'), Λάτκα, Όμο, Κοντόες, Κουμορτζί, Νικολάου, Σιόβας(Μπαρόνι 70'), Ριέρα, Εστογιανόφ, Μπάλαμπαν.
Κίτρινες: Λάτκα(43΄), Κοντοές(45'), Μελισσάς (58'), Περόνε(65' Ατρόμητος), Όμο(77').
Όταν σε αυτή την "πισίνα", στο 54' ο κος επόπτης βλέπει οφσάιντ το καθαρό γκολ του Εστογιανόφ και στο 55' δεχόμαστε γκολ, που καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα, τι άλλο μπορεί κανείς να πει γι' αυτό τον αγώνα;
Όταν για δεύτερο συνεχή αγώνα ακυρώνεται κανονικό γκολ του Πανιωνίου, που αλλοιώνει το τελικό αποτέλεσμα, τι είδους πρωτάθλημα να θεωρήσουμε ότι διεξάγεται;
Όταν ιδιοκτήτης ομάδας, που πυροδοτούσε τις τελευταίες μέρες το κλίμα του αγώνα, μπαίνει εκτός εαυτού στον αγωνιστικό χώρο, τι παράδειγμα αποφυγής της βίας στα γήπεδα δείχνει αυτός ο κύριος και ποια ποινή θα έπρεπε να υφίσταται για τέτοια περιστατικά με βάση και το αξίωμα του κυρίου;
Και κατά πόσο μπορούμε να θεωρήσουμε ότι ο εκτός εαυτού κύριος ιδιοκτήτης επηρέασε με τις πράξεις του την άρση της σημαίας του κου βοηθού διαιτητή;
Όσο για τα μέσα ενημέρωσης, που ρίχνουν το λάθος του κου βοηθού στην "κακή μοίρα του", λυπάμαι να βλέπω φέτος τόσους πολλούς βοηθούς με τέτοιο κισμέτ...
Για τον Πανιώνιο ο δρόμος είναι τραχύς από δω και μπρος και κάποιων οι εμφανίσεις και σήμερα δεν έπεισαν ότι μπορούν να προσφέρουν αυτά που χρειάζονται.
Για μας τους οπαδούς του συλλόγου, ο μονόδρομος της στήριξης της ομάδας θα συνεχιστεί ως το τέλος και ελπίζουμε ο νέος προπονητής να προλάβει να διορθώσει ότι δυνατόν περισσότερο στα όσα βρήκε.
Κλίμα φανατισμού πριν τον αγώνα Ατρομήτου-Πανιωνίου
Κάτι ο πριν δυο χρόνια υποβιβασμός του Ατρομήτου πριν δυο χρόνια μετά από ήττα από τον Πανιώνιο στον τελευταίο αγώνα, κάτι ο Παράσχος που υπήρξε προπονητής του ΧαλκιδονΑτρόμητου, κάτι τα φθηνά εισιτήρια του κου Σπανού για να συσπειρώσει τον κόσμο του, να και κάτι δηλώσεις και συνεντεύξεις του στυλ "δεν έχω εγώ πρόβλημα με τον Πανιώνιο αλλά οι οπαδοί μου δεν ξέρω", δεν θέλει και πολύ να δέσει το πράγμα και να δημιουργηθεί "μια ωραία ατμόσφαιρα" πριν τον αυριανό αγώνα Ατρομήτου-Πανιωνίου.
Αν βάλουμε κάτω τα πράγματα, η αντίδραση των οπαδών του Ατρομήτου δεν είναι ιδιαίτερα παράλογη. Και μεις για χρόνια και ακόμα και τώρα, θεωρούμε τη Λάρισα δήμιο μας όταν το 91 χωρίς κανένα ιδιαίτερο συμφέρον μας διέλυσε και σε συνδυασμό με τη συμπαιγνία Αθηναϊκού και Ξάνθης, μας έριξε στη Β' Εθνική. Βέβαια στην περίπτωσή μας με Ατρόμητο, όποιος θυμάται καλά και δεν θέλει απλά να φανατίζεται, ο Πανιώνιος είχε κίνητρο να νικήσει γιατί έτσι προκρινόταν στα play-off παίρνοντας την 5η θέση και είχε ελπίδες για ΟΥΕΦΑ (βγήκε τελικά Ιντερτότο με όλες τις βλαπτικές από τότε επιπτώσεις).
Τώρα αν θέλει ο πονηρός κος Σπανός να εκμεταλλευτεί το παρελθόν για να βοηθήσει το παρόν, εμείς δεν θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα του φανατισμού, που μας στήνει έντεχνα.
Και διαφωνώ ότι είναι ματς υποβιβασμού και σωτηρίας το συγκεκριμένο. Είναι σημαντικότατος αγώνας που θα πρέπει να διεκδικήσουμε θετικό αποτέλεσμα αλλά αν πάμε με τη λογική "νίκη ή θάνατος" θα παίξουμε με την πλάτη στον τοίχο, σε ένα εις βάρος μας φανατισμένο περιβάλλον και με όχι καθαρό μυαλό.
Ήδη αν πάρουμε τα δεδομένα που υπάρχουν, η ομάδα έχει πολλά μείον στον ανασταλτικό της τομέα (Μανιάτης, Τζαβέλας, Καστελιόνε) και έχει κυριολεκτικά δυο άγνωστους Χ, Τσότσαλιτς (αν παίξει) και Γιόνσον για τους οποίους κανείς δεν μπορεί να πει τι μπορούν να κάνουν.
Το ζήτημα είναι όσοι παίξουν να παίξουν χωρίς άγχος και να εφαρμόσουν επακριβώς αυτά που θα τους έχει πει ο προπονητής τους. Όχι βλέμμα στις κερκίδες, όχι νεύρα, προσήλωση και ψυχραιμία.
Δεν είναι το μόνο κρίσιμο ματς από δω και μπρος. Όπως φθάσαμε όλα είναι κρίσιμα και όλα χρειάζονται το μέγιστο των δυνατοτήτων μας. Οι διαφορές των ομάδων φέτος είναι μικρές και τα πάντα κρίνονται στο μικρότερο λάθος, στην ελαχιστότατη ολιγωρία.
ΠΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ και ας έχουμε λίγο και την τύχη του Α' γύρου.
Για το δε κο Σπανό και τους φίλους του Ατρομήτου, αυτοί θα κάνουν τη δουλειά τους και κοιτάνε την ομάδα τους και καλά κάνουν. Ας πουν ότι θέλουν και ας βάλουν και ελεύθερη είσοδο. Ας αποδείξουν επιτέλους οι ποδοσφαιριστές μας ότι είναι επαγγελματίες όχι μόνο στις πληρωμές αλλά και στη νοοτροπία και οι επαγγελματίες δεν επηρεάζονται από κάτι τέτοια και μπορεί μεν να μην παίζουν πια τόσο πολύ για φανέλες αλλά παίζουν τουλάχιστον για την ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.
Αν βάλουμε κάτω τα πράγματα, η αντίδραση των οπαδών του Ατρομήτου δεν είναι ιδιαίτερα παράλογη. Και μεις για χρόνια και ακόμα και τώρα, θεωρούμε τη Λάρισα δήμιο μας όταν το 91 χωρίς κανένα ιδιαίτερο συμφέρον μας διέλυσε και σε συνδυασμό με τη συμπαιγνία Αθηναϊκού και Ξάνθης, μας έριξε στη Β' Εθνική. Βέβαια στην περίπτωσή μας με Ατρόμητο, όποιος θυμάται καλά και δεν θέλει απλά να φανατίζεται, ο Πανιώνιος είχε κίνητρο να νικήσει γιατί έτσι προκρινόταν στα play-off παίρνοντας την 5η θέση και είχε ελπίδες για ΟΥΕΦΑ (βγήκε τελικά Ιντερτότο με όλες τις βλαπτικές από τότε επιπτώσεις).
Τώρα αν θέλει ο πονηρός κος Σπανός να εκμεταλλευτεί το παρελθόν για να βοηθήσει το παρόν, εμείς δεν θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα του φανατισμού, που μας στήνει έντεχνα.
Και διαφωνώ ότι είναι ματς υποβιβασμού και σωτηρίας το συγκεκριμένο. Είναι σημαντικότατος αγώνας που θα πρέπει να διεκδικήσουμε θετικό αποτέλεσμα αλλά αν πάμε με τη λογική "νίκη ή θάνατος" θα παίξουμε με την πλάτη στον τοίχο, σε ένα εις βάρος μας φανατισμένο περιβάλλον και με όχι καθαρό μυαλό.
Ήδη αν πάρουμε τα δεδομένα που υπάρχουν, η ομάδα έχει πολλά μείον στον ανασταλτικό της τομέα (Μανιάτης, Τζαβέλας, Καστελιόνε) και έχει κυριολεκτικά δυο άγνωστους Χ, Τσότσαλιτς (αν παίξει) και Γιόνσον για τους οποίους κανείς δεν μπορεί να πει τι μπορούν να κάνουν.
Το ζήτημα είναι όσοι παίξουν να παίξουν χωρίς άγχος και να εφαρμόσουν επακριβώς αυτά που θα τους έχει πει ο προπονητής τους. Όχι βλέμμα στις κερκίδες, όχι νεύρα, προσήλωση και ψυχραιμία.
Δεν είναι το μόνο κρίσιμο ματς από δω και μπρος. Όπως φθάσαμε όλα είναι κρίσιμα και όλα χρειάζονται το μέγιστο των δυνατοτήτων μας. Οι διαφορές των ομάδων φέτος είναι μικρές και τα πάντα κρίνονται στο μικρότερο λάθος, στην ελαχιστότατη ολιγωρία.
ΠΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ και ας έχουμε λίγο και την τύχη του Α' γύρου.
Για το δε κο Σπανό και τους φίλους του Ατρομήτου, αυτοί θα κάνουν τη δουλειά τους και κοιτάνε την ομάδα τους και καλά κάνουν. Ας πουν ότι θέλουν και ας βάλουν και ελεύθερη είσοδο. Ας αποδείξουν επιτέλους οι ποδοσφαιριστές μας ότι είναι επαγγελματίες όχι μόνο στις πληρωμές αλλά και στη νοοτροπία και οι επαγγελματίες δεν επηρεάζονται από κάτι τέτοια και μπορεί μεν να μην παίζουν πια τόσο πολύ για φανέλες αλλά παίζουν τουλάχιστον για την ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)