Ποδόσφαιρο και δεύτερο στάδιο της αντιμετώπισης της πανδημίας

Η UEFA θέλει με κάθε τρόπο να συνεχιστούν τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα που διεκόπησαν λόγω κορωνοϊού. Αναρωτιέται κάποιος γιατί όταν όλες οι εκδηλώσεις με κόσμο και συγχρωτισμό είναι επικίνδυνες. Βέβαια από ότι καταλαβαίνω οι διοικούντες το ποδόσφαιρο αναφέρονται σε διεξαγωγή αγώνων χωρίς θεατές.

Το σύστημα λειτουργεί με χρήμα και κάπου μπαίνουν λίγο στο κάδρο και τα λοιπά όπως η υγεία, η αξία της ζωής κλπ. Ακόμα και χωρίς θεατές στις κερκίδες, τα λεφτά από τηλεοπτικά, διαφημίσεις κλπ, είναι πολλά. Τώρα για τους αθλητές; ... Το περιουσιακό στοιχείο των σπορς; Αν υπάρξουν παράπλευρες απώλειες; ...
Νέοι είναι οι αθλητές, μικρές οι πιθανότητες σοβαρής αρρώστιας. Μπροστά στον παρά τώρα, τι να λέμε. Εδώ έπαιξαν Αταλάντα-Βαλένθια και έκαναν δυο χώρες μπουρλότο από CoVid-19.
Πάντως οι αθλητές λόγω της προσπάθειας στον αγώνα γεννούν φλεγμονές στον οργανισμό τους και είναι για κάποιες μέρες πιο επιρρεπείς στις λοιμώξεις. Επίσης έχουν οικογένεια, γονείς κλπ.
Αλλά η οικονομία πρέπει να κινηθεί και όπως είπαμε τα λεφτά εδώ είναι πολλά.
Δυστυχώς δεν έχουμε κοινωνία που να κινείται με κάτι που να είναι σε προτεραιότητα παραπάνω από το κέρδος και ότι επετεύχθη από κράτη και κοινωνίες αυτούς τους δυο μήνες είναι πραγματικά εξαίρεση λαμπρή, που έσωσε ζωές. Αλλά οι μπίζνες κινούν τον κόσμο μας. Να δούμε πως θα μπορέσουν να τις συνδυάσουν με το ρίσκο τού να ξανανάψουν την πανδημία. Αυτό το στάδιο, πέρα από την εφαρμογή του στο ποδόσφαιρο, εν γένει σε όλους τους τομείς, θα είναι πάρα πολύ πιο δύσκολο από την πρώτη φάση του ριζικού περιορισμού.

Υπομονή και εγκαρτέρηση

Τα πράγματα είναι δύσκολα, όπως λέει και ο Παπαδόπουλος στη διαφήμιση ή μάλλον καλύτερα στο κοινωνικό μήνυμα, που προβάλει η τηλεόραση. Ξεκινήσαμε με κάτι σαν γρίπη και σιγά σιγά βλέπουμε να κτυπάει όχι μόνον τους γηραιότερους και όχι μόνον ανθρώπους με υποκείμενα νοσήματα έστω και αν αυτοί είναι βέβαια η πλειονότητα των κρουσμάτων και θυμάτων.
Και βέβαια δεν είναι γρίπη η ίωση για την οποία δεν έχουμε εμβόλιο, φάρμακο, αντισώματα και ανοσία και δεν έχουμε σαφή στοιχεία για τη μεταδοτικότητα και θνησιμότητα.

Η επιστήμη προσπαθεί ως τώρα υποστηρικτικά και όχι θεραπευτικά, με τα συστήματα υγείας στα περισσότερα μέρη να έχουν ξεπεράσει τα όρια τους και σε κάποιες περιπτώσει σε μεγάλο βαθμό. Υπάρχουν βέβαια οι χώρες, που συνεχίζουν να παίρνουν χαλαρά μέτρα μέσα από τη θεώρηση του να πλήξουν λιγότερο την οικονομία τους. Η οικονομία. Άλλο ένα θύμα. Πολλοί συνάνθρωποί μας χωρίς δουλειές και το κράτος καλείται να τους στηρίξει. Στην περίπτωση της Ελλάδας, αυτό είναι το κράτος που μόλις είχε βγει από την δεκαετή δημοσιονομική κρίση με χρέη και δεσμεύσεις μέχρι το λαιμό.
Και η αλληλεγγύη δοκιμάζεται και αυτή των ατόμων, ημών δηλαδή των ιδίων αλλά και εκείνη των κρατών. πχ βλέπε ΕΕ, που αδυνατεί να πάρει για μια ακόμα φορά μια ουσιαστική απόφαση αλληλεγγύης για τα μέλη της.

Αγαπητοί φίλοι, που διαδικτυακά έχουμε συνδεθεί για χρόνια τώρα και που ίσως ποτέ δεν περιμέναμε να βρεθούμε σε τέτοια κατάσταση αλά Contagion, το φιλμ, που πρόσφατα έδειξε και η τηλεόραση. Εύχομαι σε όλους σας, Συμπανιώνιους και μη, να είστε καλά στην υγεία σας, εσείς και οι δικοί σας και να βγούμε όλοι μας γεροί από την υγειονομική κρίση και να ξανασχοληθούμε με όλα αυτά, που ήταν το αλατοπίπερο της ζωής μας ως πριν την πανδημία.

ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΕΓΚΑΡΤΕΡΗΣΗ.

ΥΓ: Το διάβασα, δεν είναι δικό μου αλλά μου έκανε εντύπωση σε αναφορά στη σχετικότητα του χρόνου. Πως οι 18 μήνες φαντάζουν σαν 18 χρόνια. Αναφέρεται στο χρόνο που χρειάζεται για την ανάπτυξη του εμβολίου για τον κορωναϊό.

ΥΓ2: Και κάτι Πανιώνιο για να θυμόμαστε. Σαν σήμερα πέθανε το 1979 ο Νίκος Πεντζαρόπουλος, ένας άνθρωπος που η Πανιώνια Μνήμη θα πρέπει πάντα να έχει στην αγκάλη της.

Χριστιανοί εν μέσω του τρέχοντος βιολογικού πολέμου

Νομίζω ότι το μεγαλύτερο δίδαγμα του Χριστιανισμού είναι το "ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ" και στη δεδομένη περίσταση πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να περιορίσουμε τις επιπτώσεις του ιού στην κοινωνία γύρω μας.
Δεν είμαι ο ειδήμων στα θρησκευτικά αλλά θα ήθελα να ερωτήσω τους πάντες αν το γράμμα ή το πνεύμα του νόμου έχει σημασία σε τέτοιες περιστάσεις, που η κοινωνία βρίσκεται σε βιολογικό πόλεμο.
Επίσης στους ειδήμονες επί των θρησκευτικών, ας εκφράσω μια άποψη (που είμαι σίγουρος ότι θα την θεωρήσουν αιρετική, αλλά θα την πω με κάθε σεβασμό στο Θεό και στο Χριστό). Έχει μείζονα σημασία το κοινόν ποτήριον του Μυστικού Δείπνου ή αυτό καθ' εαυτό το αίμα του Κυρίου, το γέννημα της αμπέλου, που περιείχε; Υπάρχει τουλάχιστον ένα Ευαγγέλιο, αυτό του Λουκά, που δεν φαίνεται και τόσο καθαρά η από κοινού πόσις αλλά ο διαμοιρασμός. Και ο ίδιος ο Κύριος ομιλεί για το γέννημα της αμπέλου και αναφέρει:
"Λέγω δε υμίν, ου μη πίω απ’ άρτι εκ τούτου του γενήματος της αμπέλου έως της ημέρας εκείνης, όταν αυτό πίνω μεθ’ υμών καινόν εν τη βασιλεία του Πατρός μου".
Εν πάση περιπτώσει, για μένα η πίστη είναι σεβαστή αλλά το μέγιστο αυτής της πίστης είναι η αγάπη στο συνάνθρωπο, που μέσα από τον καθένα γύρω μας, θα έπρεπε να βλέπουμε τον ίδιο τον Χριστό.
Ξέρω ότι όλα αυτά είναι σε επίπεδο μεταφυσικό και όχι φυσικό και ερμηνευόμενο από τη λογική. Αλλά ας θεωρήσουμε και τη λογική του ανθρώπου και την επιστήμη, Θείο Δώρο και Θεία Πρόνοια.
Στον πόλεμο, αναγκάζεται ο στρατιώτης να αμυνθεί για την Πατρίδα του με μέσα που κάθε άλλο παρά σύμφωνα με το "ου φονεύσεις" και τα χριστιανικά ιδεώδη είναι. Και όμως, τους αμυνόμενους για την Πατρίδα, η εκκλησία δεν τους θεωρεί δολοφόνους. Και σήμερα σε πόλεμο είμαστε. Βιολογικό Πόλεμο απέναντι στην κοινωνία μας.

Ζούμε ένα πόλεμο. Ας πολεμήσουμε όλοι μαζί

Το 1981 είχε εκδοθεί ένα βιβλίο θρίλερ, "The eyes of darkness". Μπορείτε να το βρείτε στην Wikipedia.

Το βιβλίο ήταν άκρως προφητικό και προέβλεπε γύρω στο 2020 (!!!) επιδημία ιού του αναπνευστικού και μάλιστα τον ονόμαζε Γιουχάν...
Στο βιβλίο βέβαια, ο ιός είναι βιολογικό όπλο της Κίνας.

Άσχετα από την όποια υπόθεση συνωμοσίας, αυτό που ζούμε είναι ένας πόλεμος απέναντι σε ένα αόρατο εχθρό, που επίσης ασχέτως της προέλευσής του, δρα σαν βιολογικό όπλο.
Στις περισσότερες γενιές, τυχαίνει να έρθουν αντιμέτωπες με το δικό τους "πόλεμο", πραγματικό ή αντίστοιχο ενός πραγματικού, όπως ο σημερινός.
Ας δούμε την Πανδημία σαν τον πόλεμο των γενιών μας και όχι σαν απλή γρίπη για κάποιους. Οι κάποιοι είναι δίπλα μας, είναι η κοινωνία μας.
Ο πόλεμος κερδίζεται όταν υπάρχει θέληση για μάχη, πίστη για νίκη και σύμπνοια και συντονισμός των δράσεων όλων.
Αν στον πόλεμο, ο καθένας νοιάζεται για την πάρτη του αποκλειστικά, ο πόλεμος θα χαθεί.

Όλοι που ζητάμε κοινωνικό κράτος και όχι πολιτικές σαν του Μπόρις Τζόνσον πχ, η οικονομία πάνω από την υγεία, πρέπει να επιδείξουμε και οι ίδιοι ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.

ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ

"Θα μείνω σπίτι" είναι το logo στο διαδίκτυο για την υποστήριξη των μέτρων έναντι στην Πανδημία.

ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΗΛΑΙΔΟΝΗ ΣΕ ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ ΜΕ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΑΪΟ.
Το άλλαξα λίγο για μια νότα χιούμορ (black?) μέσα στην κατήφεια της περίστασης:

Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
λοιπόν απόψε δεν πρόκειται να βγω
Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
και θα κάνω και μπάνιο με αντισηπτικό.

Και όταν ακούω να χτυπάει το τηλέφωνο
θα το κοιτάζω και δε θα απαντώ
γιατί και πάνω στό τηλέφωνο αυτό
ε δεν μπορεί, θα έχει λίγο κορωναϊό.

γι' αυτό

Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
οχυρωμένος κι από μέσα το κλειδί
Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
γιατί τέτοιο ιό δεν έχω ξαναδεί

Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
και το 112 να καλέσει, δεν πρόκειται να βγω
Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
κι ας ακούω στα νέα των κρουσμάτων τον αριθμό.

Γιατί άν βγω θα κολλήσω κορωναϊό
κι ένας Θεός ξέρει που θα κοιμηθώ
και όπως είδαν κι οι Ιταλοί για τον ιό
επτά φορές στις εκατό είναι για κακό

γι' αυτό

Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι
και δε σκοπεύω από δω να κουνηθώ…
Μη με στείλουν στην καραντίνα για να μπω.
Και άντε τότε εγώ να ξαναβγώ.

Ατρόμητος μπροστά στη δικαιοσύνη (της Ελλάδας)

Δεν φοβάται τίποτα ο Πανόπουλος της Ξάνθης. Να πάνε όλα στη δικαιοσύνη της Ελλάδας, όχι έξω, για να αποδειχθούν. Κάπως αργά όμως μου φαίνεται ότι βγήκε να κάνει αυτού του είδους τις δηλώσεις, μετά από τροπολογίες, αποφάσεις  κλπ. Και έχει και το παράπονο ότι θα του μείνει η ρετσινιά...

Εν πάση περιπτώσει, η προσωπική μου άποψη είναι πως το μέγιστο πρόβλημα του Ελληνικού ποδοσφαίρου είναι ότι εδώ και κάποια χρόνια, δεν παίζεται στα γήπεδα ως επί το πλείστον.
Επίσης τι σόι Ελληνικό ποδόσφαιρο είναι αυτό με τάγματα τριτοκλασάτων γυρολόγων μισθοφόρων και στρατιές δανεικών από 2 ομάδες της χώρας; Τι βλέπουμε πια και γιατί;

Όσο αφορά τον Πανιώνιο, ακόμα και να έπεφτε η Ξάνθη, αν σωθούμε έτσι, σε ποια καλυτέρευση μπορούμε πια να ελπίζουμε; Να πληρωθούν τα χρέη μας ίσως ευκολότερα στη μεγάλη κατηγορία με περισσότερα έσοδα; Μπορεί αλλά δεν έγινε αυτό την τελευταία πενταετία παρ' ότι το προσπαθήσαμε και πιθανόν σε ευχερέστερες συνθήκες. 

Κοροναϊός. Ήπια και μετρημένη αντιμετώπιση; Είναι πια ενδεδειγμένη;

Πόσο έξυπνο ήταν ενώ απαγορεύσαμε τις εκδρομές των σχολείων, να αφήσουμε να γίνονται αυτές των ΚΑΠΗ; Και μάλιστα όταν έχουμε να κάνουμε με έναν ιό, που είναι πιο επικίνδυνος για τους ηλικιωμένους;
Είναι σίγουρο τι επίσημα προτάσσεται; Η τιθάσευση της επέκτασης του ιού ή υπάρχει κάποια δυστοκία μέτρων, που σχετίζεται με την άμεση οικονομική επίπτωση; Ίσως η ήπια αντιμετώπιση του προβλήματος, δεν είναι τελικά τόσο ενδεδειγμένη σε όλες τις περιπτώσεις αν και πάντα το "παν μέτρον άριστον" στη ζωή φαίνεται να χρειάζεται. Αλλά ας μην μας θυμίσει η όλη αντιμετώπιση το τι έγινε με την ηπιότητα στο χειρισμό των οικονομικών προβλημάτων πριν την κρίση, το 2008 και το 2009.

Η "εύκολη" κριτική της κυρίας Γέλπκε και το "κρυφτούλι" της Ευρώπης πίσω από τη συνθήκη του Δουβλίνου

Όπως αναμενόταν, με τεράστια πλειοψηφία, η Γερμανική βουλή απέρριψε την υποδοχή ευάλωτων προσφύγων και ασυνόδευτων παιδιών από το hot spots της Ελλάδας.
Λυπηρό και ενδεικτικό της διάθεσης της Ευρώπης να αφήσει το προσφυγικό πρόβλημα στις χώρες πρώτης υποδοχής, βλέπε Ελλάδα.
Λυπηρή αλλά και αναμενόμενη είναι όμως και η "εύκολη" κριτική της Αριστεράς για την κρίση στα ελληνικά σύνορα, που εξέφρασε η κυρία Γέλπκε:

"Κριτική σε αυτή τη στάση άσκησε η εκπρόσωπος του κόμματος η Αριστερά Ούλα Γέλπκε. Κατά τη άποψή της, όχι μόνο θα πρέπει να γίνουν δεκτοί στη Γερμανία πρόσφυγες από ελληνικούς καταυλισμούς, αλλά και αυτοί που έχουν συγκεντρωθεί στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο. Σφοδρά επιτέθηκε η κ. Γέλπκε στην ελληνική κυβέρνηση. Την κατηγόρησε ότι κατήργησε το δικαίωμα ασύλου και ότι παράνομα στέλνει στα σύνορα πρόσφυγες πίσω στην Τουρκία. «Στην Ελλάδα», υποστήριξε, «αστυνομία και στρατός χέρι-χέρι με ένοπλες φασιστικές ομάδες κλείνουν τα σύνορα»."

Η κυρία Γέλπκε θα είχε δίκιο στην κριτική της αν οι συνάδελφοί της στη Γερμανική Βουλή δεν είχαν κλείσει την έξοδο από την Ελλάδα προς την ΕΕ για τους πρόσφυγες, εδώ και χρόνια και αν έβλεπε ότι τους έπειθε έστω και για το ελάχιστο, που συζητήθηκε χθες στη Γερμανική Βουλή. Θα ήταν πολύ ενδεικτικό να αφήναμε όλους τους πρόσφυγες στη χώρα μας να κινηθούν όπως και στο παρελθόν προς την Ειδομένη και τα Βόρεια σύνορά μας για να δει η κυρία Γέλπκε και όλοι στην Ευρώπη, ποιοι δεν δέχονται το προσφυγικό κύμα και ότι η Ελλάδα απλά χρησιμοποιείται σαν κυματοθραύστης και αποθήκη ανθρώπων, που δεν γέμιζε τα τελευταία χρόνια λόγω της συμφωνίας με την Τουρκία και που χωρίς ούτε και αυτήν, θα πλημμυρίσει, γκετοποιώντας παράλληλα όλους αυτούς τους ανθρώπους σε μια χώρα, που δεν έχουν διαλέξει για να παραμείνουν.

Είναι ώρα επιτέλους και ας χάσουμε το Σέγκεν, να φύγει η Ελλάδα από τη συμφωνία του Δουβλίνου για να δούμε πόσο εύκολη κριτική θα μπορέσει τότε να ασκήσει η κάθε κυρία Γέλπκε.

Βέβαια το πρόβλημα δεν είναι οι υπερθεματισμοί της Ευρωπαϊκής Αριστεράς αλλά η στοιχειώδης έλλειψη συντονισμού και αναλογικού χειρισμού του προβλήματος από την ΕΕ και οι ρατσιστικές αγκυλώσεις που κυριαρχούν στην Ευρώπη. Μια Ευρώπη, που στην πλειονότητά της, έχει βολευτεί από τη συνθήκη του Δουβλίνου και τη μετάθεση του προβλήματος στις χώρες πρώτης υποδοχής και σφυρίζει κλέφτικα.
Αν δεν αρέσκεστε εκεί στην Εσπερία στην υποδοχή των προσφύγων, που πολλοί είναι από χώρες, που και κυβερνήσεις των ισχυρών κρατών της ΕΕ κατέστρεψαν, τότε πείτε καθαρά ότι κλείνουν όλα τα Ευρωπαϊκά σύνορα και δεν μπαίνει κανένας και όχι να κάνετε αυστηρή κριτική εκ του ασφαλούς.

Κρατάω από τη συζήτηση της Γερμανικής Βουλής, τα μετρημένα λόγια του σοσιαλδημοκράτη Πιστόριους:

"Κριτική στη στάση της γερμανικής κυβέρνησης και συνεπώς και στους κομματικούς του φίλους στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, άσκησε και ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εσωτερικών της Κάτω Σαξονίας Μπόρις Πιστόριους. Μιλώντας στην ομοσπονδιακή βουλή επεσήμανε ότι ήδη πέντε ευρωπαϊκά κράτη έχουν εκφράσει τη θέλησή τους να υποδεχθούν πρόσφυγες από την Ελλάδα. Επιτιμώντας τη στάση αναμονής της γερμανικής κυβέρνησης, επεσήμανε πως «αν όλοι περιμένουν να συμμετέχουν όλοι, δεν θα κάνει κανείς τίποτα». Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα πρέπει, σύμφωνα με τον κ. Πιστόριους, να επιτρέψει στις δεκάδες γερμανικές πόλεις και τα ομόσπονδα κρατίδια που έχουν εκφράσει τη διάθεση να υποδεχτούν πρόσφυγες από την Ελλάδα."

Η απόφαση για Ξάνθη και ΠΑΟΚ

Ξέρουμε βέβαια σε ποια χώρα ζούμε και σε ποιο χώρο (ελληνικό ποδόσφαιρο = κάτι κοντά σε οχετό) αναφέρεται η συγκεκριμένη απόφαση για Ξάνθη και ΠΑΟΚ (-12 και -7 βαθμοί αντίστοιχα).
Και από νομικής πλευράς βέβαια, δεν μιλάμε για κανένα Άρειο Πάγο αλλά για το Μονομελές Πειθαρχικό όργανο της ΕΠΟ...
Εν πάση περιπτώσει, υπάρχουν κάποια περαιτέρω ερωτηματικά.
Το παράπτωμα δεν είναι στιγμιαίο και εξέλειπε αλλά όσο υπάρχει η ίδια ιδιοκτησία και μετοχολόγιο μήπως νομικά συνεχίζει η ύπαρξή του;
Και αν ναι, πως τιμωρείται πλέον; Με αφαιρέσεις βαθμών στη συνέχεια;
Αν όντως υπάρχουν οι δέουσες αλλαγές καλώς αλλά είναι άραγε η σημερινή απόφαση, η κολυμβήθρα του Σιλοάμ και από εδώ και πέρα μπορεί να συνεχίζει η κατάσταση ως είχε πριν;
Επιπροσθέτως, το πιστοποιητικό συμμετοχής, που αφαίρεσε η ΕΕΑ, δεν δίνεται πίσω με αυτή την απόφαση. Να μου πεις και ο Πανιώνιος έτσι άνευ είναι. Αλλά θα ήθελα να ρωτήσω. Το ότι αυτό το πιστοποιητικό αφαιρέθηκε, αν δεν εκλείψουν οι λόγοι για τους οποίους αφαιρέθηκε, μπορεί να δικαιολογήσει την έγκριση συμμετοχής αυτών των ομάδων στο νέο πρωτάθλημα και αν ναι πως; Με νέα αφαίρεση βαθμών;

ΥΓ: Προσωπικά σαν οπαδός του Πανιωνίου, δεν με ενδιαφέρει να υποβιβασθεί έτσι ο οιοσδήποτε για να σωθεί η ομάδα μου. Ίσως δεν αξίζει και στην ιστορία της αυτό αλλά και δώρον-άδωρον είναι όσο ο ίδιος ο Πανιώνιος είναι στο σημερινό του χάλι. Στην ιστορία άλλων, που μηχανορράφησαν και στο παρελθόν για "εθνικούς λόγους" τριπλέτες αποτελεσμάτων και πολλαπλές ισοβαθμίες για να σωθούν, μπορεί να ταιριάζει.
Σαν πολίτης αυτής της χώρας, δεν ανέχομαι όμως την εκ των υστέρων αλλαγή νόμων και την κατ' επίφαση δικαιοσύνη. Και αναλόγως θα πράξω όταν έρθει η ώρα να ασκήσω τα πολιτικά μου δικαιώματα γιατί δεν υπάρχει άλλος νόμιμος τρόπος αντίδρασης.
Και βέβαια υπάρχει και η όποια καθημερινή έκφραση της αντίθεσης σε αυτά τα φαινόμενα ώστε αν μη τι άλλο να μην μας κοροϊδεύουν μέσα στα μούτρα μας και να έχουν και την αίσθηση ότι όλα είναι όμορφα και αγγελικά πλασμένα.

ΥΓ2: Από όσο έμαθα, η Ξάνθη έχει αλλάξει μετοχολόγιο και τιμωρήθηκε γιατί δεν ενημέρωσε έγκαιρα. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο ζήτημα που εκκρεμεί ώστε να ισχύουν τα όσα έγραψα για συνέχιση της ύπαρξης των παραπτωμάτων. Βέβαια υπάρχει το παράπτωμα της αλλαγής των νόμων... Σε κάθε περίπτωση είναι κρίμα που στην Ελλάδα το ποδόσφαιρο έχει αναχθεί από αθλητικό αγώνισμα σε νομικές υποθέσεις.

Φαύλος κύκλος

Η χώρα μας έχει κληθεί να βγάλει το φίδι από την τρύπα εν μέσω ενός διεθνούς εκβιαστή, που εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό / προσφυγικό και συμμάχων που εγκλώβισαν ψυχές στην Ελλάδα για να κρατήσουν την πάρτη τους μακριά από το πρόβλημα.

Βλέπω τις προσπάθειες των Τούρκων, ποιων, των Τούρκων, που έχουν γράψει όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για την Κύπρο, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ, στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, να προσπαθούν εναγωνίως με βιντεοσκοπήσεις, να δείξουν push-backs Ελληνικού λιμενικού στο Αιγαίο. Ως θεματοφύλακες του Διεθνούς Δικαίου... Ο λύκος ενδιαφέρεται για τα πρόβατα.
Βλέπω τα τούρκικα χημικά που ρίχνουν όσοι προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα στον Έβρο.
Δεν βλέπω την άφαντη Frontex και το ΝΑΤΟ και όλους εκείνους, που φοβούνται μην χάσουν τα αφεντικά τον παρά στην Τουρκία.
Ακούω κάποια ζορισμένα αχ και βαχ από την Εσπερία (αντί βέβαια να κάνουν και κάτι που θα βοηθούσε κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους να γυρίσουν στις πατρίδες τους αντί να θεωρούν σαν μόνη ελπίδα την Ευρώπη (άραγε γιατί όχι πχ και την αναπτυσσόμενη Ανατολή ή τη Ρωσία; Εκεί μάλλον οι πόρτες είναι ερμητικά κλειστές. Εκεί δεν μπορούν οι ΜΚΟ να δράσουν...).

Σε αυτό το λυπηρό περιβάλλον, χάνεται κάθε έννοια ανθρωπιάς. Τίποτα. Όλα για τα συμφέροντα αυτών, που διαφεντεύουν τον κόσμο και έχουν φτιάξει αυτό το δράμα, που παρακολουθούμε. Ένας φαύλος κύκλος, που απλοί άνθρωποι έχουν γίνει θύματα και έρμαια και τα πιο αδύνατα κράτη, υποχείρια των παγκόσμιων ολιγαρχών και των γεωπολιτικών συμφερόντων.

ΥΓ: Και η μυλωνού τον άνδρα της... Αναφέρομαι στο Βούλγαρο πρωθυπουργό Μπορίσοφ, που είναι και εταίρος στην ΕΕ της Ελλάδας (!!!), που πήγε στον Ερντογάν υποτίθεται να μεσολαβήσει.  Για ανίερες συμμαχίες, που θα τον κρατήσουν στο απυρόβλητο και πιθανόν να του αποφέρουν και κάποια πλεονεκτήματα, αναλόγως των εξελίξεων, πήγε. Τυχαίο ότι δεν υπάρχει καμιά μεταναστευτική / προσφυγική ροή προς Βουλγαρία; Τίποτα εκεί. Μήπως ξέρει ο κος Μπορίσοφ τίποτα για κλειστά σύνορα; Λέω, μήπως θυμάται άραγε;

Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα είναι ένας σάκος του μποξ στο πρόβλημα και έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου για να μας κατηγορεί ο ένας και ο άλλος και για να κάνει τα παιχνίδια του ο Σουλτάνος. Ο Σουλτάνος στον οποίο η Ευρώπη με τις συμφωνίες, που έχει κάνει, έχει δώσει τα κλειδιά του προβλήματος. Ο ασκός του Αιόλου είναι ανοικτός και από το γεγονός ότι δεν είναι δυνάμεις της συντεταγμένης πολιτείας μόνον στα σύνορα και όσοι άλλοι εμπλεκόμενοι υπάρχουν είναι προφανώς επιρρεπείς στο να μην τηρούν τα όσα πρέπει να γίνονται.

Το μεταναστευτικό / προσφυγικό ζήτημα έχει επίσης δώσει δουλειά σε πολλούς για αρκετό καιρό τώρα και είναι φανερό ότι δεν είναι ένα πρόβλημα που θα λυθεί με τη δουλειά τέτοιων και με χρηματοδοτήσεις, παρά μόνον όταν τα παγκόσμια συμφέροντα, που συγκρούονται στις επίμαχες περιοχές των δεινοπαθούντων, σταματήσουν να διαλύουν τις χώρες τους. Αν μη τι άλλο έτσι, ένας κλάδος του προβλήματος, το καθαρά προσφυγικό, δεν βρει σχετική διέξοδο. Το πρόβλημα των ροών των οικονομικών μεταναστών θα παραμείνει και δεν μπορεί να λυθεί βέβαια με αποθήκες ψυχών και αρκετές ΜΚΟ που βοηθούν στην αποθήκευση και κράτη, που δεν θέλουν να συνεισφέρουν σε τίποτα πέραν του να πληρώνουν άλλους για να αποφύγουν οι ίδιοι το ζήτημα.

ΥΓ2: Το άκουσα από τον κύριο Φίλη στην ΕΡΤ1 και νομίζω δικαιολογεί το πως και γιατί πρόσφυγες και μετανάστες δεν μένουν στην Τουρκία. Σαφώς και οι οικονομικές συνθήκες στην Ευρώπη είναι πιο ελκυστικές αλλά υπάρχει και άλλο ζήτημα. Στην Τουρκία δεν υφίσταται το να πάρουν πολιτικό άσυλο αλλά μόνον ένα καθεστώς προσωρινής προστασίας. Συνεπώς είναι σε πλήρη αβεβαιότητα εκεί με δυνατότητες μαύρης εργασίας ως επί το πλείστον και με καμιά προοπτική εκτός του να μπορέσουν να φύγουν.

ΥΓ3: Πρέπει να διαχωρίσουμε την περίπτωση τη σημερινή από τη γενικότερη θέση στο προσφυγικό.  Οι πρόσφυγες έχουν δικαιώματα κατοχυρωμένα από το διεθνές δίκαιο και σεβαστά.
Το τωρινό ζήτημα είναι ότι η μαζικότητα των ανθρώπων στα σύνορα, δεν οφείλεται στο Ιντλίμπ και στο προσφυγικό κύμα εκεί από τα τρέχοντα γεγονότα. Οφείλονται στα παιχνίδια πίεσης των Τούρκων προς τη Δύση. Και σε πράξη δολιοφθοράς προς την Ελλάδα όπως αποδεικνύει και η ανυπαρξία ροών προς Βουλγαρία. Και το δεδομένο είναι ότι η Ελλάδα είναι κλειστή για τους πρόσφυγες όχι ως είσοδος, που είναι τώρα, αλλά ως έξοδος κυρίως και αυτό από το 2015. Και συνάμα δεσμεύεται σαν χώρα υποδοχής από τις συνθήκες του Δουβλίνου.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το να φωνάζουμε "ανοίξτε τα σύνορα", που πολλοί φωνάζουν και διαδηλώνουν, θα έπρεπε περισσότερο και πρώτιστα να αφορά την Ευρώπη.
Ειδάλλως ζητάμε από την Ελλάδα να σηκώσει ένα βάρος που δεν της αναλογεί και δεν μπορεί και να σηκώσει αντικειμενικά. Και που οι ίδιοι οι πρόσφυγες δεν το θέλουν γιατί δεν θέλουν να μείνουν αλλά να περάσουν από την Ελλάδα για ισχυρότερους οικονομικά προορισμούς στην μεγάλη τους πλειονότητα. Είναι πολύ καλός ο ανθρωπισμός και η συμπόνια αλλά πολύ καλύτερος όταν είναι ρεαλιστικός και μπορεί να αποβεί σε πραγματική προσφορά προς όσους δεινοπαθούν. Ειδάλλως φωνάζουμε σαν κύμβαλα αλαλάζοντα για να δείξουμε και όχι για να προσφέρουμε.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι πρέπει να ρίξουμε το ανάθεμα στους πρόσφυγες ή και μετανάστες, που αποζητούν μια λύτρωση από πολέμους και βασανισμούς ή έστω μια καλύτερη ζωή.
Και κυρίως δεν πρέπει να κάνουμε τις οποιεσδήποτε απάνθρωπες ακρότητες και να αφήσουμε ΜΟΝΟΝ τη συντεταγμένη πολιτεία να αντιδράσει οργανωμένα.
Προσωπικά θεωρώ ότι η νυν κρίση αποδεικνύει ότι η χώρα πρέπει να φύγει από το Δουβλίνο έστω και σε βάρος της συμμετοχής της στο Σέγκεν. Ή να απειλήσει έστω ότι θα φύγει κάτω από τις νυν περιστάσεις. Αυτό θα έκαναν ηγέτες του παρελθόντος που είχαν το απαιτούμενο πολιτικό ανάστημα.
Δεν είναι δυνατόν να βάζουμε τα ΜΑΤ, το στρατό και τους ακρίτες κατοίκους να πληρώνουν το μάρμαρο (και να έχουν και την κατακραυγή ένθεν και εκείθεν). Αν κάποιος λέει ότι είναι πολιτικός ηγέτης, οφείλει να το αποδεικνύει στις κρίσεις και με τρόπους, που θα δώσουν λύσεις και όχι θα συντηρήσουν το πρόβλημα σε βάρος εν τέλει όλων εκτός όσων θα έπρεπε να επωμιστούν ευθύνες και βάρη, που τους αναλογούν.

Στη χώρα που πέφτουμε από τα σύννεφα και δρούμε μετά εορτής

Αιφνιδιαστήκαμε λέει τώρα ο Πρωθυπουργός από το μέγεθος του προσφυγικού προβλήματος. Μα που βρισκόταν τόσο καιρό άραγε; Έπρεπε να φθάσει κόσμος και αστυνομία να αλληλοδέρνονται στα νησιά για να το κατανοήσει; Ήταν στα πλαίσια των δηλώσεων του προκατόχου του για την κρίση και τα μνημόνια, που έλεγα θα βαράει τα νταούλια και θα χορεύουν οι αγορές και άλλα τέτοια ευτράπελα.
Να μου πεις πιο ευτράπελοι, είμαστε εμείς τελικά.

Τώρα με το θέμα της δημόσιας υγείας και τον κοροναϊό, ενώ ήξεραν από την Παρασκευή το πρόβλημα στην Ιταλία, δεν πήραν κανένα περαιτέρω μέτρο ελέγχου στις εισόδους της χώρας και πέραν των λίγων τωρινών κρουσμάτων, πιστεύω ότι πιθανόν υπάρχουν περισσότερα μη διαγνωσμένα και κατ' ουσίαν αφήσαμε ανεμπόδιστη την είσοδο της νόσου στη χώρα σε σημείο που θα δυσκολέψει τον έλεγχό της.
Σίγουρα δεν είναι για πανικό και πιθανόν σε άλλα απαιτούμενα, υπάρχει καλύτερη προετοιμασία, αλλά δημιουργεί κάποια εντύπωση ότι εφησυχάσαμε μέχρι να υπάρξει κρούσμα, όσο και αν δεν ήταν πανάκεια ο έλεγχος και κάποια πιθανή καραντίνα για κάποιες μέρες όσων έρχονταν από τη Λομβαρδία (και μάλιστα δεν πάρθηκαν μέτρα ως το κρούσμα παρόλο που και η ίδια η Ιταλία πήρε άμεσα σημαντικά μέτρα).

Σε αυτή τη χώρα φαίνεται συνέχεια να πέφτουμε τελικά από τα σύννεφα και να πιανόμαστε εξαπίνης...

ΥΓ: Διαβάζω ότι την πάτησαν στην Ιταλία επειδή άλλαξαν την οδηγία για το ποιος πρέπει να υποβάλλεται στο τεστ για κορωνοϊό. Η αρχική οδηγία συμπεριελάμβανε άτομα τα οποία παρουσιάζουν απροσδόκητη κλινική πορεία ή επιδείνωση παρά την κλινική θεραπεία. Ο ασθενής 0 ήταν μαραθωνοδρόμος και ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής, που παρουσίασε εικόνα πνευμονίας και με βάση αυτή την οδηγία έπρεπε να υποβληθεί στο τεστ. Αλλά η οδηγία είχε αλλάξει και προέβλεπε εξέταση μόνον ατόμων με κάποια συσχέτιση με την Κίνα. Έτσι ο ασθενής 0 έμεινε χωρίς διάγνωση να διασπείρει τον ιό για 36 ώρες.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΟΚΟΛΟΣ

Δυο άνθρωποι συνδέονται και με τις δυο ανόδους του Πανιωνίου από τη Β στην Α Εθνική, τη δεκαετία του 1990. Ο ένας ήταν ο μακαρίτης ο Κυράστας ως προπονητής της ομάδας. Ο άλλος ήταν ο αρχηγός του Κυπέλλου του 1998, Λεωνίδας Βόκολος.
Μάλλον στον τελευταίο θα δοθεί και μια τρίτη ευκαιρία του χρόνου να επαναλάβει το παρελθόν του.
Εκτός και αν φέτος, γίνει το θαύμα των θαυμάτων.
ΥΓ: Μάλλον θα επανέλθει σε κάποια παιχνίδια των play-outs και ο Μαξίμοβιτς. Από τις βασικές μας πληγές φέτος, ο τραυματισμός του. Λήγει και το συμβόλαιό του, οπότε μάλλον δεν θα τον ξαναβλέπαμε αν δεν έπαιζε. Να δούμε.

Ήττα στο Αγρίνιο στον "τελικό" - Το ναυάγιο συνεχίζεται

Προσωπικά ελάχιστες ελπίδες είχα ότι ο Πανιώνιος θα έπαιρνε θετικό αποτέλεσμα στο Αγρίνιο. Οι ισχυρότατες ενδείξεις ήταν σε αυτή την κατεύθυνση. Η ομάδα είναι σε κατιούσα φορά από το τέλος Νοεμβρίου. Ο προπονητής "την έκανε" πριν το λεγόμενο "τελικό" σαν λαγός και διασπείροντας τη φήμη, που είναι υποψία πάρα πολλών, ότι παίκτες και τιμ είναι απλήρωτοι καιρό τώρα. Την ομάδα αναλαμβάνει ο Κοροπούλης, φιλότιμος εργάτης του συλλόγου, αλλά πως να το κάνουμε με τι εμπειρία από επίπεδο Super League (βέβαια και ο Παπαβασιλείου σιγά την εμπειρία που είχε). Ίσως σε άλλες εποχές είχαμε τις μνήμες να φεύγει ο Κυράστας και να αναλαμβάνει ο Εμβολιάδης και να παίρνουμε κύπελλο. Αλλά υπήρχε τότε και ηθικό και διοίκηση που μπορούσε κάπως να ανταπεξέλθει οικονομικά και οι παίκτες ήταν οι παίκτες που πήραν το κύπελλο.

Χθες στο γήπεδο είχαμε 4 άντε 5 παίκτες, που αξίζουν να παίζουν σε αυτή την κατηγορία και προφανώς δεν είχαμε συγκροτημένη ομάδα. Ο Κοροπούλης προσπάθησε με αυτό το υλικό, που διέθετε, να παίξει ταμπούρι και οριακά δεν τα κατάφερε. Αλλά μετά το γκολ που δεχθήκαμε, δεν μπορούσαμε τίποτα παραπάνω. Δεν γινόταν να αντιδράσουμε με αυτή την ομάδα.
Ας σκεφθούμε ότι παίξαμε φέτος 4 φορές με τον Παναιτωλικό και χάσαμε την τέταρτη και μάλλον πιο κρίσιμη, όπου τον αντιμετωπίσαμε με την πιο αποδυναμωμένη ομάδα όχι από άτομα τόσο αλλά από ψυχολογία.

Τέλος πάντων. Φέτος τίποτα δεν πήγε σωστά. Κάναμε προετοιμασία με τον προπονητή - στρατιώτη, που όποια ομάδα ως τώρα έχει ο ίδιος προετοιμάσει, έχει υποβιβαστεί. Δεν μας έκανε ούτε αυτός, γιατί ζήτησε κάτι σωστό, ένα παίκτη στο κέντρο, που έβλεπε το χάος και αντ' αυτού που ζήταγε, φέραμε έναν παίκτη, που δεν ήθελε να παίξει στην ομάδα, ήρθε και πήγε άμεσα για ... εγχείριση... και όσο έπαιξε, έδειξε το τι αισθανόταν έκδηλα μέσα στο γήπεδο και με το τι πρόσφερε. Φέραμε για τεχνικό έναν άνθρωπο χωρίς εμπειρία της κατηγορίας, που τυχοδιωκτικά έφυγε από εκεί, που έφυγε και τυχοδιωκτικά μας εγκατέλειψε και εμάς. Έναν προπονητή, που ούτε το στοιχειώδες στην άμυνα, που προσπάθησε χθες ο Κοροπούλης, δεν το μπόρεσε σχεδόν μια ολόκληρη σεζόν.
Δυο ξένους χαφ με εμπειρία, που είχαμε παρακαταθήκη από πέρυσι, τους χάσαμε και τους δυο, μάλλον ανεπιστρεπτί (Να δούμε). Ο μόνος έμπειρος σέντερ μπακ, έμεινε εκτός ομάδας σχεδόν ενάμισι γύρο. Ο βασικός τερματοφύλακας, πότε έπαιζε και πότε όχι για αιτίες ιατρικές (και μη ιατρικές μάλλον).
Ενίσχυση το Γενάρη, δεν έγινε γιατί η ρύθμιση δεν ήταν δυνατή και η ομάδα δεν πήρε ενημερότητα. Την ίδια στιγμή, οι ανταγωνιστές, πχ Παναιτωλικός, ενισχύθηκαν σημαντικά.
Οι νέοι, που ήρθαν στην ομάδα, με αυτό το κλίμα, που βρήκαν, δεν μπόρεσαν να φανούν ή να βελτιωθούν και πολλοί παίκτες από την περυσινή ομάδα, έκαναν σαφή βήματα πίσω.

Το μόνο, που ελπίζουμε είναι να μην μεγαλώσουν τα χρέη προς παίκτες και προπονητές και να μπορέσουμε να μείνουμε στη ρύθμιση για τα χρέη στο Δημόσιο. Αν τα εξωαγωνιστικά τουλάχιστον γίνει κατορθωτό να κρατηθούν σε έναν έλεγχο, ίσως ο Πανιώνιος έχει κάποιο μέλλον.
Η διοίκηση της ΠΑΕ, θα έλεγα πως οφείλει στην Ιστορία της ομάδας, να ζητήσει την αρωγή και συνεργασία όποιων από τον Πανιώνιο Κόσμο έχουν τη δυνατότητα να βοηθήσουν και να δημιουργηθεί μια νέα διοίκηση για να μπορέσει να κρατήσει τον Πανιώνιο σε μια κατάσταση επιβίωσης. Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να γίνει. Αγωνιστικά υπάρχουν βέβαια και τα play-outs αλλά ο τελευταίος Πανιώνιος θα παίξει σε αυτά με τη χαμηλότερη βαθμολογία και με το δυσμενέστερο πρόγραμμα. Ελάχιστη πιθανότητα. Ίσως υπάρχει και το θέμα της Ξάνθης αλλά σε αυτή τη χώρα, που όλα δουλεύουν όχι με βάση το γράμμα του νόμου αλλά το τι βολεύει και πως, δεν κρατάω ούτε καν μικρό καλάθι.

Πολλές εξελίξεις χθες στον Πανιώνιο

Πολλές εξελίξεις έγιναν χθες στον Πανιώνιο.

Θεωρώ σημαντικότερη και για το μέλλον την ένταξη της ΠΑΕ σε εξωδικαστικό συμβιβασμό για τα χρέη προς το Δημόσιο σε 72 δόσεις.  Ήταν κάτι τέτοιο εκ των ουκ άνευ για την ύπαρξη της ΠΑΕ ασχέτως των αγωνιστικών της αποτελεσμάτων.
Βέβαια έχουμε ουκ ολίγες εκκρεμότητες πλέον με παίκτες κλπ οπότε δεν είναι και για να πανηγυρίζουμε. Που θα βρεθούν άραγε όλα αυτά τα χρήματα;

Η δεύτερη εξέλιξη ήταν η παραίτηση Παπαβασιλείου για να πάει μάλλον στην Αίγυπτο. Ο άνθρωπος, που όχι μόνον με δική του υπαιτιότητα, έγινε συνώνυμος της ΗΤΤΑΣ σε αντίθεση με το όνομά του (Νίκι), μας αφήνει γεια πρό του αγώνος, που ο ίδιος ονόμασε ΤΕΛΙΚΟ για το φετινό Πανιώνιο, αυτόν του Αγρινίου!!! Αν δεν τον έδιωξαν ... το να φεύγει έτσι δείχνει αν μη τι άλλο δειλία ή προσπάθεια να αποφύγει τις ευθύνες στα χειρότερα.
Όχι ότι είχαμε και προσδοκίες ότι θα συνεισέφερε κάτι στην ομάδα η παραμονή του,
Ούτε στοιχειωδώς να φτιάξει λίγο την άμυνα δεν μπόρεσε τόσο καιρό. Και βέβαια είχε τη δικαιολογία των πολλών και σοβαρών απωλειών αλλά μπάλα έστω και στοιχειωδώς καλύτερη, δεν έπαιξε μαζί του η ομάδα σχεδόν ποτέ.
Από ότι διάβαζα, ο Κοροπούλης θα πάει την ομάδα να δώσει τον τελικό στο Αγρίνιο. Οι ελπίδες δεν είναι ιδιαίτερες. Ας έχουμε τουλάχιστον λίγο τύχη, που και αυτή φέτος λείπει.

Στο μπάσκετ, ο Σάμουελς έφυγε Γαλλία αν και λέγεται ότι έχει συμβόλαιο με Πανιώνιο και δεν είναι καθόλου σαφές ποιες ενέργειες έγιναν, γίνονται ή θα γίνουν γι' αυτό. Το μόνο που είναι καθαρό είναι ότι οι μεταγραφές της ομάδας μπλοκάριστηκαν από τη FIBA για παλιά χρέη προς παίκτες, οπότε δεν γίνεται να αντικατασταθεί ο Σάμουελς. Τώρα πως αυτή η ομάδα, που ήταν σάκκος του μποξ πριν έρθει ο Σάμουελς, θα μπορέσει να ανταπεξέλθει από δω και μπρός. μαύρο και σκοτεινό φαίνεται.

ΥΓ: Δεν κάνει πια σε κανέναν εντύπωση το μέγεθος της ΞΕΦΤΙΛΑΣ των ποδοσφαιρικών πραγμάτων. Συνεπώς το παρακάτω είναι και αυτό στα αναμενόμενα μια που οι παράγκες χρώματα αλλάζουν αλλά ποτέ δεν πεθαίνουν:

"Ο Ουρουγουανός χαφ Ντίας (και αρχηγός του Παναιτωλικού) απέκτησε δικαίωμα συμμετοχής στον τελικό με τον Πανιώνιο, καθώς έπεσε η ποινή που πρωτόδικα του είχε επιβληθεί."

ΚΑΛΑ ΚΡΑΣΙΑ...

Τι ασχολούμαστε; Πάμε να δούμε κανέναν αγώνα κατς καλύτερα.

H "επέτειος" του Σπανέα

Σε αυτή τη χώρα ζούμε σε πολιτική και επαγγελματικό αθλητισμό, χρωματικές περιόδους, όπως αυτές που έχουν οι καλλιτέχνες. Πχ μιλάμε για μπλε και ροζ περίοδο του Πικάσο.

Έτσι και στην "ΠΑΡΑΓΚΑ" υπάρχουν οι κόκκινες περίοδοι, οι μαύρες και κάποτε υπήρχε η περίοδος της Πράσινης Παράγκας.

Σημαντικό εκπρόσωπό της βλέπουμε εδώ το Γιώργο Σπανέα που στις 18/2/1996 "μεγαλούργησε" στον τομέα της ταχυδακτυλουργικής διαιτησίας και ανέτρεψε το αποτέλεσμα του αγώνα Πανιωνίου-ΠΑΟ, μένοντας για πάντα στην ποδοσφαιρική ιστορία της χώρας, μιας χώρας, που το ποδόσφαιρό της φημίζεται πιο πολύ για τέτοια περιστατικά παρά πχ για το κατόρθωμα του Euro 2004.

Το εν λόγω περιστατικό, δεν είναι κάτι μεμονωμένο. Σε μικρότερη κλίμακα υπήρχαν και υπάρχουν τέτοια και πολύ δύσκολα θα σταματήσουν να υπάρχουν. Και δεν είναι μόνον αθλητικό θέμα αφού παρόμοια βλέπουμε σε πολύ πιο σοβαρούς τομείς της κοινωνίας. Ας πούμε από τα πιο πρόσφατα, Novartis.

Για τους Πανιώνιους, το 1996 ήταν ίσως η χειρότερη χρονιά της ποδοσφαιρικής ομάδας. Χάλια παντού. Που να ξέραμε βέβαια...

Όταν στηρίζουμε ο ένας τον άλλον

«Ήμουν κάθαρμα όλη μου την ζωή, ήμουν εγωιστής. Υπήρξα σκληρός μερικές φορές, δύσκολος στη συνεργασία και είμαι ευγνώμων που τόσοι εδώ μέσα μου έδωσαν δεύτερη ευκαιρία. Νομίζω πως τότε είμαστε στα καλύτερά μας: όταν στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Όχι όταν ακυρώνουμε ο ένας τον άλλον για παλιά μας λάθη, αλλά όταν βοηθάμε ο ένας τον άλλον να αναπτυχθεί. Όταν μορφώνουμε ο ένας τον άλλον, όταν αλληλοκαθοδηγούμαστε προς την εξιλέωση. Αυτό είναι το καλύτερο στην ανθρωπότητα».

Από την ομιλία του Χοακίμ Φοίνιξ στη βράβευσή του στα βραβεία Όσκαρ.

Η δικαιοσύνη και η ισονομία των εκβιασμών και του φόβου της διάρρηξης της κοινωνικής συνοχής (plus 0-0 με την Ξάνθη).

 Ο Πανιώνιος (όπως και ο Κούγιας) ζήτησε να εφαρμοσθεί η απόφαση της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού της ανάκλησης του πιστοποιητικού συμμετοχής της Ξάνθης και παράλληλα να μην γίνει ο σημερινός αγώνας του με την ομάδα της Ξάνθης.

Ως γνωστόν οι νόμοι δεν εφαρμόζονται όταν κάποιοι απειλούν εκβιαστικά την κοινωνική συνοχή με ... αίμα και εμφύλιο ... 

Επίσης για "Εθνικούς" λόγους, ουκ ολίγες φορές υπήρξε αντιμετώπιση αβρότητας για την ακριτική ομάδα και στην αρχή της δεκαετίας του 1990, την κράτησαν στην κατηγορία σε βάρος του Πανιωνίου με μια τριπλή συμπαιγνία, που οι φίλοι του Πανιωνίου ποτέ δεν θα ξεχάσουν.

Ο φετινός Πανιώνιος έχει χίλια δυο προβλήματα και οι νόμοι εφαρμόζονται πάνω του με πληρότητα και καμιά επιείκεια. Μπορεί να μην έχει τη δυνατότητα να σωθεί και να τα καταφέρει με τα προβλήματά του, έτσι και αλλιώς. Άσχετα από αυτό, όλοι σε τούτη τη ζωή επιζητούμε ισονομία και δικαιοσύνη. 

Αν οι νόμοι εφαρμόζονται όταν δεν είσαι υπό την προστασία ολιγαρχών, αν εφαρμόζονται μόνον σε αυτούς που δεν έχουν τη δυνατότητα να εκβιάσουν και να προκαλέσουν τον φόβο του πολιτικού κόστους στους υπεύθυνους, τότε υπάρχει πρόβλημα πέραν του Πανιωνίου και του ποδοσφαίρου γενικότερα. Βέβαια δεν πέφτουμε και από τα σύννεφα...

ΥΓ: Επειδή σε αυτή την περίοδο ζούμε με το παρελθόν της ομάδας για να ξεχνάμε το παρόν:

https://video.search.yahoo.com/search/video?fr=mcafee_uninternational&p=%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%91%CE%95%CE%9A+3-1+1979#id=3&vid=08373283bec2f02018702f24ec0ffc5c&action=click

ΥΓ2: 0-0 με την Ξάνθη. Λογικό με το υπάρχον ρόστερ και το συγκεκριμένο προπονητή. Το ότι δεν δεχθήκαμε γκολ ή πέναλτι, αποτελεί εξαίρεση των από το τέλος Νοεμβρίου εμφανίσεών μας.
Η μόνη ελπίδα θεωρώ είναι η επάνοδος, αν γίνει, κυρίως στα play-out,  των Μαξίμοβιτς και Άρτσε, που ίσως δώσει κάποια δημιουργικότητα και ποιότητα στο υπάρχον σχήμα. 

Αν μη τι άλλο ο Κόρμπος έδωσε δείγματα ήθους και ανθρωπιάς

Ο Πανιώνιος δεν ήταν από τη γέννησή του κάτι μόνον αθλητικό. Ήταν μια νησίδα γενικότερου πολιτισμού. Κατά καιρούς και στις διοικήσεις και στις κερκίδες, αυτή η γενεσιουργός αρχή του συλλόγου χάθηκε ή εκφυλίστηκε.
Μέσα στα φετινά αγωνιστικά και διοικητικά σκοτάδια, το ότι η ομάδα έχει αρχηγό τον Παναγιώτη Κόρμπο, είναι μια ακτίδα φωτός στις ψυχές των φίλων του Πανιωνίου. Παίζοντας άρρωστος και αποτίωντας φόρο τιμής στο τέλος και παρά την πίκρα της ήττας στους αδικοχαμένους του Άρη, έδειξε αυτό το ψυχικό μεγαλείο που όλοι μας θέλουμε να αντανακλά η ιδέα ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ.
Και για κάτι τέτοια διαχρονικά, ο σύλλογος αυτός και η ποδοσφαιρική του ομάδα, δεν αξίζουν τον ευτελισμό και τη διάλυση. Γιατί είναι ο σύλλογος, που ιστορικά μπορεί και πρέπει να έχει ρόλο κοινωνικά και πολιτιστικά και πέρα από τον αθλητισμό ή καλύτερα με φορέα τον αθλητισμό, να προσφέρει και παραπέρα.

Αγωνιστικά τώρα ήμασταν σχεδόν το τίποτα. Χάσαμε από δικά μας λάθη αλλά ο Άρης θα μπορούσε αν ήταν πιο προσεκτικός, να έχει βάλει και άλλα γκολ και έχασε πολλές ευκαιρίες. Από την άλλη τις ένα-δυο δικές μας ο Αραμπουλί από τον οποίο περιμένουμε τα πάντα μπροστά, δεν μπόρεσε να τις αξιοποιήσει. Μπροστά είμαστε επιπόλαιοι στην ανάπτυξη των μόνων επιθέσεων, που μπορούμε, των κόντρα επιθέσεων και πίσω επιρρεπείς σε ερασιτεχνικά λάθη.
Για τα δικά μας λάθη τώρα, μπορεί άραγε αυτός ο προπονητής μετά από τόσο καιρό να ελπίζουμε ότι στοιχειωδώς θα φτιάξει άμυνα στην ομάδα; Ας φτιάξει μια ομάδα έστω πλήρως ανασταλτική. Δεν έχει βέβαια και τους παίκτες. Τι να πει κανείς αν ο πιο έμπειρος αμυντικός της ομάδας, ο Ντομίνγκες, είναι η πηγή των λαθών; Ίσως η απληρωσιά και η αδιαφορία έχει πια διαβρώσει πολλούς. Επίσης καταλάβαμε πια γιατί δεν βγαίνει σε εξόδους ο Μαλέρμπ... Το είδαμε στο δεύτερο γκολ... Τώρα γιατί μια παίζει ο Μαλέρμπ και μια ο Κότνικ επίσης δεν το πολυκαταλαβαίνω... Είναι επιλογή του προπονητή ή πληρώνονται έτσι το μισό μισθό τους; Διαβάζω βέβαια για πρόβλημα του Κότνικ της τελευταίας στιγμής. Έχει επαναληφθεί αυτό το σενάριο βέβαια πολλές φορές και δύσκολα γίνεται πιστευτό. Αλλά τώρα αυτό να ήταν μόνον.
Τέλος ας μας εξηγήσει κάποιος γιατί συμπεριελήφθη ο Καμαρά στην αποστολή και μπήκε να παίξει χθες; Για να μείνουμε και με λιγότερους παίκτες; Τι περιμένουμε από αυτόν πια;

Στους κύκλους των οπαδών της ομάδας, δυστυχώς η συζήτηση έχει να κάνει με το σε πια κατηγορία θα παίξει ο ιστορικός σύλλογος του χρόνου. Η ΠΑΕ δεν κατάφερε να μπει σε κάποια ρύθμιση, δεν πήρε ενημερότητα και από ότι φαίνεται η παρούσα κατάσταση αδυνατεί να κρατήσει πια τον Πανιώνιο ζωντανό. Φως στο τούνελ δεν φαίνεται και όλοι ζουν με την ελπίδα της αρχαίας τραγωδίας για τον από μηχανής Θεό. 

Ποδοσφαιρική Ιλαροτραγωδία στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας

Η υπόθεση ΠΑΟΚ και Ξάνθης, οι απειλές για αίμα και εμφύλιο (!!!) και η προαναγγελία αλλαγής του νόμου για να μην θιγεί η κοινωνική συνοχή, αποδεικνύει μάλλον περίτρανα σε τι καραγκιόζ μπερντέ ζούμε και πως οι νόμοι είναι για να εφαρμόζονται σε τίποτα καθαρίστριες με πλαστό απολυτήριο Δημοτικού, ή γιαγιάδες που πουλάνε κάλτσες χωρίς άδεια στη Λαϊκή αγορά αλλά όχι σε όσους έχουν ΜΜΕ και "στρατούς" (διαφόρων ειδών, όχι μόνον φανατικών οπαδών αλλά και εξαρτώμενων με διάφορα πόστα εξουσιών).
Και γιατί για παράδειγμα δεν είναι εξοντωτική η ποινή απαγόρευσης μεταγραφών και αφαίρεσης βαθμών για μια ομάδα σαν τον Πανιώνιο για χρέη στο Δημόσιο, που κατ' ουσίαν την υποβιβάζει και είναι εξοντωτική η προβλεπόμενη ποινή για αυτούς που γελοιοποίησαν το πρωτάθλημα με αχυρανθρώπους και πολυϊδιοκτησίες;
Μήπως το συγκεκριμένο συνιστά και απάτη για όσους έπαιζαν το στοίχημα του ΟΠΑΠ σε αυτό το πρωτάθλημα;
Και ποιοι μιλάνε για ιστορικές ομάδες και δεν συμμαζεύεται; Άραγε αυτοί που συναίνεσαν να πέσει ο Ηρακλής, η παλαιότερη ομάδα της Θεσσαλονίκης; Αυτή δεν ήταν ιστορική ομάδα;
Τι ευτελισμός της δικαιοσύνης είναι αυτός του να δικάσεις κάποιους και μετά να προσαρμόσεις το νόμο ώστε να πέσουν στα μαλακά; Ελέω της κοινωνικής συνοχής που απειλούν; Και αυτούς που απείλησαν άραγε την κοινωνική συνοχή, έστω και με λόγια, τους αφήνουμε άγγιχτους, παράδειγμα για τους επόμενους, που θα θελήσουν να εκβιάσουν με βάση την κοινωνική συνοχή; Δεν παλεύεις να αποδείξεις το δίκιο σου αλλά απειλείς ότι αν δεν το δεχτούν θα τα κάνεις λίμπα. Αυτή είναι άραγε η σωστή Πολιτεία;
Και άραγε πως θα αντιμετωπίσουν εκείνους που θίγονται από την αλλαγή της νομοθεσίας που προανήγγειλαν;
Αλλά τι τους νοιάζει; Το πολιτικό κόστος να μην υπάρξει και όλα καλά είναι. Πάμε παρακάτω.
Και σε άλλα με υγείαν.

ΥΓ: Φοβερός Ζαγοράκης... Δεν απείλησε με παραίτηση γιατί ουκ ολίγες οι απολαβές του Ευρωκοινοβουλίου αλλά με ανεξαρτητοποίηση. Πραγματική ιλαροτραγωδία όλα σε τούτο τον τόπο. Και οι άλλοι τον διέγραψαν αλλά σιγά τώρα, όλα καλά. Αργότερα μπορεί να ξαναενταχθεί όταν πέσει ο θόρυβος. Και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Αλλά αυτοί φταίνε; Ο Λαός στέλνει στην εξουσία.

ΥΓ2: Για να είμαι δίκαιος με ΠΑΟΚ κλπ και στους άλλους αν συνέβαινε, αντίστοιχα θα έπρατταν. Αυτοί είμαστε δυστυχώς... Για αυτό δεν έχουμε καταφέρει κοινωνικά και κρατικά σύμφωνα με τα ταλέντα και τα προσόντα τα ατομικά, που υπάρχουν σε τούτον τον τόπο και φευ αναγκάζονται να φύγουν εκτός για να προκόψουν.

Αντίο στο Γιώργο Κοτανίδη

Πέθανε σήμερα σε ηλικία 74 ετών ο ηθοποιός, συγγραφέας και αντιστασιακός επί Χούντας, Γιώργος Κοτανίδης. Ίσως για τους νεώτερους να μη θυμίζει το όνομα τη φυσιογνωμία του εκλιπόντος και τις πολλές ταινίες και θεατρικά αλλά και τηλεοπτικά παλαιότερων εποχών. Μπορεί να τον θυμηθείτε σαν τον ηλικιωμένο κύριο της διαφήμισης του Mollers 2 σε 1, που κάνει γύρους στο γήπεδο και καλεί το νέο να τον ακολουθήσει παίρνοντας τις βιταμίνες.
Για εμένα είναι ο εκλιπών εφηβική θύμηση από μια τηλεοπτική σειρά του τέλους της δεκαετίας του 1970, τη μεταφορά στη μικρή οθόνη της νουβέλας του Θεοτοκά, Αργώ. Ο Κοτανίδης έπαιζε το Δαμιανό Φραντζή, έναν κομμουνιστή φοιτητή από την πόλη, φανατικό και αεικίνητο. Η Αργώ ήταν για μένα τότε ένα σχολείο της πολιτικής ιστορίας της χώρας και οι χαρακτήρες και τα πεπραγμένα είχαν ομοιότητες με όσα σαν έφηβος ζούσα σε εκείνη την πρώτη περίοδο της μεταπολίτευσης.
Αντίο λοιπόν στο "Δαμιανό Φραντζή" της εφηβείας μου (ίσως πιο σωστά εις το επανειδείν) και εύχομαι καλό ταξίδι και συλλυπητήρια στην οικογένειά του. Να ζήσουν και να το θυμούνται με αγάπη.
Αφιερώνω σε όσους μου κάνουν την τιμή να διαβάζουν αυτό το blog, μια φράση του Κοτανίδη από μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του:

"Αν μπορούσα να διαλέξω μια μόνο συμβουλή από αυτές που λέω στην κόρη μου είναι μία: «Να βάζεις δυσκολίες στον εαυτό σου. Να πολεμάς τις ευκολίες σου. Να "πολεμάς" το ταλέντο σου για να το μεγαλώσεις» "