Μια σύντομη και ελάχιστη κουβέντα από τον ελαχιστότατο εμένα.
Μπορεί όντως, όπως λέει και ο κύριος Μπουτάρης, η Μακεδονία να μην είναι μια και Ελληνική αλλά είναι σίγουρο ότι οι Μακεδόνες ήσαν Έλληνες και δεν υφίσταται Μακεδονική εθνότητα ξεχωριστή και μάλιστα με ρίζες στην Ελληνιστική περίοδο.
Επίσης σίγουρο είναι πως πολλοί συμπατριώτες είναι πολύ "ήπιοι" με τους ξένους φασισμούς την ίδια ώρα που σχίζουν τα ρούχα τους για το ημεδαπό αυγό του φιδιού.
ΥΓ: Να προσθέσω "κατόπιν εορτής" σε αυτή την ανάρτηση δυο κουβέντες.
Νομίζω ότι το συλλαλητήριο με την απολυτότητά των συνθημάτών του, που συνέτειναν στην έκφραση της μη-λύσης, έβλαψε εν τέλει κυρίως εκείνους, που δεν είναι οπαδοί αυτής της μη-λύσης αλλά διαφωνούν με τους χειρισμούς της κυβέρνησης για την οιαδήποτε λύση, ακόμα και αποσπασματική, εδώ και τώρα, με περίσσεια πρεμούρα επί τη ευκαιρία της μη διακυβέρνησης των Σκοπίων από το VMRO και κάτω από τις όποιες πιέσεις είναι μάλλον σαφές ότι δέχονται.
Αυτούς αγεληδόν οι κυβερνητική προπαγάνδα τους συμπεριλαμβάνει στους όποιους ακραίους του συλλαλητηρίου και βαυκαλίζεται να αγνοεί την ύπαρξη και αυτής της αντίδρασης όπως και της αντίδρασης για τον τρόπο που κινήθηκε με πρώτιστο στόχο να αποκτήσει μικροκομματικά οφέλη, γεγονός που δημιούργησε διάσπαση της συνοχής της ελληνικής θέσης για το ζήτημα και εν πολλοίς προκάλεσε τα συλλαλητήρια στην όποια
μη αμελητέα έκταση έγιναν.
Εν πάση περιπτώσει, επειδή βλέπω και αντιπαραθέσεις με και λόγω Νίμιτς, βασικό για την όποια λύση θα πρέπει να είναι όταν δίνεις ένα να παίρνεις ένα και όχι μισό και το άλλο μισό να δούμε, και να μείνει υπό την αιγίδα του ΟΗΕ η διαπραγμάτευση γιατί μόνον διεθνείς λύσεις έχουν διαχρονική εφαρμογή ενώ οι διμερείς συνθήκες είναι ανατρέψιμες από την όποια διαφορετική κατάσταση υπάρξει στο μέλλον.
Πχ η Συμφωνία της Άγκυρας το 1930, πόσο προστάτεψε εν τέλει τους Έλληνες της Πόλης, Ίμβρου και Τενέδου σύμφωνα με τα όσα πρέβλεπε; Ή το σύμφωνο Ελληνοϊταλικής φιλίας του 1928, πόσο απέτρεψε το Μουσολίνι εν τέλει να επιτεθεί στην Ελλάδα;
Και εν τέλει ας αναρωτηθούμε γιατί στην πιο αδύνατη στιγμή μας σαν κράτος αναζητείται η λύση του χρονίζοντος προβλήματος; Δεν θέλω να μπω στην συγκυριακή ανάλυση ότι η κρίση της χώρας βγήκε στην επιφάνεια μετά το Βουκουρέστι το 2008 (γιατί ότι θα συνέβαινε είναι σίγουρο, αφού οφειλόταν στην αμετροεπή διαχείριση μιας Ελλάδας πελατειακής και χωρίς παραγωγικό προσανατολισμό) και τώρα στο τυπικό τέλος των μνημονίων επανέρχεται το ίδιο ζήτημα προς επίλυση.
Ας ελπίσουμε πως το μικρής αξίας πολιτικό δυναμικό της χώρας, θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις των καιρών και όλοι μας εν γένει θα μπορέσουμε να συνδυάσουμε λογική και θυμικό.
ΥΓ2: Πιστεύω αυτή είναι μια εποπτική και εμπεριστατωμένη ανάλυση του θέματος (
huffingtonpost.gr). Και συνάδει με την ανάγκη σε όλους να συνδυάσουμε λογική και θυμικό, όπως έγραψα παραπάνω.